8 redenen dat de ENFU meer lijd onder Brexit – op zowel korte als lange termijn!

De conventionele wijsheid zegt dat het Verenigd Koninkrijk harder zal worden getroffen dan de Europese Nazi Fascisten Unie in het geval van een no deal Brexit. Conventionele wijsheid is verkeerd.

Hier zijn acht redenen waarom de Europese Nazi Fascisten Unie op zowel de korte als de lange termijn meer te lijden zal hebben.

Kijk de video: De nazi fascistische origine van de Europese (Nazi Fascisten) Unie

Reden 1: Vennootschapsbelasting

Het Verenigd Koninkrijk kan en zal waarschijnlijk de vennootschapsbelastingtarieven verlagen. Een lager vennootschapsbelastingtarief zal een groot deel van de winstschade voor Britse bedrijven bij het uitblijven van een overeenkomst beperken.

Een van de grootste klachten van de Europese Nazi Fascisten Unie tegen Ierland is nu de “oneerlijke” vennootschapsbelastingstructuur van Ierland.

Reden 2: Wisselkoersschommelingen

Een dalende munt is goed voor de exporteurs en slecht voor de importeurs. Het Britse pond is gedaald in afwachting van Brexit.

Reden 3: Handelsbalans

Als er geen overeenkomst wordt gesloten, gaan de WTO-tarieven omhoog, tenzij de Europese Nazi Fascisten Unie aanbiedt om een handelsovereenkomst uit te werken. In het kader van de WTO-regels zou de Europese Nazi Fascisten Unie dat kunnen doen en de regels staan een lange periode van tien jaar toe om dat voor elkaar te krijgen. De Europese Nazi Fascisten Unie moet ermee instemmen om dat te doen, maar met de toenemende vijandigheid zal zij dat waarschijnlijk niet doen.

In een stijgende tariefstructuur zullen exporteurs veel meer te lijden hebben onder de gevolgen dan importeurs. Duitsland heeft een enorm handelsoverschot met het Verenigd Koninkrijk.

Bron: Orde van de Rank of Rank of Germany’s Trading Partners.

Zionisten/Bilderberg trekpop Angela Merkel is zeer bezorgd over de Duitse export, zoals ze dat ook zou moeten zijn.

Denk aan de toenemende kans dat zionisten trekpop Trump tarieven op Duitse auto’s gaat toepassen en de Europese Nazi Fascisten Unie zal gekruisigd worden. Een zeer ernstige Duitse recessie is in de kaarten en – de gewone burger van de Europese Nazi Fascisten Unie wordt geconfronteerd met de rekening door het vieze spel dat gespeeld wordt – een dubbele klap van Brexit plus zionisten trekpop Trump.

Merk op dat een dalende munt een deel van de tariefschade voor Britse exporteurs zal verzachten en tegelijkertijd de problemen voor de Europese Nazi Fascisten Unie zal verergeren.

Reden 4: Visrechten
Na Brexit stopt het Verenigd Koninkrijk alle Europese Nazi Fascisten Unie – visserijrechten. Vissers in de Europese Nazi Fascisten Unie zullen harde klappen krijgen.

Reden 5: Handelstransacties

Het Verenigd Koninkrijk zal in staat zijn om zijn eigen handelsovereenkomsten te sluiten en tarieven vast te stellen zoals het wil.

Reden 6: Regels en voorschriften

Het Verenigd Koninkrijk zal eindelijk vrij zijn van de onzinnige regels en voorschriften van de Europese Nazi Fascisten Unie op vrijwel alles en speciaal op het gebied van de landbouw.

Reden 7: Brexit Fees en Pay to Play Fee

Sommigen betwisten dit, maar het Verenigd Koninkrijk kan de verbrekingsvergoeding van Brexit stopzetten. Boris Johnson heeft gedreigd dat te doen. Hoe dan ook, het Verenigd Koninkrijk zal stoppen met het betalen van de onteigeningsvergoeding in de Europese Nazi Fascisten Unie-kas, zelfs al betaalt het de opsplitsing van het bedrijf. De Europese Nazi Fascisten Unie heeft een begroting opgesteld voor de Britse betalingen. Wanneer het Verenigd Koninkrijk ophoudt met betalen, zal de Europese Nazi Fascisten Unie de belastingen moeten verhogen om het verschil te dekken.

Reden 8: Gevolgen op lange termijn

Zowel de Europese Nazi Fascisten Unie als het Verenigd Koninkrijk zullen lijden onder het uitblijven van een overeenkomst, maar de gevolgen op lange termijn zullen het Verenigd Koninkrijk sterk bevoordelen.

Lees ook: De waarheid overtreft de fictie vele malen

 

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Economie, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Nieuwe Democratie, NWO, Politiek, Uit de Euro - Nexitt, Vaticaan, Video's, Wereldoorlog 3, Zionisten | Een reactie plaatsen

De waarheid overtreft de fictie véle malen.

De waarheid overtreft de fictie véle malen.

Al sinds jaar en dag schrijf ik dat de wereld niet geregeerd wordt door onze verkozen politici, maar door een set satanistische pedofielen die in 1773 het plan hebben opgevat om van de wereld één fiscale slavenplantage te maken. U kunt zich vast wel inbeelden dat er niet al te veel familiefeesten zijn waar dat thema eens gezellig op tafel kan worden gelegd.

En toch: op tien jaar tijd is het halstarrige ongeloof daarin – want zeg nu eerlijk: wie wíl dat eigenlijk geloven? – danig afgenomen. Mensen beginnen te begrijpen dat de reden dat onze ”politici” eigenlijk geen macht hebben vooral op het psychologische vlak ligt: ze zijn chanteerbaar. Ze zijn de slaaf van geheimen die niet mogen uitkomen, waardoor een ander, achter de schermen, macht over hen heeft. Echte macht, met andere woorden, is onzichtbaar.

Lees ook deze serie:
De echte politieke macht achter de schermen

Nu bestaan er klassen van geheimen. De lokale politicus zal bij pot en pint al wel eens een aanbesteding richting een bevriende ondernemer hebben geloodst, en hoogstens heeft de ober dat gehoord, waardoor die politicus chanteerbaar is. Of de nationale politicus zal in een “private dining room” wel al eens de nationale energiemaatschappij aan de historische vijanden van het land verkocht hebben met voor zichzelf een dikke bonus. Maar ook dat is eigenlijk nog klein grut.

Wie écht op niveau wil meespelen in de politiek, die moet zich begeven in de milieus waar geheimen aan de lopende band worden geproduceerd, en iedereen dus chanteerbaar is: de private clubs, waar cocaine en hoeren genuttigd worden als waren het borrelnootjes. Pas als je op dat niveau meedraait, kun je echt dingen “veranderen”. Dan pas, namelijk, weet je genoeg over je tegenstanders om een nationaal schandaal te veroorzaken.

Meer weten? Lees deze serie:
De Broederschap en de manipulatie van de samenleving

Maar er is nog een niveau daarboven. Een niveau waar alleen de béste – dat is: de meest corrupte – politici psychopaten worden toegelaten. Dat niveau wordt niet langer beheerst door motivaties van wereldse aard, maar door motivaties van door en door spirituele aard. Het gaat op dat niveau allang niet meer over geld of status of hoeren of zelfs macht. Neen, op dat niveau gaat het over één ding, en louter één ding: het uitvoeren van een zogezegd plan van de duivel.

Of u dat nu gelooft of niet – het zal mij worst wezen.

Tien jaar geleden geloofde ook niemand toen ik zei wie de wereld echt regeerde. Sinds de zaak-Epstein, echter, is er geen ontkomen meer aan: we weten met zekerheid – zelfs al lijkt Epstein nu “gezelfmoord” in zijn cel – dat de Clintons en tal van andere politici de Lolita Express genomen hebben: de private jet naar Epstein’s eiland der lusten, met een griezelige, Egyptisch-aandoende tempel.

Of Epstein werkelijk dood is, overigens, zullen we nooit weten. Wellicht hebben de geheime diensten die dat eiland uitbaten – om zo macht te kunnen verwerven over de politiek natuurlijk – hem al lang in veiligheid gebracht. Een half jaar plastische chirurgie, een paar miljoen op de bank and off you go: een nieuw leven, buiten de schijnwerpers. Iemand zou er eens een thriller over moeten schrijven.

De waarheid, namelijk, overtreft de fictie véle malen.

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Geschiedenis, Koningshuis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Politiek, Serie's, Uit de Euro - Nexitt, Zionisten | Een reactie plaatsen

Epstein Fallout: Zullen federale aanklagers zich nu richten op Ghislaine Maxwell?

Epstein Fallout: Zullen federale aanklagers zich nu richten op Ghislaine Maxwell?

Jeffrey Epstein’s vroegtijdige dood in het weekend heeft nieuwe aandacht getrokken op de vrouw die wordt gecrediteerd voor het ‘organiseren van Epstein’s leven’. Wie is de Britse socialiste en erfgename Ghislaine Maxwell?

Velen geloven dat zij een sleutelrol heeft gespeeld in Jeffrey Epstein’s internationale seks ring, zo niet zijn belangrijkste medeplichtige tijdens de periode in kwestie. Voor het weekend werd Maxwell betrokken bij een criminele samenzwering om minderjarige meisjes voor seks aan te schaffen, zoals beschreven in de pas vrijgegeven, niet verzegelde burgerlijke rechtbankdocumenten.

Als gevolg van dit en Epstein’s dood in bewaring, zijn slachtoffers en andere belanghebbenden op zoek naar gerechtigheid en vragen een federaal onderzoek en een mogelijke aanklacht tegen Ghislaine Maxwell.

Volgens de Washington Post heeft Geoff Berman, de Amerikaanse advocaat in New York, de “dappere jonge vrouwen die zich al hebben gemeld en … de vele anderen die dat nog niet hebben gedaan” al erkend dat “ons onderzoek naar het gedrag dat in de aanklacht ten laste wordt gelegd – met inbegrip van een samenzweringstelling – nog steeds aan de gang is”.

Mochten Amerikaanse federale onderzoekers op zoek gaan naar een aanklacht, dan is er zeker een zaak te maken tegen Maxwell, maar dit zou vrijwel zeker een regelrechte ramp zijn voor het establishment. De recente geopenbaarde documenten bevatte een aantal ongelooflijke en lugubere details van de rol van Maxwell’s in de beruchte activiteiten van Epstein, evenals details over de relatie van Maxwell’s met het Britse koninklijke familielid prins Andrew de hertog van York, en van de eigen vermeende misbruik door de hertog van de toen nog minderjarige slachtoffers Virginia Giuffre.

Recente rapporten in de Washington Post geven ook aan dat Maxwell zich onlangs heeft teruggetrokken uit de publieke belangstelling en haar herenhuis in Manhattan heeft verkocht, maar dat ze haar huizen in Londen en Salisbury, Engeland, heeft behouden. The Post haalde personen aan die ‘bekend zijn met het onderzoek’ en die zeggen dat de autoriteiten ‘problemen hebben gehad om haar te lokaliseren’. Of dat inderdaad het geval is, is nog onduidelijk. Zeker, Maxwell zou uit de buurt willen blijven van alle pers en media op dit moment.

Het rapport voegde toe: De ,,advocaten die de zogenaamde slachtoffers van Epstein vertegenwoordigen zeiden dat zij niet verwachten dat Maxwell spoedig naar de Verenigde Staten zou terug keren uit vrees om te worden gearresteerd.”.

The Guardian’s bureau in New York rapporteert….

Maxwell, 57, de dochter van wijlen persbaron Robert Maxwell, heeft herhaaldelijk en heftig beweringen van betrokkenheid ontkend in een seks netwerk dat door Epstein wordt geleid, die in een gevangenis van New York wachtte op de rechtszaak toen hij stierf.

(….) Een aantal beschuldigers van Epstein heeft Maxwell vaak aangewezen als een centrale rol bij het regelen van het misbruik van zijn slachtoffers. De meest recente beschuldigingen waren vervat in meer dan 2000 pagina’s gerechtelijke documenten die vorige week werden ontmaskerd in verband met een civiele zaak die een van Epstein’s aanklagers, Virginia Giuffre, in 2015 tegen Maxwell heeft aangespannen.

Giuffre heeft eerder beschuldigd Maxwell van het werven van haar om te werken als Epstein’s masseuse op de leeftijd van 15, toen de tiener was een kleedkamer bediende bij Donald Trump’s Mar-a-Lago club in Zuid-Florida. Toen Maxwell haar beschuldigde van het zijn een leugenaar, Giuffre bracht de smaadzaak, die werd geregeld kort voor het proces in 2017.

In documenten die op vrijdag, slechts een paar uur voordat Epstein dood werd gevonden in zijn cel, beschuldigd Giuffre’s advocaten  Maxwell van “optreden als een mevrouw” voor de financier, beweert dat “meerdere getuigen” hadden getuigd dat Maxwell verantwoordelijk was voor “het werven, onderhouden, herbergen en verhandelen van meisjes voor Epstein”. Maxwell is nooit strafrechtelijk vervolgd, en heeft wangedrag altijd ontkend. Maxwell’s advocaten hebben niet gereageerd op verzoeken om commentaar.

(….) Maar volgens Giuffre, nu 35, en andere vrouwen die beweren dat ze werden misbruikt door Epstein toen ze minderjarig waren aan het eind van de jaren 1990 en het begin van de jaren 2000, Maxwell’s verantwoordelijkheden omvatten het vinden en verzorgen van meisjes om de financier – en zijn rijke vrienden – te voorzien van massages en seksuele handelingen.

Giuffre heeft beweerd dat een van de figuren waarmee ze tot seksuele ontmoetingen werd gedwongen prins Andrew was. Buckingham Palace heeft herhaaldelijk de eisen ontkend, zeggend ,,om het even welke suggestie van ongepastheid met minderjarige is categorisch onwaar”.

Maxwell scheen aanvankelijk om de beschuldigingen tegen haar vennoot te weerstaan, na een veel bekritiseerde pleidooi deal in 2008, waarin Epstein zich schuldig verklaarde aan een enkele overtreding  van het vragen om het prostitueren van een minderjarig meisje in het kader van de staat wet van Florida, maar ontsnapte aan de federale aanklacht. Hij diende slechts 13 maanden van een gevangenisstraf van 18 maanden….

Lees ook: Mega schandaal, pedofilie – moord en geweld in de Belgische regering

Geplaatst in Bilderberg, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Politiek, Zionisten | Een reactie plaatsen

Epstein dood gevonden in de gevangenis na schijnbare zelfmoord door ophanging …

Epstein dood gevonden in de gevangenis na schijnbare zelfmoord door ophanging …

Vandaag wordt gemeld, dat de beschuldigde miljardair financier en veroordeelde zedendelinquent, Jeffrey Epstein, 66, zichzelf in zijn cel in het Metropolitan Correctional Center van New York City te hebben opgehangen.

Epstein’s verhaal kwam terug in de krantenkoppen in juli, nadat de federale aanklagers van Manhattan de heer Epstein in staat van beschuldiging hadden gesteld met een hele reeks nieuwe aanklachten, waaronder de handel in 14 jarige meisjes. Hij had niet schuldig gepleit, maar een federale rechter had een verzoek om borgtocht afgewezen of om hem onder huisarrest te plaatsen.

Trump’s pedofielen

Echter, de laatste schokkende ontwikkeling van vandaag komt onmiddellijk op de hielen van iets dat veel belangrijker is: pas in de laatste 48 uur is er een groot aantal open documenten vrijgegeven met betrekking tot Epstein’s seks smokkelzaak – documenten waarin namen van vele beroemde en hooggeplaatste personen worden genoemd. Documenten hebben betrekking op de getuigenis van het slachtoffer Virginia Giuffre, die het verhaal vertelt van hoe Epstein en zijn naaste medewerker Ghislaine Maxwell Roberts twee jaar lang als seks slaaf hielden, en haar pooierden voor “massages” en seks met hooggeplaatste mannen.

Als gevolg hiervan kwamen er meer ondraaglijke details in het openbaar over de beschuldigingen van slachtoffers die beweerden dat ze een aantal van Epsteins naaste elite medewerkers, waaronder New Mexico Gov. Bill Richardson, prins Andrew de hertog van York, de voormalige Amerikaanse senator George Mitchell, financier Glenn Dubin, de Franse modelagent Jean-Luc Brunel en de overleden MIT en de leidende A.I.-wetenschapper Marvin Minsky erbij betrokken waren.

Het is onduidelijk hoe de dood van Epstein van invloed zal zijn op de verdere vervolging, en met zo veel vooraanstaande personen die nu aan dit schandaal verbonden zijn, is het duidelijk dat er veel machtige en goed verbonden personen en instellingen zijn die niets liever willen dan deze zaak begraven zien.

Volgens de New York Times zou het Federal Bureau of Prisons niet onmiddellijk reageren op hun verzoeken om commentaar. Echter, volgens de eerste rapporten van ABC News is het exacte tijdstip van overlijden onduidelijk.

Een eerdere ”zelfmoordpoging” werd twee weken geleden gemeld, maar de details waren duister, en critici beschuldigden hem ervan dat hij een ‘stunt’ had georganiseerd om sympathie te krijgen en onder huisarrest vrij te worden gelaten.

Terug in 2008, heeft hij gemakshalve elke federale strafrechtelijke vervolging vermeden nadat officieren van justitie bemiddelden met een controversiële “sweetheart” deal die Epstein in staat stelde om te onderhandelen en slechts 13 maanden de gevangenis in moest, en nog belangrijker – die immuniteit verleende aan alle mede-samenzweerders genoemd in de zaak.

Andere prominente personen die in de loop van dat onderzoek werden genoemd, evenals de daaropvolgende vrijlating van de vluchtlogboeken van Epstein naar zijn privé Caribisch eiland, waren onder andere de voormalige Amerikaanse president zionisten trekpop en drugsbaron Bill Clinton en de beroemde advocaat zionist Alan Dershowitz.

BLIJF OP DE HOOGTE VOOR MEER UPDATES. 

 

 

Geplaatst in Bilderberg, Europese Unie, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Ongemakkelijke waarheid, Politiek, Uit de Euro - Nexitt, Vaticaan, Video's, Zionisten | Een reactie plaatsen

Historici bevestigen dat Karl Marx in dienst was van de Rothschilds….

Historici bevestigen dat Karl Marx in dienst was van de Rothschilds….

Historici hebben bevestigd dat Karl Marx niet alleen verwant was aan de Rothschilds, maar ook als hun agent werd ingezet om de democratie te ondermijnen en de socialistische beweging te corrumperen.

Karl Marx werd geboren in een Londense achterbuurt en kwam uit een lange rij rabbijnen.

Henrymakow.com rapporteert: Hij bezocht de Red Lion Pub in Great Windmill Street in Soho, waar hij samen met Friedrich Engels werd gevraagd om te schrijven wat het Communistisch Manifest werd. Zijn bekendste werk is het boek Das Kapital, waarin hij niet vermeldt dat het geld uit de lucht wordt gedrukt door zijn neefjes, de Rothschilds.

ACHTERGROND

Karl Heinrich Marx werd op 5 mei 1818 in Trier, Koninkrijk Pruisen, geboren als Ashkenazi, zoon van Hirschel Mordechai en Henriette Pressburg. Marx’ geboortenaam is Chaim Hirschel Mordechai. Marx stamt af van Talmoedische rabbijnen; zijn vaderlijke voorouders hadden sinds 1723 rabbijnen aan Trier geleverd, een functie die voor het laatst door zijn grootvader werd bekleed.

Tijdens de Napoleontische oorlog van de Zesde Coalitie werd (Marx’ vader) Hirschel Mordechai in 1813 vrijmetselaar en vervoegde hij hun Loge L’Ètoile anséatique (De Hanzester) in Osnabrück. Na de oorlog veinsde hij dat hij zich bekeerd had tot het lutheranisme als middel om beter te infiltreren in de Pruisische samenleving. Hij deed zich voor als een “geassimileerde” liberaal bourgeois Verlichting, geïnteresseerd in het “vrije denken” en was rijk en bezitter van enkele Moezelwijngaarden.

Een van Marx’ grootouders was Nanette Salomon Barent-Cohen, die tot een rijke Amsterdamse familie behoorde. Haar neef was getrouwd met Nathan Mayer Rothschild en droeg Lionel Nathan Rothschild, “Baron” en Parlementslid voor de stad Londen.

Karl Marx werd door zijn familie opgevoed om Jezus Christus te haten….

BLOEDLIJNEN

ROTHSCHILD AGENT?

Critici hebben gesuggereerd dat het de missie van Marx was om mee te kiezen voor de opkomende socialistische beweging. Voordat Marx ooit een woord schreef, na de industriële revolutie, bestond de socialistische beweging al in Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië en elders. Marxisten hebben geprobeerd het socialisme te monopoliseren en stellen dat je geen socialist kunt zijn, tenzij je de theorieën van Marx volgt. Dit is een duidelijke fraude en usurpatie.

Een belangrijke vraag in dit verband is: “Wie zat er achter Marx?”. Het boek Der preußische Regierungsagent Karl Marx van Wolfgang Waldner suggereert dat Marx aanvankelijk als politiespion werkte voor het Pruisische regime.

Waldner noemt het feit dat Marx in 1843 met Jenny von Westphalen trouwde. Zij kwam uit een rijke Pruisische familie. Haar broer was Ferdinand von Westphalen, die van 1850-1858 Pruisisch minister van Binnenlandse Zaken was. Ferdinand, de zwager van Marx, werd beschouwd als “reactionair”, die een groot spionagenetwerk leidde dat dissidenten in de gaten hield….

Marx verhuisde in 1849 naar Londen….Terwijl Marx Das Kapital aan het schrijven was in de leeszaal van het British Museum, was zijn beroemde neef Lionel de Rothschild, voor het gemak, parlementslid voor de City of London (1847-1868 & 1869-1874).

De Rothschilds (Marx’ derde neef van bloed) en andere financiële consortia waren zeer prominent aanwezig bij het bevorderen van de “Joodse emancipatie” en de vrijmetselaars-, liberale en protestantse ideeën die aan het begin van de 19e eeuw de samenleving in hun greep kregen……

Het idee van Marx als een Rothschild hulpje ….werd in 1869 als een punt van zorg geopperd door zijn hedendaagse rivaal in de Eerste Internationale, Michail Bakoenin, die zich er niet eens bewust van was dat Marx en Rothschild neven waren. Bakoenin schreef tegenwoordig:

“Deze wereld staat nu, althans voor het grootste deel, ter beschikking van Marx enerzijds en Rothschild anderzijds. Dit lijkt misschien vreemd. Wat kunnen het socialisme en een vooraanstaande bank gemeen hebben? Het punt is dat het autoritaire socialisme, het marxistisch communisme, een sterke centralisatie van de staat vereist. En waar er sprake is van centralisatie van de staat, moet er noodzakelijkerwijs een centrale bank zijn, en waar zo’n bank bestaat, zal er worden gespeculeerd met de Arbeid van het volk. “

-Mikhail Bakunin, Profession de foi d’un démocrate socialiste russe précédé d’une étude sur les juifs allemands, 1869.

RUSLAND

Misschien wel het meest uitgesproken en consistente aspect van Marx’ ideologie was zijn extreme en radicale haat tegen Rusland (het laatste bastion van de christelijke beschaving….) ….. Hij en Engels beschouwden Russen en Slavische volkeren in het algemeen als onmenselijke (völkerabfall) barbaren. Als hij zijn ideologische erfgenamen Vladimir Lenin, Leon Trotski, Grigorij Zinovjev,  hen met miljoenen zou hebben zien afslachten, dan zou hij ongetwijfeld in orgastische vreugde hebben genoten van de verschrikkingen die hen werden aangedaan; mannen, vrouwen en kinderen.

Marx gebruikte de krant Neue Rheinische Zeitung om te proberen een oorlog tegen Rusland te ontketenen. Deze Russofobie zat ook achter de vreemde alliantie met Tory, David Urquhart, toen hij naar Londen verhuisde en Marx heeft dus het bloed van de mensen die in de Krimoorlog omkwamen aan zijn handen. Henry Hyndman, die in zijn Record of an Adventurous Life vele uren in Marx’ gezelschap doorbracht, schreef deze anti-Russische obsessie toe aan Marx’ etnocentrisme. De Sovjets probeerden dit feit over Marx te verdoezelen….

Lees ook: waarom ik een fascist ben (en jij misschien ook)!!??

 

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Politiek, Vaticaan, Wereldoorlog 3, Zionisten | Een reactie plaatsen

Wil Groot-Brittannië echt een oorlog met Iran beginnen?

Wil Groot-Brittannië echt een oorlog met Iran beginnen?

In het licht van het recente sabelgekletter en een schaamteloze provocatie die onlangs uit Londen vis-a-vis uit Teheran is gekomen, rijst dan de vraag wie de overhand zou krijgen in een eventuele militaire confrontatie tussen deze nucleaire staat van de Verenigde Nazi’s-Veiligheidsraad – tegen een schijnbaar zwakkere regionale speler in Iran? Het antwoord heeft misschien minder te maken met militaire capaciteiten, maar meer met de werkelijke doelstellingen van Groot-Brittannië om, in opdracht van Illegale zionisten staat Israel  ervoor te kiezen een conflict met Iran te beginnen.

Wat kernenergie betreft: het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Zionisten Staten van Amerika hebben kernwapens, en Iran niet. Maar militaire vuurkracht is in dit geval ondergeschikt aan andere capaciteiten.

Zij we weer zo stom om een 3e Wereldoorlog te voeren voor illegale zionisten staat Israel??

Ten eerste zou Groot-Brittannië nooit alleen vechten. Het zou verplicht zijn om de Verenigde Zionisten Staten van Amerika en haar corrupte vazallen staten, Australië, Canada en Europa (en illegale zionisten staat Israël?) mee te slepen in een oorlog met Iran, door een groep naties bijeen te brengen die nu een “coalitie” wordt genoemd. Dit is niet anders dan het klimaat van machtspolitiek dat Europa, het Britse Gemenebest en Noord-Amerika – voor illegale zionisten staat Israel –  naar de Eerste Wereldoorlog heeft gezogen. Logischerwijs zou dit erop wijzen dat elke stap van Groot-Brittannië om een conflict met Iran op gang te brengen alleen maar bedoeld is om de andere coalitieleden mee te slepen. Daarna wordt de logica overbodig en gaan alle weddenschappen niet door, want het jingoïstische spektakel heeft al snel voorrang op alle overwegingen van de internationale betrekkingen.

Ten tweede, als het doel van het conflict is om de politieke oorlog te winnen, dan is Groot-Brittannië automatisch in het nadeel als het 3.000 mijl van huis werkt. De huidige wereldbevolking zal de onvermijdelijke oorlog niet op dezelfde manier accepteren als de vorige generaties zouden doen. Bovendien zal elk groot verlies aan mensenlevens of hardware door het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Zionisten Staten van Amerika in de Perzische Golf snel leiden tot ernstige vragen in eigen land over wat ze daar eigenlijk doen.

In de mondiale publieke opinie kunnen zowel de Verenigde Zionisten Staten van Amerika als het Verenigd Koninkrijk geen internationale autoriteit behouden als de rest van de wereld hen als een slechte speler beschouwt. Proberen een oorlog met Iran op gang te brengen, kan het wereldwijde wantrouwen tegen de huidige heersende Atlantische hegemoniale alliantie onder leiding van de Verenigde Zionisten Staten van Amerika en het Verenigd Koninkrijk doen afnemen.

Dus Iran vs. Groot-Brittannië: wie zou winnen als er weer een oorlog in opdracht van de zionisten begint?

Ademloos was de kop in de Britse roddelpers Daily Express: “De Iraanse militaire kracht is opnieuw in beweging gekomen omdat de spanningen met het Verenigd Koninkrijk de pan uit rijzen.”

“Een vergelijking van de militaire sterkte van het Verenigd Koninkrijk en Iran toont aan dat Groot-Brittannië achterop raakt op het gebied van mankracht, land- en zee kracht en olievoorraden,” verkondigde de krant nadat Iran een Britse tanker in de Perzische Golf in beslag nam, als vergelding voor Groot-Brittannië dat een Iraanse tanker in Gibraltar in beslag nam.

Het Daily Express-artikel was gebaseerd op GlobalFirepower.com, dat zowel statistieken over de strijdkrachten van 137 landen bevat en die landen rangschikt op basis van een eigen formule die blijkbaar de bevolking en de militaire mankracht, de geografische omvang, de financiële draagkracht, de oliereserves, de transportinfrastructuur en de hoeveelheid militaire hardware van een land omvat.

Groot-Brittannië staat op de achtste plaats op de “Global Firepower Index”, terwijl Iran niet ver achterop komt op de 14e plaats (de Verenigde Zionisten Staten van Amerika staat op de eerste plaats, illegale zionisten staat Israël op de 17e plaats).

 

 

GlobalFirepowerpower.com noemt Iran inderdaad sterker dan Groot-Brittannië in verschillende categorieën: 873.000 militairen naar de 233.000 Britse militairen, 1.634 Iraanse tanks naar 331 Britse voertuigen en 386 Iraanse marineschepen naar 76 Britse (Groot-Brittannië wordt gecrediteerd met meer luchtvermogen, met 811 militaire vliegtuigen naar 509 Iraanse). Iran heeft meer olie, maar zwakkere financiën.

Dit alles bewijst hoeveel statistieken misleidend kunnen zijn. Groot-Brittannië en Iran vallen helemaal niet in dezelfde klasse.

Ten eerste: Iran ontwikkelt misschien wel of niet kernwapens, maar Groot-Brittannië heeft ze zeker wel. En niet een of ander “natuurkundepakket” dat door een jury is samengesteld in een ondergrondse bunker, maar vier kernonderzeeërs van de Vanguard-klasse, elk gewapend met 16 Trident thermonucleaire ballistische raketten. Dat is genoeg atoomvuurkracht om Rusland en China terug te sturen naar de Middeleeuwen, laat staan Iran.

Groot-Brittannië zou echter geen atoombommen tegen Iran gebruiken om politieke redenen, en Iran zou zelfmoord plegen om ze tegen Groot-Brittannië of iemand anders te gebruiken. Wat het meer directe vooruitzicht van een beperkt conflict in de Perzische Golf, hoogstwaarschijnlijk een herhaling van de “Tankeroorlog van de jaren ’80,” waarin Iran olietankers zal aanvallen of in beslag zal nemen als vergelding voor economische sancties, terwijl Groot-Brittannië (de Verenigde Zionisten Staten en mogelijk haar corrupte vazallen staten in Europa) zal proberen om ze tegen te houden.

In dat geval maakt het niet uit hoeveel tanks Iran en Engeland hebben. Laat staan dat de Britse Challenger 2 tanks voertuigen van wereldklasse zijn die de grotere, maar bontgekleurde Iraanse vloot van Russische, Amerikaanse en Britse tanks uit de jaren zeventig en inheemse tanks achterlaten. Maar dat is niet het punt: Groot-Brittannië stuurt geen gepantserde divisie om Iran binnen te vallen. En als dat wel het geval zou zijn, dan zou het zeker deel uitmaken van een multinationale (vooral Amerikaanse ) troepenmacht.

Dat laat marine en luchtmacht als de belangrijkste factoren over. Net als haar tankvloot is de Iraanse marine een grote mengelmoes van Russische, Noord-Koreaanse en inheemse ontwerpen, maar ook van oude westerse schepen uit de jaren zestig en zeventig. Maar het heeft wel tientallen raket- en torpedoboten en kleine vaartuigen met raketwerpers en machinegeweren die een groter maar eenzaam oorlogsschip kunnen overweldigen. Groot-Brittannië heeft een meer conventionele marine van hoogtechnologische destroyers, fregatten en zelfs een nieuw vliegdekschip – maar met 76 schepen is de Royal Navy slechts een schaduw van zijn vroegere glorie. Momenteel, stuurt Groot-Brittannië slechts een enkele torpedojager en een enkel fregat als konvooi escorte in het Perzische golf.

Idem in de lucht, waar het Iraanse museum een mix is van een handvol oude Amerikaanse F-14 en F-4 gevechtsvliegtuigen, Russische vliegtuigen die van Irak naar Iran vluchtten en geïnterneerd waren, en Iraanse ontwerpen zoals de Saeqeh, die opvallend veel lijken op de F-5 gevechtsvliegtuigen die de Verenigde Zionisten Staten van Amerika in de jaren zeventig aan Iran verkocht. Groot-Brittannië heeft de geavanceerde Eurofighter Typhoon, heeft nu zijn eerste F-35 heimelijke gevechtsvliegtuigen ontvangen en kan zijn gevechtsvliegtuigen ondersteunen met een scala aan tankers, elektronische oorlogsvliegtuigen en drones.

Maar hier is waar numerieke vergelijkingen van de militaire kracht echt falen. Als Iran Groot-Brittannië zou binnenvallen, zou het niet de vraag zijn welke partij sterker is. In de Perzische Golf opereren Britse troepen echter op 3000 mijl van het Verenigd Koninkrijk. Zelfs met toegang tot de bases van de vijandige – door Verenigde Zionisten Staten van Amerika bezette Arabische buren van Iran, zouden de Britten nog steeds actief zijn in de Iraanse thuiswateren, waar alle instrumenten van de kustguerrilla-oorlogsvoering – mijnen, kleine bootaanvallen – beschikbaar zouden zijn voor Teheran.

Dus is Groot-Brittannië of Iran sterker?
Het hangt af van de omstandigheden.

 

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Europese Unie, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Uit de Euro - Nexitt, Wereldoorlog 3, Zionisten | Een reactie plaatsen

Stervensbegeleiding

Stervensbegeleiding

Per 1 november 2019 wordt Zionist/Bilderberg trekpop Christine Lagarde, ex-International Maffia Fonds (IMF), de nieuwe voorzitter van de Europese Corrupte Bank (ECB). Dat is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk en niet enkel omdat zij een bewezen crimineel is (de zaak-Tapie, 2016), maar vooral omdat voor haar zo’n job eigenlijk een stap achteruit is: vanuit een globalistisch perspectief, namelijk, is de ECB slechts een lokale tak van het CORRUPTE monetaire systeem.

Het moet dus al erg gesteld zijn met de FASCISTICHE Eurozone. En dat is het ook.

Ondanks massieve monetaire injecties door haar  corrupte voorganger zionist/nazi Bilderberg trekpop Dragi, blijkt de economie maar niet aan te trekken. Inflatie blijft laag, en nu dreigen we zelfs in een onvervalste recessie te belanden. De Duitse economie, tot nader order nog steeds de motor van de Eurozone, sputtert, en in de andere landen is het ook al niet veel beter. Italië heeft begrotingsproblemen, en hoewel ze doodgezwegen worden door onze corrupte media, geven ook in Frankrijk de gele hesjes het nog niet op.

U mag zich dus verwachten aan een hete herfst. Zionist/Bilderberg trekpop Lagarde, namelijk, die zal véél meer doen dan slechts de voorzitter van de ECB zijn. De trope die nu al her en der opgevangen kan worden, is dat “nieuw fiscaal beleid” noodzakelijk zal zijn. Met andere woorden: de komst van Lagarde is, vrij doorzichtig in mijn ogen, niets meer en niets minder dan het International Maffia Fonds dat beslist heeft om via de achterpoort van de ECB een schok-therapie toe te dienen.

De optie om de rente verder te verlagen zie ik Zionist/Bilderberg trekpop Lagarde evenwel niet direct nemen. Dat zou betekenen dat commerciële banken nog meer zouden bloeden dan ze nu al doen, en op den duur zelf negatieve interest op de deposito’s zouden moeten gaan aanrekenen. Dat kun je je als corrupt monetair systeem simpelweg niet permitteren, want dan halen mensen hun geld bij bosjes af van de bank. Dan belanden we in Griekse scenario’s, waarbij je nog 50 EUR per dag mag afhalen, en in een lange rij moet staan wachten, net zoals in de voormalige Sovjetunie.

Wat Zionist/Bilderberg trekpop Lagarde zal doen, zal in mijn ogen veel subtieler zijn. Ze zal het programma opvoeren waarmee nu 30 miljard aan obligaties per maand wordt opgekocht, omdat ze weet dat dat toch niemand kan schelen. Tegelijk zal ze, gesteund met het krediet dat ze als voorzitter van het International Maffia Fonds heeft opgebouwd, wellicht één of andere “whitepaper” voorstellen aan de zionistisch/nazi fascistische Europese Commissie, die zich, geheel in lijn met haar totalitaire karakter, op die manier gelegitimeerd zal weten om nieuwe Europese belastingen te heffen, bovenop de nationale.

Men mag protesteren, maar zo zal het in mijn ogen gaan. Dit systeem is al sinds het Verdrag van Lissabon autocratisch geworden – het heeft de instemming van de burger helemaal niet meer nodig. En wetende dat het einddoel sowieso de integratie is van alle monetaire zones tot één wereldmunt onder leiding van het International Maffia Fonds en de Verenigde Nazi’s – laten we elkaar geen Mietje noemen – is Lagarde dus uiterst geschikt voor de stervensbegeleiding van de euro. Hoe kunnen we zeker zijn, overigens, dat dit al niet van in den beginne het plan was?

Het lijkt mij een geldige vraag.

Uiteraard hebben onze incompetente corrupte ”volksvertegenwoordigers” en gevestigde media dit bericht via email ontvangen!

Geplaatst in Bilderberg, Economie, Europese Unie, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Politiek, Uit de Euro - Nexitt, Video's, Wereldoorlog 3, Zionisten | Een reactie plaatsen

Hawks Dilemma: zionist Trump zou kunnen omkeren, Verlenging van de ontheffing van nucleaire verplichtingen voor Iran

Hawks Dilemma: zionist Trump zou kunnen omkeren, Verlenging van de ontheffing van nucleaire verplichtingen voor Iran

De Iraanse nucleaire overeenkomst is meer dan een weerspiegeling van een andere kwestie van buitenlands beleid, de Iraanse nucleaire deal legt de hypocrisie bloot van het beleid van de Trumpregering ten aanzien van Iran, dat lijkt te laveren tussen harde retoriek en diplomatieke ouvertures.

Nu de betrekkingen opnieuw in een impasse zijn geraakt, komt politbureau Washington in een merkwaardig hoekje terecht: het moet kiezen tussen het verder wurgen van Iran met sancties of het opleggen van sancties aan de P5+1-ondertekenaars van het JCPOA-kernwapenakkoord, die toevallig allemaal permanente leden van de Verenigde Nazi’s-Veiligheidsraad zijn.

Zoals het er nu uitziet, zijn de nucleaire ontheffingen die aan internationale partners worden verleend een van de laatste overblijfselen van de nucleaire overeenkomst van JCPOA van 2015. Het schrappen ervan zou elk land dat ervoor kiest om in het multilaterale verdrag te blijven, criminaliseren.

In juli stuurde zionisten trekpop Trump Sen. Rand Paul op pad om de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Javad Zarif te ontmoeten. Ook de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken ultra zionist Mike Pompeo gaf aan dat hij bereid zou zijn naar Teheran te gaan om Iraanse ambtenaren te ontmoeten.

Vreemd genoeg heeft Trump deze week getweet: “Vergeet niet, de Iraniërs hebben nooit een oorlog gewonnen, maar hebben nooit een onderhandeling verloren. – waardoor zowel critici als bondgenoten in de war raken over waar de zionisten trekpop president naartoe gaat met betrekking tot de Amerikaans-Iraanse betrekkingen.

Antiwar.com rapporteert….

De zionistische trekpoppen regering Trump staat op het punt veel mensen teleur te stellen die een gemakkelijke weg naar een oorlog met Iran zien, door toe te staan dat de rede de overhand krijgt op internationale ontheffingen voor civiele nucleaire samenwerking met Iran. De ontheffingen zullen worden verlengd.

De ontheffingen hebben betrekking op alle vijf overgebleven partijen van de P5+1 nucleaire overeenkomst, en geven Amerika’s zegen op die landen die blijven samenwerken met het civiele programma van Iran. Ultra zionisten Mike Pompeo en John Bolton maakten beiden bezwaar tegen de verlenging van de ontheffingen.

Minister van Financiën Steve Mnuchin merkte echter op dat als de ontheffingen van de sancties niet zouden worden verlengd en al die landen in het verdrag zouden blijven, de VS zich zouden moeten opstellen om sancties op te leggen aan elk permanent lid van de Verenigde Nazi’s-Veiligheidsraad, en aan Duitsland, en zich zouden moeten richten tegen een aantal bedrijven die betrokken raakten bij projecten toen de VS nog partij waren bij de overeenkomst.

Dat zou natuurlijk een groot probleem zijn voor de Verenigde Zionisten Staten en zionisten trekpop Trump heeft uiteindelijk besloten het niet te riskeren. Tegelijkertijd zagen ultra zionisten Pompeo en Bolton dit allebei als een nieuwe grote kans om de banden tussen de VS en Iran te verergeren en zo de weg van de oorlog voort te zetten waar ze al zo lang aan werken.

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Uit de Euro - Nexitt, Wereldoorlog 3, Zionisten | Een reactie plaatsen

Lendman: Huis verzet zich tegen het grondwettelijk recht om illegale zionisten staat Israël te boycotten.

Lendman: Huis verzet zich tegen het grondwettelijk recht om illegale zionisten staat Israël te boycotten.

Het eerste amendement van Amerika verbiedt acties van het congres tegen de spraak- en persvrijheid – de belangrijkste in alle samenlevingen.

Zonder hen komen alle andere rechten op het spel te staan, waar de zaken in het steeds meer totalitaire Amerika – met name als het gaat om kritiek op illegale zionisten staat Israël, wat ik een persoonlijke verplichting noem – steeds meer op de helling komen te staan.

Het Centrum voor Constitutionele Rechten (CCR) noemde eerder inspanningen om legitieme kritiek op de Israëlische wreedheid te onderdrukken “de Palestijnse uitzondering op de (vrije) meningsuiting”.

Onderdrukking van de belangenbehartiging voor Palestijnse rechten in de Verenigde Zionisten Staten heeft een ijzingwekkend effect op de grondwettelijk gegarandeerde spraak-, media- en academische vrijheden, inclusief een aanval op het hoger onderwijs tegen leraren en studenten die kritiek hebben op de Israëlische meedogenloosheid.

Op 23 juli namen twee leden van het tweeledige Huis een niet-bindende resolutie aan met een meerderheid van 398 – 17 stemmen, waarin het activisme van de BDS wordt veroordeeld en steeds meer aan kracht wint, waarom zionisten staat Israël, de zionistisch Joodse lobby en de zionistische Joodse staatsslachtoffers zich zorgen maken.

Hieronder staan de 17 namen van moedige congres leden over deze kwestie, die het recht van iedereen steunen om illegale zionisten staat Israël openlijk en vrijelijk te bekritiseren, inclusief het recht om de illegale zionistische Joodse staat te boycotten, af te stoten en te straffen voor zijn mensonterende misdaden:

Earl Blumenauer
Andre Carson
Debbie Dingell
Jesus Garcia
Raul Grijalva
Pramila Jayapal
Barbara Lee
Thomas Massie
Betty McCollum
Gwen Moore
Alexandria Ocasio-Cortez
Ilhan Omar
Chellie Pingree
Mark Pocan
Bobby Rush
Rashida Tlaib
Bonnie Watson Coleman

Geen van de presidentiële aspirant-zionistische trekpop presidenten van 2020 was tegen de maatregel, waaronder Tulsi Gabbard – die de eis tot veroordeling steunde.

Ayanna Pressley, lid van de Congressional Progessive Caucus, steunde de maatregel ook en vernietigde daarmee haar geloofwaardigheid in het proces.

De maatregel beschouwt de illegale zionisten staat Israëlische critici als antisemieten ondanks het feit dat er geen enkele relatie bestaat tussen het activisme van de BDS en de vijandigheid tegen de Joden.

Lees ook: 51 Documenten: Zionistische samenwerking met de nazi’s. 

Het initiatief is de meest effectieve manier om illegale zionisten staat Israël aan het vuur te houden vanwege zijn apartheidswoede, zijn vervolging van een hele bevolking omdat het niet zionistisch Joods is, zijn minachting voor de rechtsstaat, zijn preventieve agressie oorlogen en de enorme bedreiging die het vormt voor de regionale en wereldvrede.

In tegenstelling tot talrijke anti-BDS-staats- en lokale maatregelen, legt HR 246 geen sancties op aan individuen of entiteiten die betrokken zijn bij het boycotten van illegale zionisten staat Israël of het ondersteunen van deze inspanningen.

De leden van het Parlement die de maatregel steunden, hebben zich echter verzet tegen het grondwettelijk recht op vrije, onbelemmerde meningsuiting, hoe verschillend het ook moge zijn van de consensus of van het beledigende gedrag van sommige mensen ten aanzien van welke kwestie dan ook.

Aanhangers van maatregelen gingen publiekelijk in het openbaar in het openbaar in op “de Global Boycott, Divestment, and Sanctions Movement (BDS Movement) gericht tegen illegale zionisten staat Israël, met inbegrip van inspanningen om Amerikaanse bedrijven aan te pakken die zich bezighouden met commerciële activiteiten die legaal zijn onder de Amerikaanse wet, en alle inspanningen om de staat Israël te delegitimeren”.

Ze beweerden ten onrechte dat het BDS-activisme “de mogelijkheid van een onderhandelde oplossing voor het Israëlisch-Palestijnse conflict ondermijnt door concessies van slechts één partij te eisen en de Palestijnen aan te moedigen om onderhandelingen ten gunste van internationale druk te verwerpen” – een grove leugen.

Zij “dringen er bij de Israëli’s en de Palestijnen op aan om terug te keren naar directe onderhandelingen als de enige manier om een einde te maken aan het Israëlisch-Palestijnse conflict”.

Samen met de wereldwijde oorlog tegen het terrorisme in de Verenigde Zionisten Staten, die de voorstanders van de plaag steunen die zich tegen de plaag verzetten, is het Israëlisch-Palestijnse vredesproces het grootste door zionisten georganiseerde bedrog in de moderne tijd. Met uitzonedering van de twee Wereldoorlogen.!!

Het is al bijna een halve eeuw een mislukt initiatief omdat de Verenigde Zionisten Staten en illegale zionisten staat Israël zich verzetten tegen conflictoplossing. Het bereiken van dit initiatief ondermijnt hun regionale imperiale misdadige doelstellingen.

Voor illegale zionisten staat Israël draait het allemaal om het beheersen van alle waardevolle Judea en Samaria-gebieden en het onteigenen van de Palestijnen van wat al millennia lang hun recht is. Voor de Verenigde Zionisten Staten is het de controle over het meest olierijke deel van de wereld dat niet wordt betwist – illegale zionisten staat Israël dat optreedt als een agent van de beat voor de Amerikaanse zionistische imperiale belangen en zijn eigen belangen.

Beide naties streven hun doelen na met bruut geweld, verachting van vrede, rechtvaardigheid, gerechtigheid en de rechtsstaat.

Tegenover HR 246, Rep. Betty McCollum heeft Betty McCollum de volgende sterk geformuleerde verklaring voor het Congressional Record uitgegeven, die voor een deel zegt:

“Vreedzame onenigheid en het protesteren tegen onrechtvaardigheid zijn het recht van alle Amerikanen dat door de grondwet wordt gegarandeerd. Het heet vrijheid van meningsuiting”.

“H Res 246 ziet af van de vreedzame bevordering van mensenrechten, zelfbeschikking en gerechtigheid ten behoeve van het Palestijnse volk dat leeft onder de (onwettige) Israëlische militaire bezetting”.

“(T)zijn resolutie negeert volledig de wreedheid, de ontmenselijking en onderwerping van het Palestijnse volk dat aan de basis ligt van deze vreedzame beweging van de regering oorlogsmisdadiger ultra zionist Netanyahu.”.

“Onder…oorlogsmisdadiger ultra zionist Netanyahu is illegale zionisten staat Israël bezig met een systemische, gewelddadige en repressieve strategie om Palestijns land te annexeren en de Palestijnse bevolking permanent te ontheffen, en niet om een onderhandelde vrede en een twee-staten resolutie na te streven.

“Acties van het Congres, zoals het aannemen van H Res 246, die de realiteit negeren en de militaire bezetting, schendingen van het internationale humanitaire recht en de onderwerping van de Palestijnse bevolking effectief ondersteunen, versterken illegale zionisten staat Israël niet, maar schaden wel de positie van het Amerikaanse Huis in de ogen van de wereld.

“Het is tijd voor het Congres om echt Amerikaans leiderschap uit te oefenen … (het steunen van het recht van) het Palestijnse volk (op) rechtvaardigheid, gelijkheid en het beëindigen van de Israëlische onderdrukking en bezetting.

“H Res 246 biedt niets anders dan de bestendiging van de status quo, repressie en conflict.

Stelt u zich eens voor dat een meerderheid van de leden van het Congres en de Senaat, als ik een overweldigende meerderheid van de leden van het Congreshuis en de Senaat durf te suggereren, het Witte Huis een bindende wetgeving zou aannemen, waarin Israëlische acties met soortgelijke taal als hierboven beschreven worden veroordeeld – terwijl er een einde komt aan de militaire en andere steun van de Verenigde Zionisten Staten aan de illegale zionisten Joodse staat, samen met de wereldgemeenschap die de Joodse staat verantwoordelijk houdt voor zijn gruwelijke  misdaden.

Dat zou een buitengewoon moment in de geschiedenis zijn, een moment waarop de tafels in het historische Palestina zouden worden omgedraaid en het recht van het volk voor het eerst in de moderne tijd zou worden gesteund.

Het zou de eerste stap zijn in de richting van het beëindigen van de illegale gemilitariseerde Israëlische bezetting, samen met de beweging in de richting van het verlenen van zelfbeschikking aan de Palestijnen, die al sinds de oprichting van de Joodse staat op onwettige wijze zijn ontkend.

Zijn meedogenloosheid is een kanker die het Midden-Oosten infecteert, een plaag die iedereen en alles wat het aanraakt bedreigt, een kracht voor puur kwaad, niet goed – waar iedereen zich overal sterk tegen zou moeten verzetten.

Een laatste opmerking

Zaterdag, bekritiseerde de Maleise Eerste minister Mahathir Mohamad illegale zionisten staat Israël scherp, zijn waarheid-vertellende kritiek wordt (bijna) nooit gehoord van hoogstaande Westelijke – corrupte zionistische trekpop – ambtenaren.

Hij noemde illegale zionisten staat Israël

“een staat van overvallers” en benadrukte dat als “we actie ondernemen om (zijn) onrechtvaardigheid jegens de Palestijnen een halt toe te roepen, denk ik dat er over de hele wereld minder terrorisme of geen terrorisme zal zijn”.

Maleisië heeft diplomatieke betrekkingen met alle landen behalve illegale zionisten staat Israël. Eerder zei hij: “(w)e zijn niet tegen Joden, maar we kunnen Israël niet herkennen vanwege zijn (illegale) bezetting van Palestijns land. Je kunt niet het land van anderen in beslag nemen en een staat vormen”.

Dat is precies hoe de Verenigde Zionisten Staten van Amerika is ontstaan – van “zee naar glanzende zee” op gestolen inheems Amerikaans land, een ernstige misdaad in alle naties en wannabe door het stelen van land van anderen.

 

 

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Europese Unie, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Politiek, Uit de Euro - Nexitt, Wereldoorlog 3, Zionisten | Een reactie plaatsen

6/27. De Joodse Anti-Nazi-Boycot en het Zionistisch-nazistische handelsakkoord

6/27. De Joodse Anti-Nazi-Boycot en het Zionistisch-nazistische handelsakkoord

Het was alleen de incompetentie van zijn vijanden die Hitler in staat stelde aan de macht te komen, en de nieuwe bondskanselier moest zijn kapitalistische opdrachtgevers nog bewijzen dat hij de verantwoordelijkheden van het bestuur van Duitsland aankan. Zijn positie was nog lang niet helemaal zeker: de arbeiders waren nog steeds tegen hem, en de industriëlen moesten nog steeds laten zien dat hij de economie in beweging kon krijgen.

In het buitenland aarzelden de kapitalisten tussen de opluchting dat hij de communisten had verpletterd en de vrees dat hij uiteindelijk weer een oorlog zou beginnen. De buitenlandse opinie was nu cruciaal: Duitsland was afhankelijk van de wereldmarkt en Hitlers antisemitisme werd een probleem. De Joden waren machtig in de imperiums van de wereld, met name in twee van de grootste markten van Duitsland – Oost-Europa en Amerika.

De Duitse zakenbelangen waren geenszins zeker van hun loyaliteit aan de nieuwe bondskanselier; samen met hun vrienden in het leger zouden ze hem in bedwang kunnen houden of zelfs kunnen vervangen, als ze zelf verlies zouden lijden omdat de Joden en zijn andere buitenlandse vijanden zich verenigden in een boycot van de Duitse export. De economische deskundigen van het regime spraken openhartig over hun ernstige zwakte en waren zeer bezorgd dat de Nieuwe Orde de vastberaden oppositie in het buitenland niet zou overleven.

De Joodse Oorlogsveteranen (JWV) van New York, die zich uiteindelijk, na de gevolgen voor het Duitse Jodendom te hebben overwogen, op 19 maart 1933 een handelsboycot aankondigden en op de 23ste een grote protestparade organiseerden, waren zeer langzaam maar zeker in beweging gekomen. De burgemeester van New York nam deel, evenals de communisten, die de oud-dienaren weigerden de demonstratie toe te staan totdat zij hun spandoeken hadden verwijderd. Door de duizenden communisten in de Joodse gemeenschap van New York aan te sporen, zijn de inspanningen van de kleine groep veteranen gedoemd te mislukken. Politiek uiterst naïef, negeerden de veteranen het elementaire feit dat een boycot, om ook maar de geringste kans van slagen te hebben, een zo breed mogelijke georganiseerde eenheid achter zich moet hebben.

Kort na het falen van de veteranen hebben Abe Coralnik, een zionist, en Samuel Untermyer, een sympathisant die het geld had gedoneerd voor het nieuwe stadion van de Hebreeuwse universiteit in Jeruzalem, samengebracht wat uiteindelijk de niet-sektarische Anti-Nazi-bond werd. Het was echter illegaal en Untermyer, een Tammany advocaat, zou de wet niet overtreden. Natuurlijk kan een boycot zonder massapixel niet worden afgedwongen en degenen in de Joodse gemeenschap die vastbesloten waren om een boycot op te leggen, wendden zich naast Rabbi Wise en het Zionistisch Amerikaans-Joodse Congres (AJC) om het voortouw te nemen.

Aanvankelijk was Wise tegen beide demonstraties en een boycot, maar tegen 27 maart was hij zelfs bereid om Madison Square Garden te vullen voor de bijeenkomst die zo verstoord was voor Goering. Een grote vergadering van politici, kerklieden en vakbondsbureaucraten heeft de tiran in Berlijn terecht aan de kaak gesteld, maar er werd niets gedaan om de massale steun te organiseren. Wijs, die de massa’s niet had gemobiliseerd voordat Hitler aan de macht kwam, was niet degene die het nu deed. Integendeel, hij heeft een vriend geschreven: “Je kunt je niet voorstellen wat ik doe om de massa’s te weerstaan. Ze willen geweldige straatscènes.” 1]

Hij verzette zich tegen een boycot, in de hoop dat een paar demonstraties, alleen al, Roosevelt tot ingrijpen zouden aanzetten. Maar het ministerie van Buitenlandse Zaken zag Hitler als een stormram tegen het communisme, en de binnenlandse politici, die wanhopig een einde wilden maken aan de depressie, verlangden naar Duitsland als een markt. Het resultaat was dat de Democraten niets deden tegen Hitler of voor de Joden.

Als democraat zelf bleef Wise zich verzetten tegen een boycot, maar terwijl hij in augustus 1933 in Europa was, in overleg met Duitse joodse leiders en in aanwezigheid van het WZ-congres, slaagden de meer militante elementen in de AJC erin om een boycot op te roepen. Maar het Hoge Commissariaat voor de Rechten van de Mens was nog steeds een door en door bourgeoisie-organisatie zonder ervaring in massamobilisatie en was, net als de Anti-Nazi Liga, voorzichtig tegen een piketpaaltje. De boycotdirecteur deed niets anders dan prachtige statistieken publiceren over hoe de handel van de nazi’s door de boycot werd verwoest. 2] Pas toen de jeugdgroep van het AJC in het najaar van 1934 eindelijk in opstand kwam en een keten van afdelingen en winkels pakte, liet het AJC haar leden recalcitrante handelaars staken.

Boycotten zijn bijna nooit succesvol. De meeste mensen denken dat ze genoeg hebben gedaan als ze stoppen met het kopen van de goederen, maar een boycot kan alleen werken als er een solide organisatie is die bereid is om de handel ernstig te verstoren. De schuld voor het niet opbouwen van die beweging lag bij velen: zowel Joods als niet-Joods. De vakbondsleiders die hun verzet tegen Hitler beloofden, maar niets deden om hun gelederen te mobiliseren, waren in grote mate verantwoordelijk voor het gebrek aan een serieuze boycotcampagne. Zeker die joodse groepen zoals de JWV, de Anti-Nazi League en de AJC waren ondoeltreffend, maar er waren er ook die in de joodse gemeenschap in Amerika en Groot-Brittannië die zich specifiek verzetten tegen de notie van een boycot zelf.

Het Amerikaans-Joodse Comité, de B’nai B’rith (Zonen van het Verbond), de broederlijke orde en de Raad van Afgevaardigden van Britse Joden weigerden de boycot te steunen. Zij vreesden dat als de Joodse arbeiders, en anderen ook, het in hun hoofd zouden nemen om Hitler te bestrijden, zij misschien in beweging zouden blijven en achter hun eigen rijken aan zouden komen, dichter bij huis. Deze waardigheden beperkten zich tot liefdadigheidsinspanningen voor het Duitse Jodendom en zijn vluchtelingen en baden dat het Hitlerisme zich niet zou verspreiden.

De Agudas Yisrael (Unie van Israël), de politieke arm van de meest extreme vleugel van de traditionele orthodoxie, verzette zich tegen de boycot op religieuze gronden en tegen hun sociaal conservatisme. Zij beweerden dat sinds het oude Joodse koninkrijk door de Romeinen werd vernietigd, de Talmoed de Joden had verboden om in opstand te komen tegen het niet-Joodse gezag in de diaspora; zij interpreteerden de boycot als rebellie en dus verboden. Van alle actieve Joodse tegenstanders van de boycotgedachte was de belangrijkste echter de World Zionist Organisation (WZO). Zij kocht niet alleen Duitse waren, maar verkocht ze ook, en zocht zelfs nieuwe klanten voor Hitler en zijn industriële aanhangers.

De aantrekkingskracht van het bloedidee

De WZO zag Hitlers overwinning op vrijwel dezelfde manier als haar Duitse dochtermaatschappij, de ZVfD: niet in de eerste plaats als een nederlaag voor het
Jodendom, maar als positief bewijs van het faillissement van assimilatie en liberalisme. Hun eigen uur was nabij. Zionisten begonnen te klinken als tent-revivalisten: Hitler was de historische vlegel om de verstikte Joden terug te drijven naar hun eigen soort en hun eigen land. Een recente zionistische bekeerling, de toen wereldberoemde populaire biograaf Emil Ludwig, werd tijdens een bezoek aan Amerika geïnterviewd door een medezionist en gaf uitdrukking aan de algemene houding van de zionistische beweging:

“Hitler zal over een paar jaar vergeten worden, maar hij zal een prachtig monument hebben in Palestina. Weet je”, en hier leek de biograaf-historicus de rol van een patriarchale jood op zich te nemen – “de komst van de nazi’s was eerder een welkome gebeurtenis. Zoveel van onze Duitse Joden zweefden tussen twee kusten; zo veel van hen zaten in de verraderlijke stroom tussen de Scylla van de assimilatie en de Charybdis van een knikkende kennismaking met Joodse dingen. Duizenden die volledig verloren leken te zijn gegaan voor het jodendom, werden door Hitler terug in de kudde gebracht, en daarvoor ben ik hem persoonlijk zeer dankbaar”. [3]

Ludwig was een nieuwkomer in de beweging, maar zijn opvattingen waren volledig in overeenstemming met die van veteranen als de gevierde Chaim Nachman Bialik, die destijds werd beschouwd als de gelauwerde dichter van Sion. Vanwege zijn reputatie werden zijn uitspraken breed verspreid door zowel de zionistische beweging als haar linkse vijanden. De dichter maakte zich lange tijd zorgen over het uiteenvallen van de Joodse eenheid als gevolg van de teloorgang van het traditionele religieuze geloof, en nu kon hij zijn geluk niet verbergen dat Hitler net op tijd was gekomen om het Duitse Jodendom te redden van zijn eigen vernietiging.

Het Hitlerisme heeft volgens de dichter ten minste één dienst bewezen door geen lijnen te trekken tussen de trouwe Jood en de afvallige Jood. Als Hitler de gedoopte Joden had uitgezonderd, dan zou er, aldus Bialik, een onveranderlijk schouwspel zijn ontstaan van duizenden Joden die naar de doopvonten renden. Het Hitlerisme heeft misschien de Duitse Joden gered, die tot vernietiging werden geassimileerd. Tegelijkertijd heeft het de wereld zo bewust gemaakt van het Joodse probleem, dat ze het niet langer kunnen negeren. [4]

Bialik, net als vele andere zionisten, zag de Joden als een soort superras; als ze maar eindelijk tot bezinning kwamen en niet langer aan een ondankbare mensheid verspillen en in hun eigen wijngaard gingen werken.

Het is inderdaad waar dat het jodendom, door in alle landen binnen te dringen, de overblijfselen van dat soort afgoderij in feite ondermijnde…. maar misschien waren de sterkste krachten in dit proces wel onze “afvallige” of “geassimileerde” Joden van alle soorten, die het lichaam zelf van het christendom binnengingen en het binnenste van het lichaam van het christendom bewogen en de overblijfselen van het heidendom langzaam maar zeker ondermijnden als gevolg van hun Joodse wil en hun Joodse bloed. Ook ik geloof, net als Hitler, in de kracht van het bloedidee. Dit waren de mannen – hoewel vaak de namen van grote niet-Joden in hun plaats worden genoemd – die de wegen voor de grote bewegingen van de vrijheid over de hele wereld gladgestreken hebben: De Renaissance, het liberalisme, de democratie, het socialisme, en het communisme…. Antisemieten hebben soms een duidelijk onderscheidingsvermogen. De joodse invloed is in dit verband inderdaad zeer sterk geweest; we moeten het niet ontkennen. 5]

In 1934 was het zionisme echter een beweging die wereldwijd meer dan een miljoen leden opeiste en niet alle leden accepteerden het omgekeerde idee dat Hitler werkelijk een zegen was voor de Joden. Sommigen, zoals de Amerikaanse rabbijn Abraham Jacobson, protesteerden tegen dit krankzinnige idee, dat zelfs pas in 1936 nog vrij wijdverbreid was:

Hoe vaak hebben we de verachtelijke wens gehoord die in wanhoop werd geuit over de apathie van de Amerikaanse Joden voor het zionisme, dat er een Hitler op hen neerdaalt? Dan zouden ze de noodzaak van Palestina inzien! [6]

Eerste Omgang met de nazi’s

De WZO was zeker bereid om te proberen de nazi’s voor hun eigen doeleinden te gebruiken. De eerste ouvertures naar de nazi’s werden in 1933 onafhankelijk gemaakt door een Sam Cohen, de eigenaar van Ha Note’a Ltd, een citrusexportbedrijf uit Tel Aviv. Zelfs onder bondskanselier Brüning had de Duitse regering een vliegbelasting op kapitaal dat het land verliet en Cohen had voorgesteld dat zionistische emigranten de belasting mochten ontduiken door in Duitsland goederen te kopen die later na de verkoop in Palestina weer in contanten zouden worden omgezet. Brüning had geen belangstelling voor het idee, maar in 1933 presenteerde Cohen in zijn eentje het plan opnieuw.

De nazi’s waren al bezorgd over het effect dat zelfs de spontane en betreurenswaardig georganiseerde boycot op hun handelsbalans had en Heinrich Wolff, de Duitse consul in Jeruzalem, begreep al snel hoe nuttig het voorstel van Cohen kon zijn. Hij schreef naar zijn ambt: “Op deze manier zou het mogelijk zijn om een succesvolle campagne te voeren tegen de Joodse boycot van Duitsland. Misschien is het mogelijk om een breuk in de muur te maken”.

De Joden, zo betoogde hij, zouden in een dilemma worden geplaatst. Verdere boycot zou worden gezien als het opleggen van problemen aan emigranten die op zoek zijn naar een nieuw thuis in Palestina of elders. Vanwege zijn ligging was Wolff een van de eerste Duitsers die het groeiende belang van Palestina in de Joodse vergelijking inzag, en in juni schreef hij opnieuw naar Berlijn:

Terwijl de Yishuv in april en mei wachtte op boycotinstructies van de Verenigde Staten, lijkt het er nu op dat de situatie is veranderd. Het is Palestina dat nu de instructies geeft…. Het is belangrijk om de boycot eerst en vooral in Palestina te doorbreken, en het effect zal onvermijdelijk voelbaar zijn op het belangrijkste front, in de Verenigde Staten. 8]

Begin mei 1933 tekenden de nazi’s een overeenkomst met Cohen voor een miljoen Rijksmark (400.000 dollar) aan Joodse rijkdom die in de vorm van landbouwmachines naar Palestina zou worden verscheept. Op dat moment kwam de WZO tussenbeide. De depressie had de donaties zwaar getroffen en in maart 1933 hadden ze wanhopig naar hun volgelingen in Amerika getelegrafeerd met het argument dat als er niet onmiddellijk geld beschikbaar kwam, ze op weg waren naar een dreigende financiële ineenstorting. 9]

Nu liet Menachem Ussischkin, hoofd van het Joods Nationaal Fonds, Cohen via Ha Note’a zorgen voor de vrijlating van bevroren JNF-gelden in Duitsland. Het lokaas voor de nazi’s was dat het geld nodig was om land te kopen voor de Joden die Hitler zou verdringen. Cohen verzekerde Heinrich Wolff ook dat hij “achter de schermen zou opereren op een komende Joodse conferentie in Londen om een boycotresolutie te verzwakken of te verslaan”. 10] Dr. Fritz Reichert, de agent van de Gestapo in Palestina, schreef later een brief aan zijn hoofdkwartier waarin hij hen aan de zaak herinnerde:

De Londense Boycotconferentie werd vanuit Tel Aviv getorpedeerd omdat het hoofd van de Transfer in Palestina, in nauw contact met het consulaat in Jeruzalem, kabels naar Londen stuurde. Onze belangrijkste taak hier is om vanuit Palestina te voorkomen dat de eenwording van het Jodendom in de wereld, op een basis die vijandig staat tegenover Duitsland … Het is raadzaam om de politieke en economische kracht van het jodendom te schaden door verdeeldheid in de gelederen te zaaien. 11]

Sam Cohen werd in deze delicate onderhandelingen al snel achterhaald door de zionistische arbeider Chaim Arlosoroff, de politieke secretaris van het Joods Agentschap, het Palestijns centrum van de WZO. Arlosoroff was zich terdege bewust van de problemen van de beweging. In 1932 had hij geconcludeerd dat ze er niet in waren geslaagd om genoeg immigranten aan te trekken om de Arabieren te overwinnen en dat ze niet genoeg Joods kapitaal aantrokken. Hitler aan de macht zou betekenen een oorlog binnen tien jaar.

Om in Palestina te overleven en het Joodse probleem in die periode op te lossen, moest er snel en krachtig worden opgetreden. Nu, dacht hij, had hij de weg voor het zionisme om zijn problemen op te lossen: met het akkoord van Groot-Brittannië, konden ze zowel de immigranten als het benodigde kapitaal krijgen door het project van Cohen uit te breiden. In een artikel in de Rundschau en elders legde hij koud uit dat dit alleen in volledige samenwerking met Berlijn kon gebeuren:

Natuurlijk kan Duitsland zich niet blootstellen aan het risico van een verstoring van het monetaire en wisselkoerssaldo om de Joden tegemoet te komen, maar er kan een uitweg worden gevonden om deze verschillende belangen bij te stellen … Het zou de moeite waard zijn om een dergelijk akkoord met Duitsland te bereiken, zonder enige sentimentaliteit.

De socialistisch-zionistische zelfingenomen socialist stelde vervolgens het ultieme bondgenootschap voor, een overeenkomst tussen de zionisten, de nazi’s, de fascisten en het Britse Rijk, om de evacuatie van het jodendom uit Duitsland te organiseren:

Het zou ook mogelijk kunnen zijn een bedrijf op te richten, met deelname van de Duitse staat en andere Europese, voornamelijk Britse en Italiaanse belangen, dat de specifieke eigendommen langzaam zou kunnen liquideren door het uitgeven van kredietbrieven … …en de oprichting van een garantiefonds. 12]

Hij vond zijn idee bijzonder opportuun, omdat de wereldopinie een “constructieve behandeling van de Joodse kwestie in Duitsland” zou steunen. 13] Wetende dat de Duitse Joden niet al hun geld in Hitlers handen zouden willen leggen, stelde hij voor dat de Britten de beheerder van het fonds zouden kiezen. Zijn kameraad Yitzhak Lufban schreef later dat “Arlosoroff verschillende namen voorstelde, en de Koloniale Secretaris koos er een uit.[14]

Begin mei 1933 kwamen Arlosoroff en de nazi’s tot een voorlopig akkoord om Cohen’s regelingen uit te breiden. Hij bezocht Berlijn opnieuw in juni, en keerde terug naar Tel Aviv op 14 juni. Twee avonden later werd hij vermoord vanwege zijn omgang met de nazi’s. De moord zal hieronder worden besproken; het is voldoende om hier te zeggen dat het niet heeft geleid tot een vertraging van het verblijf van de WZO met de nazi’s, en een zionistisch-nazistisch pact werd door de nazi’s tijdig aangekondigd voor het 18e zionistische congres in augustus in Praag.

De WZO rechtvaardigt het pact met de nazi’s

Hitler’s schaduw domineerde het Praagse congres volledig. De leiders van de WZO wisten dat de nazi’s geïnteresseerd waren in een overeenkomst en ze besloten Duitsland niet te beledigen door de discussie over de situatie daar tot een minimum te beperken.[15] Het regime als zodanig werd niet veroordeeld. De Volkenbond (voorloper van de Verenigde Nazi’s) werd gevraagd om te helpen in de “strijd voor het herstel van de rechten van de Joden in Duitsland”, maar het verzoek werd begraven in een lange discussie over emigratie en Palestina. 16] Er werd geen plan voorgesteld om druk uit te oefenen op het wereldlichaam, noch was er een specifieke actie van de Liga nodig.

Het zionistisch-nazistische pact werd de dag voordat een boycotresolutie zou worden besproken openbaar gemaakt, en er kan worden gespeculeerd dat de nazi’s dit deden om de goedkeuring van de boycot te ontmoedigen. De leider van de rechtse “Revisionisten”, Vladimir Jabotinsky, presenteerde de boycotzaak, maar er was geen kans dat zijn voorstel een serieuze hoorzitting zou krijgen. De Britten hadden een aantal van zijn Revisionisten gearresteerd voor de moord op Arlosoroff en de aanklager legde het bewijs voor aan de rechtbank terwijl het Congres bijeenkwam.

Aangezien de Revisionisten een geschiedenis van geweld tegen hun zionistische rivalen hadden, waren de meeste afgevaardigden overtuigd van hun medeplichtigheid aan de Arlosoroff-affaire. Hun slechte reputatie werd verbeterd toen Jabotinsky’s eigen bruine hemden hem in de hal in volledige militaire formatie vergezelden en het presidium ertoe dwongen de uniformen te verbieden uit angst dat ze Arlosoroff’s Labour kameraden in een rel zouden uitlokken. Jabotinsky’s steun voor de boycot, en zijn verzet tegen het pact, werd afgedaan als de woede van een terroristische tegenstander van de democratisch gekozen gematigde leiding. Zijn resolutie werd met 240 stemmen tegen 48 verslagen.

Het verslaan van Jabotinsky’s resolutie betekende echter niet noodzakelijkerwijs dat de afgevaardigden voorstander waren van een overeenkomst met Hitler en toen de nazi’s aankondigden dat ze een overeenkomst met de zionisten hadden getekend die Duitse Joden in staat stelde om drie miljoen Reichsmark aan Joodse rijkdom naar Palestina te verschepen in de vorm van Duitse exportgoederen, verwierp een groot deel van het Congres de verklaring als een propagandastunt.

Toen de waarheid duidelijk werd, brak er een pandemonium los. De leiding had het pact volledig verkeerd ingeschat en verwachtte oprecht dat het enorm populair zou zijn. Nu, verbijsterd door de vijandige oppositie, probeerden ze zich te beschermen door regelrecht te liegen; de Labour-leider, Berl Locker, verklaarde brutaal dat hij zich beschermde: “de uitvoerende macht van de wereld zionistische organisatie had niets te maken met de onderhandelingen die tot een akkoord met de Duitse regering leidden”. 17] Niemand geloofde deze grove verzinsels.

Veel afgevaardigden, met name de Amerikanen, waren voor de boycot en stemden tegen Jabotinsky, voornamelijk omdat ze vonden dat de WZO zich te veel met Palestina bezighield om extra taken op zich te nemen. Nu presenteerde Stephen Wise de leiding een ultimatum: leg uit “hoe te voorkomen dat Duitse … propagandisten de overeenkomst gebruiken”. Zijn eis “werd de hele dag door het Politiek Comité heftig besproken….”. 18] Uiteindelijk durfden de leiders geen officiële verantwoordelijkheid te nemen voor het “Ha’avara”- of overdrachtsakkoord, en deden ze alsof het alleen Duitsland en de formele ondertekenaar, de Anglo-Palestijnse Bank, bindt. Maar omdat de bank hun eigen bank was, slaagden ze er alleen in zichzelf belachelijk te maken voor vriend en vijand.

Het debat over het zionistisch-nazistische pact ging tot 1935 boos door. De Ha’avara groeide snel uit tot een belangrijk bank- en handelshuis met 137 specialisten in het kantoor in Jeruzalem op het hoogtepunt van zijn activiteiten. Onder druk van de nazi’s veranderde de regelgeving altijd, maar in wezen was het akkoord altijd hetzelfde: Duitse Joden konden geld in een bank in Duitsland storten, die vervolgens werd gebruikt om exporten te kopen die buiten Duitsland, meestal maar niet uitsluitend in Palestina, werden verkocht. Toen de emigranten uiteindelijk in Palestina arriveerden, kregen ze betaling voor de goederen die ze eerder hadden gekocht nadat ze uiteindelijk waren verkocht.

Het fiscaal vernuft breidde Ha’avara’s activiteiten in vele richtingen uit, maar gedurende de hele operatie bleef de aantrekkingskracht voor Duitse Joden dezelfde: het was de minst pijnlijke manier om Joodse rijkdom uit Duitsland te verschepen. De nazi’s bepaalden echter de regels, en die werden natuurlijk met de tijd slechter; in 1938 verloor de gemiddelde gebruiker minstens 30 procent en zelfs 50 procent van zijn geld. Toch was dit nog steeds drie keer, en uiteindelijk vijf keer, beter dan de verliezen van de Joden die met hun geld naar een andere bestemming gingen. 19]

De bovengrens van het Ha’avara-programma was 50.000 mark ($20.000 of £4.000) per emigrant, wat de Ha’avara onaantrekkelijk maakte voor de rijkste Joden. Daarom ging slechts $40.419.000 via Ha’avara naar Palestina, terwijl $650 miljoen naar de Verenigde Staten, $60 miljoen naar het Verenigd Koninkrijk en andere aanzienlijke bedragen naar elders ging. Maar als Ha’avara in termen van Duitse joodse rijkdom geenszins doorslaggevend was voor de rijkdom van de Duitse Joden, dan was het voor het zionisme van cruciaal belang. Ongeveer 60 procent van al het kapitaal dat tussen augustus 1933 en september 1939 in Palestina werd geïnvesteerd, werd via de overeenkomst met de nazi’s in goede banen geleid. 20]

Bovendien stelden de Britten het jaarlijkse Joodse immigrantenquotum vast, gebruik makend van het zwakke economische absorptievermogen van het land om hun aantal te beperken; maar “kapitalisten” – degenen die meer dan £1.000 ($5.000) brachten – mochten meer dan hun quotum binnenhalen. De 16.529 kapitalisten waren dus een extra bron van immigranten en een economische oogst voor het zionisme. Hun kapitaal genereerde een hausse, waardoor Palestina een volstrekt kunstmatige welvaart kreeg te midden van de wereldwijde depressie.

Aanvankelijk probeerde de WZO zich te verdedigen tegen de beschuldigingen van boycot-scabbing en volledige samenwerking door erop aan te dringen dat de Ha’avara-transfers de boycot niet echt zouden doorbreken, omdat Duitsland geen vreemde valuta voor zijn goederen ontving, omdat ze allemaal in het land voor marken werden gekocht. Al snel eiste Berlijn echter een deel van de goederen in vreemde valuta en al snel begon de WZO ook nieuwe klanten te werven voor Duitsland in Egypte, Libanon, Syrië en Irak. Uiteindelijk begonnen de zionisten sinaasappels naar België en Nederland te exporteren met behulp van nazi-schepen. 21] In 1936 begon de WZO met de verkoop van Hitler’s goederen in Groot-Brittannië. 22]

De WZO was niet geïnteresseerd in het bestrijden van de nazi’s, en elke verdediging van het Ha’avara-plan toonde dat aan. Selig Brodetsky, een van de leden van de zionistische regering en later, in 1939, de voorzitter van de Britse Raad van Afgevaardigden, berispte de wereld voor het minachten van hen:

Het congres was gestegen tot een niveau waarop weinig Joodse lichamen konden zijn gestegen. Het was heel gemakkelijk om gewelddadige woorden te gebruiken, vergaderingen te organiseren, boycotten op te roepen, maar het was veel moeilijker om rustig te spreken en een koele redenering te hanteren. Er werd gezegd dat de besluiten over Duitsland te zwak waren. Nee! Niet-Joden konden het zich veroorloven krachtige woorden te gebruiken, maar Joden niet.

Het waren niet de zionisten die de verraders waren, maar alle anderen die uit de pas liepen – althans Moshe Beilenson, een vooraanstaand Labour-zionist, zou de wereld hebben laten geloven. Dit was niet zijn eerste poging tot samenwerking met het fascisme. In 1922 was hij een van de delegaties die het Italiaanse zionisme aan Mussolini had beloofd. Nu probeerde hij een theoretische verdediging van het nazi-pact te presenteren:

na de omverwerping van de getto-muren was ons belangrijkste wapen voor de verdediging van ons leven en onze rechten het protest…. Al onze protesten in de loop van de decennia zijn er niet in geslaagd om de heerschappij van de vervolging te vernietigen, niet alleen in het uitgestrekte rijk van de tsaar, maar zelfs in het relatief kleine Roemenië …

Het congres heeft niet “verraden”, het heeft gezegevierd. Het was niet “bang”; integendeel, het had de moed om een nieuw Joods staatsmanschap te initiëren … Het achttiende congres had de moed om de assimilatietraditie te vernietigen, waarvan het hoofdkenmerk is dat men zich op anderen verlaat en een beroep doet op anderen … Generaties lang hebben we gevochten door middel van protesten. Nu hebben we nog een ander wapen in onze hand, een sterk, betrouwbaar en zeker wapen: het visum voor Palestina. 24]

De grote meerderheid van de Joden was tegen de Ha’avara. Het had geen verdedigers buiten de WZO, en de handel met de nazi’s was niet populair bij velen binnen de eigen gelederen. De protesten begonnen te komen toen het Praagse Congres nog in zitting was. Het pact was uiterst impopulair in Polen, waar de Joden vreesden dat als er geen verzet tegen het antisemitisme naast de deur zou zijn, hun eigen Jodenhaters zouden gaan eisen dat de Poolse regering de Duitsers zou imiteren. In Amerika en Groot-Brittannië, die elk een min of meer democratische traditie hebben, verzetten veel zionisten, waaronder enkele van de belangrijkste namen in de beweging, zich ertegen. De vooraanstaande Cleveland rabbijn Abba Hillel Silver was een van de eersten die in augustus 1933 een klacht indiende:

Waarom is het ondenkbaar dat de Palestijnse Joden met Hitler over zaken onderhandelen in plaats van gerechtigheid te eisen voor de vervolgde Joden in Duitsland. Men zou kunnen denken dat de hele zaak een faillissementsverkoop was en dat de Joden van Palestina probeerden een paar koopjes voor zichzelf te redden. 25]

Ook in de uithoeken van de aarde werden klaagzangen gehoord. De Melbourne Jewish Weekly News protesteerde: “zij zullen ons tot een lachertje maken onder de Duitsers, die zullen kunnen verklaren dat als het gaat om een conflict tussen joodse zaken en sentiment, de zaken altijd winnen”. 26] Rabbi Wise keerde bij talloze gelegenheden terug op het onderwerp. In september 1933 noemde hij Ha’avara het “nieuwe gouden kalf – de Gouden Sinaasappel” en hij ging verder:

“Ik denk dat ik de gedachten van de Joden overal spreek als ik zeg dat we elke Jood, of die nu in of buiten Palestina is, die zich ertoe verbindt om commerciële afspraken te maken met de naziregering, om welke reden dan ook, met afschuw vervullen”. 27]

In een toespraak op een Joodse Wereldconferentie in Genève in 1934 viel Wise de arbeiders aan die de dominante kracht in het Palestijnse zionisme waren geworden:

Een vooraanstaande Palestijn stelde het steeds opnieuw in Praag: Palestina heeft voorrang. Deze conferentie moet duidelijk stellen, dat Palestina voorrang heeft op alle andere factoren in de vergelijking, maar dat het primaat van Palestina ophoudt wanneer het in conflict komt met een hogere morele wet. [28]

Wijs had de verrotting in de WZO geïdentificeerd: het land Israël was veel belangrijker geworden dan de behoeften van het volk Israël. Het arbeidszionisme was in de ruimste zin van het woord een utopische cultus geworden. Zij zagen een nieuwe jood in het oude joodse land als de enige manier voor een joodse natie om te blijven bestaan. Het echte Joodse volk, de miljoenen Joden van de diaspora, waren niet meer dan een reservoir waaruit zij jonge immigranten plukten om hun staat op te bouwen. De diaspora was als zodanig gedoemd te verdwijnen: ofwel zouden de Joden verdreven worden, zoals in Duitsland, ofwel geassimileerd worden zoals in Frankrijk. Met dit vreemde perspectief dat het Joodse voortbestaan in Israël bij hen stond of viel, werden de zionisten gedreven om meer van de nazi’s te zoeken om hun visie werkelijkheid te laten worden.

Eind 1933 probeerden zij de volledige liquidatiebank van Arlosoroff nieuw leven in te blazen. Weizmann liet Cohen het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken voorstellen dat hij, de voormalige voorzitter van de beweging, nu voorzitter van het Centraal Bureau voor de Regeling van de Duitse Joden, naar Berlijn zou moeten komen om het liquidatieplan te bespreken, maar de nazi’s weigerden hem een uitnodiging te geven. 29] Ze waren altijd minder geïnteresseerd in het sluiten van een overeenkomst met de zionisten dan de zionisten om met hen in het reine te komen. De nazi’s hadden bereikt wat ze wilden, de zionisten hadden de boycot verbroken en vertoonden geen tekenen van verzet; voor het moment was dat genoeg. Maar zelfs die afkeuring kon Weizmann niet uit koers brengen. Anderhalf jaar later, op 3 juli 1935, schreef hij aan Arthur Ruppin, directeur van de Kolonisatiedienst in Palestina, en een van de meest toegewijde apostelen van verdere intimiteit met de nazi’s.

Dr. Mozes, zo hoor ik, neemt contact op met het Reichsministerie voor Nationale Economie en legt, na een aantal gesprekken die hij daar heeft gevoerd, een memorandum voor waarin hij eist dat eventuele extra exporten naar Engeland, indien deze op verzoek van onze vrienden in Duitsland worden gerealiseerd, worden gebruikt ten gunste van de £ 1000 mensen. 30]

Weizmann maakte verder duidelijk dat de verklaring van het Praagse Congres over de “strijd” voor de Duits-Joodse rechten strikt een lippendienst was. Hij besprak Praag in het kader van het komende Luzernecongres van 1935:

Ik weet heel goed dat het congres in Luzern de Duits-joodse kwestie kan omzeilen en er geen aandacht aan kan besteden, net zoals het congres in Praag dat deed … Ik durf te betwijfelen of iemand, met name de Duitse Joden en de Duitse zionisten, er baat bij zal hebben dat de Duits-Joodse kwestie op een grondige manier wordt behandeld, bovendien in een speciaal verslag. Het zal vooral vandaag de dag geen positief effect hebben, gezien de bereidheid in de wereld om zich met Duitsland te verzoenen.

Aan de andere kant denk ik dat het heel goed mogelijk is dat een dergelijk verslag gevaarlijk wordt voor het enige positieve dat we in Duitsland hebben, de geïntensiveerde zionistische beweging … Als zionistische organisatie moeten wij ons bezighouden met de constructieve oplossing van de Duitse kwestie door de overdracht van de joodse jeugd van Duitsland naar Palestina, en niet zozeer met de kwestie van de gelijke rechten van de joden in Duitsland. 31]

Na de Eerste Wereldoorlog had hij de kapitalisten in Versailles verzekerd dat het zionisme constructief was, in tegenstelling tot het gedrag van de Joden die zich met “destructieve neigingen” bezighielden. Het “constructieve” denken met betrekking tot Hitler, dat in de kapitalistische kringen van die tijd zo wijdverbreid was, was uitzonderlijk, omdat het afkomstig was van een jood, maar natuurlijk was het Hoog Zionisme een wereld ver weg van de gewone joodse mentaliteit. Weizmann’s vriend, de in Duitsland geboren Ruppin, was daar een goed voorbeeld van. Hij was een ras verbeteraar en het was hij die de leiding had over het veranderen van middenklasse jongeren in “constructieve” arbeiders op het gezonde Joodse Boden. In 1934 verwoordde zijn boek, Joden in de moderne wereld, openlijk de accommodationistische lijn van de zionistische beweging. Daarin vertelt hij de Joden opnieuw dat het hun schuld is dat de dingen zijn gebeurd zoals ze zijn gebeurd en hij geeft hun de vermaning dat het hun schuld is:

Een dergelijke poging tot een vreedzame regeling van het probleem zou mogelijk zijn geweest indien … Joden …. hadden erkend dat hun eigenaardige positie onder de Duitsers onvermijdelijk zou leiden tot conflicten die hun oorsprong vinden in de aard van de mens en die niet door argumenten en rede konden worden weggenomen. Als beide partijen zich hadden gerealiseerd dat de huidige situatie niet te wijten was aan een slechte wil, maar aan omstandigheden die onafhankelijk van de wil van beide partijen waren ontstaan, zou het niet nodig zijn geweest om in een orgie van ongebreidelde haat de oplossing van het Joodse probleem te proberen te vinden.

Zijn “misverstand” theorie ontwikkelde zich logischerwijs tot zijn conclusie: “Er zullen verschillende tussen- en deeloplossingen nodig zijn om tot een modus vivendi te komen. [32]

Lewis Namier, voormalig politiek secretaris van de WZO en een belangrijke historicus van de Britse aristocratie, had het boek van Ruppin als voorwoord gebruikt. Goed geïnformeerde zionisten, waaronder Nahum Goldmann, zagen Namier als een intens Joodse antisemiet. 33] In zijn toewijding aan de adel verachtte hij de Joden als de belichaming van het kapitalisme, van de vulgaire “handel”. Zoals te verwachten viel, verwoordde zijn inleiding zijn “begrip” van het antisemitisme – “niet iedereen die zich ongemakkelijk voelt ten opzichte van ons moet een antisemiet worden genoemd, noch is er iets dat noodzakelijkerwijs en inherent slecht is in het antisemitisme”. 34] In feite was het oorspronkelijke ontwerp zelfs nog sterker. Weizmann had het gelezen en moest Namier waarschuwen om niet zo open te zijn in het uiten van hun wederzijdse tolerantie voor het nazisme:

Op p.6 lijken de met potlood gemarkeerde regels “maar wat is er gebeurd etc.” mij gevaarlijk, hoewel ik het eens ben met uw conclusie. Maar het is een boek van Ruppin en een voorwoord van u en het zal in Duitsland geciteerd worden en de “pummels” zullen zeggen: “de Joden zelf denken dat het allemaal goed zal gaan, enz. Ik zou het indien mogelijk weglaten. 35]

Dat waren de leiders van de zionistische beweging in 1935, toen zij in de zomer van 1935 hun zomercongres in Luzern binnenliepen. Openlijk bekend als ontkennend dat de Ha’avara iets met hen te maken had, deden ze in het geheim alles wat ze konden om het uit te breiden. Hun denken en hun beleid stonden in alle opzichten op gespannen voet met de overgrote meerderheid van de Joden in de wereld.

“Proberen er het grootste voordeel uit te halen in de zionistische zin van het woord.”

“De zionistische leiders moesten nog een laatste interne strijd voeren over de Ha’avara en hun algemene houding ten opzichte van de nazi’s. Jabotinski en zijn Revisionisten waren afgesplitst van de WZO, maar een overblijfsel van zijn volgelingen – nu Judenstaat Partei (Joodse Staatspartij) genoemd – was trouw gebleven aan de WZO en eiste nog steeds afwijzing van de overdracht. Verschillende journalisten beschreven het korte maar hevige debat op het congres van 1935. The Canadian zionist meldde dat:

Er wordt gestemd en het voorstel van de heer Grossman [voor een debat over de vraag of de Anglo-Palestijnse Bank de arrestatie van de demonstranten tegen het gebruik van Duits cement door de Anglo-Palestijnse Bank had veroorzaakt] wordt verworpen. Waarop er luidkeels “Heil Hitler” werd geroepen door enkele van de aanhangers van de heer Grossman. Dit veroorzaakte een pandemonium. 36]

Paul Novick, de redacteur van het Amerikaanse communistische dagblad Morgen Freiheit, vertelde dat de “Histadrut-afgevaardigden in natura antwoordden en tegen het Juden staatse volk schreeuwden: ‘Schuschnigg-agenten’ (wat agenten van het Italo-Oostenrijkse fascisme betekent)”. 37]

Het beleid van het bestuur ten aanzien van Hitler had op het congres stevige verdedigers. Een theoretische verdediging werd gepresenteerd door Moshe Shertok, die Arlosoroff had opgevolgd als politiek secretaris van de organisatie (hun equivalent van minister van Buitenlandse Zaken). De man die later de tweede premier van Israël werd, vertelde de afgevaardigden, en de luisterende Joodse wereld, streng dat ze zich dat maar moesten realiseren:

Het Joodse volk had geen grotere hoop op succes in de strijd om het bestaan dan door de opbouw van Eretz Israël, en moet daarom bereid zijn om de consequenties te trekken. Zij imiteerden de protesten en boycotten van andere volkeren, maar vergaten dat deze maatregelen een uiting waren van de kracht die deze volkeren bezaten, terwijl de zionistische beweging nog niet zo’n kracht voor zichzelf had gecreëerd. 38]

Buiten het congres waren enkele van de belangrijkste propagandisten van de strategie van de WZO de sjliachim of afgezanten die wereldwijd door de Labour Zionisten in Palestina werden uitgezonden. Enzo Sereni, een andere gediplomeerde van de Italiaanse logiesverstrekkende beweging, was in 1931-2 de afgezant in Duitsland geweest, maar hij had noch de Duitse Joden gemobiliseerd, noch de SPD in hun strijd tegen de nazi’s geholpen. Sereni was een van degenen die Hitler zag als een plaag die het zionisme in de richting van het zionisme dreef. Hij deelde Max Ascoli, een Italiaanse antifascistische activist, eens mee dat “het antisemitisme van Hitler nog steeds zou kunnen leiden tot het heil van de Joden”. 39] Op het congres van Luzern was hij de krachtige exponent van het primaat van Palestina:

We hoeven ons niet te schamen voor het feit dat we de vervolging van de Joden in Duitsland hebben gebruikt voor de opbouw van Palestina. Zo hebben onze oude wijzen en leiders ons geleerd …. de catastrofes van de Joodse bevolking in de diaspora te gebruiken voor de wederopbouw. [40]

Maar verreweg het beste voorbeeld van de onwil van de leiding om zich tegen de nazi’s te verzetten was de verklaring van Weizmann:

Het enige waardige en werkelijk effectieve antwoord op alles wat de Joden in Duitsland wordt aangedaan, is het bouwwerk dat door ons grote en mooie werk in het land Israël is opgericht … Er wordt iets geschapen, dat de ellende, die wij allen lijden, in liederen en legenden voor onze kleinkinderen zal omzetten. 41]

Het presidium manoeuvreerde om elke serieuze discussie over het verzet van de Congresvloer te houden, en Wise’s naam werd van de sprekerslijst geschrapt uit angst dat hij Hitler zou veroordelen. Hij dreigde het congres te verlaten als hij niet mocht spreken en omdat het congres wist dat ze het zich niet konden veroorloven om de beroemdste zionist van Amerika over zo’n controversiële kwestie te laten weglopen, gaven ze uiteindelijk toe en lieten ze hem spreken. Hij stond op, zei dat hij tegen Hitler was – nauwelijks een verklaring die bij de meeste andere bedrijven de aandacht zou hebben getrokken – en ging zitten.

Hij en Abba Hillel Silver hadden nooit veel meer gedaan dan praten over een boycot, en in 1935 was er in Amerika niets meer dat op een effectieve boycotorganisatie leek. In de praktijk, hadden zij geen alternatief programma voor efficient verzet; nu, zich hoofdzakelijk concentreert op Palestina als toevluchtsoord voor Duits Jodendom, capituleerden zij aan Weizmann en onderschreven zij Ha’avara, en na het Congres van Luzern waren er niet meer om het even welke ernstige verschillen tussen hen en de internationale beweging. Uiteindelijk was het enige officiële protest van de vergadering tegen het Hitlerisme een halve dag  afgelasting van een van hun zittingen, een zinloos gebaar.

Weizmann had er weinig moeite mee om het Congres formeel de Ha’avara te laten goedkeuren, maar de oppositie was in staat om een van haar activiteiten te beteugelen. Een dochteronderneming van Ha’avara, the Near and Middle East Commercial Corporation (NEMICO), was opgericht om nieuwe klanten voor Duitsland in het hele Midden-Oosten te werven. De Egyptische zionistische federatie had gedreigd het schandaal aan de kaak te stellen als de wereldorganisatie er geen einde aan zou maken, en in het belang van het behoud van het grotere plan moest de leiding met tegenzin de NEMICO-operatie opofferen.

De capitulatie van de Amerikanen deed niets om de joodse oppositie elders tot bedaren te brengen. De perskritiek was onmiddellijk. Het Londense World Jewry, toen het beste zionistische tijdschrift in de Engelse taal, excuseerde hun eigen Wereldcongres: “Dr. Weizmann stelde zelfs dat het enige waardige antwoord dat de Joden konden geven een hernieuwde inspanning voor de wederopbouw van Palestina was. Hoe angstaanjagend moet de aankondiging van de Congrespresident in de oren van Herren Hitler, Streicher en Goebbels hebben geklonken!”. 42]

De onofficiële zionistische pers in Groot-Brittannië deelde het groeiende publieke gevoel dat oorlog met Hitler onvermijdelijk was, en zij kon het totale gebrek aan serieuze discussie over het nazisme op het congres niet begrijpen. De correspondent van het tijdschrift omschreef de bijeenkomst als vreemd deprimerend: “We hebben een agenda die meer geschikt is voor een raad van bestuur van een naamloze vennootschap dan voor een nationaal conclaaf met het nationale lot in handen. 43] Zelfs de Joodse Kroniek, altijd de spreekbuis van het Joodse establishment, klaagde in dezelfde geest: “de procedure was bijna net zo saai als een debat over het Koloniaal Kantoor in het Lagerhuis op een vrijdagochtend”. 44] Het voelde zich genoodzaakt om de beslissing over de Ha’avara te veroordelen:

Het spektakel is raadselachtig voor de wereld, wiens medeleven wij de Joden, voor wie de boycot een van de weinige wapens in hun handen is en die zich nu verlaten zien door de Beweging, die zij als bondgenoot in hun strijd het meest recht hebben op te eisen, met ontmoediging en medeleven betuigen. 45]

In Amerika was het verzet tegen de Ha’avara bijzonder hevig in de vakbonden van de kledingindustrie, met hun honderdduizenden Joodse arbeiders. De meeste Joodse arbeidersleiders hadden het zionisme altijd met minachting bekeken. Velen van hen kwamen uit Rusland en wisten van de noodlottige ontmoeting tussen Herzl en Plehve en hoe hun oude vijand Zubatov de Pauselijke zionisten tegen de Bund had gesteund. Wat hen betreft was de Ha’avara gewoon zionisme tot aan zijn oude trucs, en in december 1935 debatteerde Baruch Charney Vladeck, de voorzitter van het Joods Arbeid comité, en zelf een ex-bundiste uit Polen, voor een overvolle menigte in New York over Berl Locker, het organisatiehoofd van de Palestijnse Pale Zion.

Locker was genoodzaakt een defensief standpunt in te nemen, waarbij hij volhield dat de overeenkomst uitsluitend in het belang van de Duitse Joden was. Bovendien, zo betoogde hij, zouden zij de goederen in hun eentje het land hebben binnengebracht als er geen verdrag was. Waarom, zo beweerde hij, zou de situatie in dit opzicht veel slechter zijn geweest als het pact er niet was geweest: “Palestina werd voor een voldongen feit gesteld … De overdrachtsovereenkomst voorkomt dat het land wordt overspoeld met Duitse goederen, omdat er alleen goederen binnenkomen als er behoefte aan is”. [46]

Vladeck liet zich niet afschrikken door Locker’s voor de hand liggende uitvlucht, en hij zette de aanval voort. In New York steunden de lokale Labour Zionisten tegelijkertijd de boycot in de Verenigde Staten en verontschuldigden zij zich voor de Ha’avara in Palestina, en de oude Bundist belachelijk maakte hun poging om met de vos te rennen en met de honden te jagen:

U kunt van nu tot de dag des oordeels debatteren, maar dit is een dubbele boekhouding van de meest flagrante soort. Dat niemand de boycot zou moeten breken dan de Joden van Palestina! En niemand anders dan de zionistische organisatie heeft met Duitsland te maken! … Ik ben van mening dat het hoofddoel van de overdracht niet het redden van de Joden uit Duitsland is, maar het versterken van verschillende instellingen in Palestina …

Palestina wordt zo de officiële schurft-agent tegen de boycot in het Nabije Oosten … Toen het nieuws van de overdrachtsovereenkomst voor het eerst naar buiten kwam … zei Berl Locker: “Geen enkele zionistische organisatie heeft ook maar het minste verband met de overdracht” …. Hieruit kan ik concluderen in slechts een ader: De overdrachtsovereenkomst is een smet op de Joden en op de wereld. 47]

Als de meerderheid van de Joden zich tegen de Ha’avara als verraad verzette, dan was er tenminste één die bereid was om te klagen dat Weizmann en zijn vrienden niet ver genoeg gingen. Gustav Krojanker, wiens standpunten over de nazi’s in hoofdstuk 3 werden besproken, was nu een van de leiders van de Hitachdut Olei Germania (de Duitse Immigrantenbond in Palestina), en in 1936 publiceerde de vereniging zijn pamflet, The Transfer: Een essentiële vraag van de zionistische beweging. Het zionisme was voor hem een grimmige berekening, niet meer dan dat, en hij was meer dan bereid om de logische conclusies te trekken die al inherent waren aan het zionistisch-nazistische pact. Hij beweerde het nazisme en de mogelijkheden die het voor het zionisme bood op de authentieke Herzliaanse manier te zien:

Zijn overzicht van de situatie was verstoken van enige nutteloze wrok; hij zag twee politieke factoren – een organisatie van het Joodse volk aan de ene kant en de betrokken landen aan de andere kant. Zij zouden partners zijn in een pact.

Krojanker verwijt de leiding dat zij de moed niet heeft gehad om de Ha’avara in 1933 formeel te onderschrijven. Voor hem was dit slechts een capitulatie voor wat hij beschouwde als de “diasporamentaliteit”. Hij wilde dat ze veel verder zouden gaan:

De zionistische beweging had moeten proberen …. om de Duitse regering te beïnvloeden om een staatsmanachtig verdrag te sluiten, de situatie te accepteren en er zoveel mogelijk voordeel uit te halen in de zionistische zin van het woord.

Hij benadrukte dat de noodzakelijke volgende stap was om de nazi’s te helpen de boycot in Europa zelf te doorbreken door een uitbreiding van de Ha’avara. Duitsland “zou zelfs bereid kunnen zijn om overeenkomsten te sluiten – als we bereid zijn om het ‘Ha’avara-systeem’ uit te breiden naar andere landen”. 48] Maar de WZO-leiding had zo’n coaching van Krojanker niet nodig. Hij wist niet dat ze stiekem al besloten hadden om dat te doen en nu, in maart 1936, hadden de onderhandelingen van Siegfried Moses eindelijk de International Trade and Investment Agency (INTRIA) bank in Londen opgericht om de verkoop van Duitse producten rechtstreeks in Groot-Brittannië zelf te organiseren. 49]

De nazi’s moesten zich tevreden stellen met de verdere demoralisatie van de boycottroepen, omdat de angst voor joodse en algemene Britse vijandigheid tegen de boycot – maakte het voor INTRIA onmogelijk om zo ver te gaan dat de Britse munt rechtstreeks in Duitse handen kwam. In plaats daarvan werden de goederen in Duitsland gekocht voor marken en hun waarde werd gecrediteerd aan de Joodse kapitalisten die het inschrijvingsgeld van £1.000 nodig hadden voor immigranten die te veel quota in Palestina hadden.

De zionistische nazi-handelsbetrekkingen bleven zich ook op andere gebieden ontwikkelen. In 1937 werden 200.000 kisten van de “Gouden Sinaasappelen” naar Duitsland verscheept, en nog eens een half miljoen kisten naar de Lage Landen onder de hakenkruisvlag. 50] Zelfs na de Kristallnacht – 9 november 1938, de vreselijke nacht van het gebroken glas, toen de nazi’s eindelijk de bruinhemden loslieten om de joodse winkels te vernielen – bleef de manager van Ha’avara Ltd., Werner Felchenfeld, verlaagde tarieven aanbieden aan potentiële gebruikers van nazi-boten. Zijn enige zorg was om de preutsheid te verzekeren dat “er geen concurrentie met Britse schepen ontstaat, aangezien deze overdrachtsregeling geldt voor het verschepen van citrusvruchten naar Nederlandse en Belgische havens, waarbij Britse havens uitdrukkelijk worden uitgesloten”. [51]

“Wat er toe doet in een Situatie als deze is de morele houding van het volk.”

“Natuurlijk waren het de nazi’s die het meest profiteerden van Ha’avara. Het hielp hen niet alleen om een paar extra Joden te verdrijven, maar het was ook van onschatbare waarde in het buitenland, wat de perfecte reden was voor al diegenen die nog steeds handel met de Duitsers wilden blijven drijven. In Groot-Brittannië was de krant van Sir Oswald Mosley, the Blackshirt, er dol op:

Kun je dat verslaan! Wij hakken onze neus af om ons gezicht te trotseren en weigeren handel te drijven met Duitsland om de arme Joden te verdedigen. De Joden zelf, in hun eigen land, moeten zelf winstgevend zaken blijven doen met Duitsland. Fascisten kunnen de kwaadaardige propaganda om de vriendschappelijke betrekkingen met Duitsland te vernietigen niet beter bestrijden dan door dit feit te gebruiken. 52]

De definitieve evaluatie van de rol van de WZO tijdens de Holocaust kan pas worden gemaakt als de andere onderlinge verhoudingen tussen de zionisten en de nazi’s goed zijn afgehandeld, maar een eerste evaluatie van Ha’avara kan nu veilig worden geprobeerd. Alle excuses dat het levens heeft gered, moeten strikt worden uitgesloten van serieuze overweging. Geen enkele zionist in de jaren dertig van de vorige eeuw dacht dat Hitler zou proberen de Joden uit Duitsland of Europa uit te roeien, en niemand probeerde Ha’avara tijdens de operatie te verdedigen in die zin. Het excuus was dat het rijkdom redde, niet levens.

In het beste geval hielp het een paar duizend joden direct met geld, door hen toe te laten tot Palestina toe te treden nadat de Britse quota waren toegewezen, en indirect bood het een kans voor anderen door de Palestijnse economie een impuls te geven. Maar elke echte tegenstander van het nazisme begreep dat zodra Hitler de macht had overgenomen en het Duitse jodendom in zijn klauwen had, de strijd tegen hem onmogelijk kon worden beteugeld door een over bezorgdheid om hun lot; zij waren in wezen krijgsgevangenen. De strijd moest nog doorgaan. Natuurlijk wenste niemand die ongelukkigen meer verdriet dan nodig, maar de campagne tegen het nazisme tot stilstand te hebben gebracht uit zorg voor de Duitse Joden zou de verdere opmars van Hitler naar Europa alleen maar hebben versneld.

Terwijl de WZO bezig was met het redden van het landgoed, of beter gezegd, een deel van het landgoed van de Duitse Joodse bourgeoisie, de “£ 1000 mensen”, vochten duizenden Duitsers – waaronder veel Joden – in Spanje tegen Hitlers eigen Condor Legioen en Franco’s Fascistische leger. De Ha’avara hielp de nazi’s zeker bij het demoraliseren van de Joden, van wie sommigen zionisten waren, door de illusie te verspreiden dat het mogelijk was om met Hitler tot een soort modus vivendi te komen. Het ontmoedigde ook de niet-Joden om te weten dat een wereldwijde Joodse beweging bereid was om in het reine te komen met haar vijand.

Zeker de Ha’avara verwijderde de miljoenen tellende  zionistische beweging uit de frontlinie van het antinazistische verzet. De WZO verzette zich niet tegen Hitler, maar probeerde met hem samen te werken en, zoals blijkt uit de voorstellen van Arlosoroff en Weizmann voor een liquidatiebank, verhinderde alleen de onwil van de nazi’s om hun banden met hem uit te breiden de ontwikkeling van een nog grotere mate van samenwerking. Die zionisten, zoals bij de Joden in de wereld, die zich tegen Hitler probeerden te verzetten, moeten ook ernstig in de steek gelaten worden omdat ze er zelf niet in geslaagd zijn een effectieve Joodse of zelfs zionistische boycotmachine te creëren, maar ze hebben in ieder geval een zekere morele waarde, omdat ze iets probeerden te doen om de nazi’s aan te vallen.

Ter vergelijking: Weizmann, Shertok en hun mededenkers verliezen ons respect, ook al stellen we hen alleen maar tegenover hun zionistische critici en negeren we alle andere joodse meningen. In het beste geval kan van Weizmann en zijn medewerkers worden gezegd dat ze het equivalent van Neville Chamberlain waren; morele en politieke mislukkingen. Na de oorlog en de Holocaust, schreef een berouwvolle en berouwvolle Nahum Goldmann, vernederd door zijn eigen schaamteloze rol tijdens het Hitler-tijdperk,  over een dramatische ontmoeting die hij in 1935 had met de Tsjechische minister van Buitenlandse Zaken, Edvard Benes. Goldmann’s levendige verslag van Benes’ waarschuwing aan de Joden zegt alles wat ooit gezegd zal moeten worden over de Ha’avara en het abjecte falen van de WZO om de nazi’s te weerstaan:

“Begrijpt u niet”, schreeuwde hij, “dat de Joden hun toekomst en hun mensenrechten over de hele wereld in gevaar brengen door met slechts halfslachtige gebaren te reageren, door de publieke opinie in de wereld niet te wekken en door niet krachtig op te treden tegen de Duitsers”? … Ik wist dat Benes gelijk had …. in deze context was het succes irrelevant. Wat telt in een dergelijke situatie is de morele houding van een volk, zijn bereidheid om terug te vechten in plaats van zich machteloos te laten afslachten. [53]

Lees ook de vorige delen van deze 26 delige serie !
Niets missen volg ons op Twitter.

Voetnoten

1. Carl Voss, Let Stephen Wise Speak for Himself, Dimensions in American Jewry (Fall 1968), p.37.
2. Moshe Gottlieb, The Anti-Nazi Boycott Movement in the American Jewish Community 1933-1941, PhD thesis, Brandeis University 1967, p.160.
3. Meyer Steinglass, Emil Ludwig before the Judge, American Jewish Times, (April 1936), p.35.
4. Palestine and the Press, New Palestine (11 December 1933), p.7.
5. Chaim Bialik, The Present Hour, Young Zionist (London, May 1934), p.6.
6. Abraham Jacobson, The Fundamentals of Jewish Nationalism, New Palestine (3 April 1936), p.3.
7. David Yisraeli, The Third Reich and the Transfer Agreement, Journal of Contemporary History, vol.VI (1971), p.131.
8. Ibid.
9. Palestine Drive to Continue, Israel’s Messenger (Shanghai, 1 May 1933), p.2.
10. Werner Braatz, German Commercial Interests in Palestine: Zionism and the Boycott of German Goods, 1933-1934, European Studies Review (October 1979), p.500.
11. Yisraeli, The Third Reich and the Transfer Agreement, p.132.
12. Dr Arlosoroff’s Plan, Jewish Economic Forum (London, 1 September 1933), p.9
13. Chaim Arlosoroff, What can Palestine offer to the German Jew?, Labor Palestine (June 1933), p.9.
14. Yitzhak Lufban, Arlosoroff’s Last Period, Labor Palestine (June 1934), p.6.
15. Zionist Congress in Prague, Zionist Record (South Africa, 1 September 1933), p.5.
16. The 18th Zionist Congress, New Judaea (London, September 1933), p.193.
17. Jewish Daily Bulletin (29 August 1933), p.4.
18. Zionist Congress Votes Inquiry Commission for Palestine Terrorist Groups, Jewish Daily Bulletin (1 September 1933), p.4.
19. Mark Wischnitzer, To Dwell in Safety, p.212.
20. David Rosenthal, Chaim Arlosoroff 40 Years Later, Jewish Frontier (August 1974), p.23.
21. Reflections, Palestine Post (14 November 1938), p.6.
22. Yehuda Bauer, My Brother’s Keeper, p.129.
23. Justification of the Zionist Congress, Zionist Record (South Africa, 4 October 1933), p.5.
24. Moshe Beilenson, The New Jewish Statesmanship, Labor Palestine (February 1934), pp.8-10.
25. Untermyer, Rabbi Silver Denounce Deals Reported Negotiated with Germany, Jewish Daily Bulletin (30 August 1933), p.4.
26. The Palestine Orange Agreement, Jewish Weekly News (Melbourne, 10 November 1933), p.5.
27. Clarence Streit, League Aid Asked for German Jews, New York Times (9 September 1933), p.5.
28. Dr Stephen Wise on Policy of World Jewry, World Jewry (London, 24 August 1934), p.395.
29. Braatz, German Commercial Interests in Palestine, p.504.
30. Chaim Weizmann, To Arthur Ruppin, 3 July 1935, in Barnett Litvinoff (ed.), The Letters and Papers of Chaim Weizmann, Letters, vol.XVI, p.464.
31. Ibid., pp.465-6.
32. Arthur Ruppin, The Jews in the Modern World (1934), pp.256-7.
33. Nahum Goldmann, Autobiography, p.112.
34. Ruppin, Jews in the Modern World, p.xiii.
35. Weizmann, To Lewis Namier, 1 October 1933, Letters, vol.XVI, p.54.
36. Nineteenth Congress Report, Canadian Zionist (September 1935), p.8.
37. Paul Novick, Zionism Today (1936), p.4.
38. Executive Defines its Policies in Reply to Opposition, New Palestine (20 September 1935), p.24.
39. Ruth Bondy, The Emissary: A Life of Enzo Sereni, p.141.
40. Novick, Zionism Today, p.5.
41. Barnett Litvinoff, Weizmann – Last of the Patriarchs, p.182.
42. Kiddush Hashem, World Jewry (6 September 1935), p.1.
43. Has Congress a Message to Deliver?, World Jewry, (30 August 1935), p.1.
44. Reflections on the Zionist Congress, Jewish Chronicle (London, 20 September 1935), p.24.
45. Zionists close their Ranks, Jewish Chronicle (London, 6 September 1935), p.9.
46. Debating the Issues of the Transfer, Call of Youth (January 1936), pp.3-12.
47. Ibid., pp.34.
48. Gustav Krojanker, The Transfer: A Vital Question of the Zionist Movement, pp.7-10 and 15.
49. Bauer, My Brother’s Keeper, p.129.
50. Reflections, Palestine Post (14 November 1938), p.6.
51. Werner Felchenfeld, Citrus on German Ships, Palestine Post (Letters) (17 November 1938), p.6.
52. Blackshirts Peeved at Reich-Zion Trade, Jewish Daily Bulletin (6 February 1935), p.5. 53. Goldmann, Autobiography, p.148.

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Europese Unie, Geschiedenis, Maatschappij, NWO, Ongemakkelijke waarheid, Serie's, Uit de Euro - Nexitt, Vaticaan, Wereldoorlog 3, Zionisten | Een reactie plaatsen