2/27. Blut und Boden (Bloed en bodem): De wortels van het zionistische racisme

2/27. Blut und Boden (Bloed en bodem): De wortels van het zionistische racisme

Het was het antisemitisme – alleen – dat het zionisme heeft voortgebracht. Herzl kon zijn beweging niet baseren op iets positief Joods. Hoewel hij de steun van de rabbijnen zocht, was hij persoonlijk niet vroom. Hij had geen speciale aandacht voor Palestina, het oude vaderland, maar wilde de Keniase Hooglanden graag accepteren, althans op tijdelijke basis. Hij had geen interesse in het Hebreeuws; hij zag zijn joodse staat als een taalkundig Zwitserland. Hij moest aan het ras denken, want het was in de lucht; de Teutoonse antisemieten spraken over de Joden als een ras, maar al snel liet hij de leer achterwege en gaf een paradoxale discussie met Israël Zangwill, een van zijn vroegste aanhangers, als voorbeeld voor zijn afwijzing. Hij portretteerde de Anglo-joodse schrijver als:

van het lang neuzige negertype, met wollig diepzwart haar … Hij houdt echter vast aan het raciale standpunt – iets wat ik niet kan accepteren, want ik hoef alleen maar naar hem en naar mezelf te kijken. Het enige wat ik zeg is: we zijn een historische eenheid, een natie met antropologische diversiteit. 1]

Onbezorgd over religie stelde hij zelfs voor dat een atheïst, de toen wereldberoemde schrijver, Max Nordau, hem zou opvolgen als president van de WZO. Ook hier was de discipel minder liberaal dan de meester. Nordau was getrouwd met een christen, en was bang dat zijn vrouw zich door de orthodoxen onder de gelederen zou laten afschrikken. 2] Hij was al getrouwd toen hij zich bekeerde tot het zionisme en, ondanks zijn eigen heidense vrouw, werd hij al snel een bevestigde joodse racist. Op 21 december 1903 gaf hij een interview aan Eduard Drumont’s hondsdolle antisemitische krant La Libre Parole, waarin hij zei dat het zionisme geen kwestie van religie was, maar uitsluitend van ras, en “er is niemand met wie ik het op dit punt meer eens ben dan de heer Drumont”. 3]

Hoewel slechts één nationale tak van de WZO (de Nederlandse Federatie in 1913) ooit de moeite heeft genomen om te proberen Joden die in gemengde huwelijken leefden formeel uit te sluiten, stierf het kosmopolitische zionisme in 1904 samen met Herzl een vroege dood. 4] De WZO als zodanig heeft zich nooit tegen een gemengd huwelijk hoeven te verzetten; degenen die erin geloofden, dachten zelden dat ze zich bij de duidelijk onsympathieke zionisten zouden aansluiten.

De beweging in Oost-Europa, haar massabasis, deelde de spontane volksreligieuze vooroordelen van de orthodoxe gemeenschappen om hen heen. Hoewel de oude Joden hadden gezien dat proselitisme en huwelijken met niet-Joden hun kracht hadden vergroot, zorgden de laatste druk van de katholieke kerk ervoor dat de rabbijnen de bekeerlingen begonnen te zien als een “lastige jeuk” en dat ze het proselitisme achterwege lieten. Door de eeuwen heen werd de zelfscheiding het kenmerk van de Joden. Na verloop van tijd kwamen de massa’s het gemengd huwelijk als verraad aan de orthodoxie beschouwen.

Hoewel in het Westen sommige Joden de religie veranderden en “hervormde” sekten vormden en anderen de God van hun voorvaderen in de steek lieten, was het verkeer in wezen weg van het Jodendom. Weinigen sloten zich aan bij de Joodse wereld door bekering of door het huwelijk. Hoewel het Westerse zionisme zich ontwikkelde in een meer seculiere sfeer dan dat van Oost-Europa, zag het merendeel van de leden van het zionisme het gemengde huwelijk nog steeds als een Jood die weg wordt geleid van de gemeenschap in plaats van dat het nieuwe toevoegingen aan de gemeenschap bracht.

De Duitse universitairen, die na de dood van Herzl de zionistische beweging overnamen, ontwikkelden de modernistische ideologie van het joodse separatisme. Zij waren sterk beïnvloed door hun pan-Germaanse medestudenten van de Wandervögel (zwervende vogels of vrije geesten) die voor 1914 de Duitse campussen domineerden. Deze chauvinisten verwierpen de Joden als niet van de Germaanse Blut; daarom konden ze nooit deel uitmaken van de Duitse Volk en waren ze volkomen vreemd aan de Germaanse Boden of grond.

Alle joodse studenten werden gedwongen om met deze begrippen, die hen omringen, te worstelen. Een aantal van hen verhuisde naar links en sloot zich aan bij de sociaal-democraten. Voor hen was dit gewoon meer burgerlijk nationalisme en moest dit als zodanig worden bestreden. De meesten bleven conventioneel Kaiser-treu, dappere nationalisten die volhielden dat ze door duizend jaar op de Duitse Boden tot “mozaïek Duitsers” waren gemaakt.

Maar een deel van de Joodse studenten adopteerde de zwerfdier-ideologie in haar geheel en vertaalde deze eenvoudigweg in zionistische terminologie. Zij waren het op een aantal belangrijke punten eens met de antisemieten: de Joden maakten geen deel uit van de Duitse Volk en natuurlijk mochten Joden en Duitsers zich niet seksueel mengen, niet om de traditionele religieuze redenen, maar omwille van hun eigen unieke Blut. Omdat ze niet van Germaanse Blut waren, moesten ze een eigen Boden hebben: Palestina.

Op het eerste gezicht lijkt het vreemd dat de joodse middenklasse studenten zo door het antisemitische denken worden beïnvloed, vooral omdat het socialisme, met zijn assimilatiegerichte houding ten opzichte van de joden, in de samenleving om hen heen veel steun kreeg. Het socialisme sprak echter in de eerste plaats de arbeiders aan, niet de middenklasse. In hun omgeving overheerste het chauvinisme; hoewel zij intellectueel hun verbondenheid met het Duitse volk afwezen, hebben zij zich in feite nooit van de Duitse kapitalistische klasse bevrijd en gedurende de Eerste Wereldoorlog hebben de Duitse zionisten hun eigen regering hartstochtelijk gesteund.

Hun völkisch zionisme was, ondanks al hun grootse intellectuele pretenties, slechts een imitatie van de Duitse nationalistische ideologie. Zo kon de jonge filosoof Martin Buber het zionisme tijdens de Eerste Wereldoorlog combineren met een vurig Duits patriottisme. In zijn boek Drei Reden ueber das Judentum uit 1911 sprak Buber over een jeugd die:

In deze onsterfelijkheid van de generaties een gemeenschap van bloed voelt, die hij voelt als de voorlopers van zijn ik, het doorzettingsvermogen ervan in het oneindige verleden. Daar komt bij de ontdekking, bevorderd door dit bewustzijn, dat bloed een diepgewortelde verzorgende kracht is in de individuele mens; dat de diepste lagen van ons wezen bepaald worden door bloed; dat ons innerlijk denken en onze wil erdoor gekleurd zijn. Nu vindt hij dat de wereld om hem heen de wereld van indrukken en invloeden is, terwijl bloed het rijk is van een stof die kan worden ingeprent en beïnvloed, een stof die alles absorbeert en assimileert in zijn eigen vorm, Wie, geconfronteerd met de keuze tussen omgeving en stof, besluit om inhoudelijk voortaan een Jood te zijn die werkelijk van binnenuit een Jood is, om als een Jood te leven met alle tegenstrijdigheden, alle tragedies en alle toekomstige beloftes van zijn bloed. 5]

De Joden waren al duizenden jaren in Europa, veel langer dan, zeg, de Magiërs. Niemand zou er aan denken om de Hongaren als Aziaten te betitelen maar toch waren, volgens Buber, Joden in Europa nog steeds Aziaten en vermoedelijk zouden ze dat ook altijd zijn. Je kon de jood uit Palestina halen, maar je kon Palestina nooit uit de jood krijgen. In 1916 schreef hij dat de jood:

verdreven uit zijn land en verspreid over het hele land van het Westen, maar toch, ondanks dit alles, een Oosterse is gebleven. Men kan dit alles ontdekken in de meest geassimileerde jood, als men weet hoe men toegang kan krijgen tot zijn ziel…. de onsterfelijke joodse eenheidsdrift – deze zal pas tot stand komen na de continuïteit van het leven in Palestina… Als het eenmaal in contact komt met de moeder aarde, zal het weer creatief worden. 6]

Het völkisch zionisme van Buber, met zijn mystiek enthousiasme, was echter te geestelijk om een brede aanhang te wekken. Wat nodig was, was een populaire zionistische versie van het sociaal-Darwinisme, dat de burgerlijke intellectuele wereld in het kielzog van Europa’s keizerlijke veroveringen in Afrika en het Oosten had geteisterd. De zionistische versie van dit begrip werd ontwikkeld door de Oostenrijkse antropoloog Ignatz Zollschan. De geheime waarde van het jodendom was voor hem dat het, zij het onbedoeld, een wonder der wonderen had voortgebracht:

een natie van zuiver bloed, niet besmet door ziekten van over- of immoraliteit, van een sterk ontwikkeld gevoel van familiale zuiverheid en van diepgewortelde deugdzame gewoontes zou een uitzonderlijke intellectuele activiteit ontwikkelen. Bovendien zou het verbod op een gemengd huwelijk, op voorwaarde dat deze hoogste etnische schatten niet verloren zouden gaan, door de vermenging van minder zorgvuldig gefokte rassen …. er zou een natuurlijke selectie ontstaan die geen gelijke tred houdt met de geschiedenis van de mensheid … Als een ras dat zo hoogbegaafd is, de kans zou krijgen om zijn oorspronkelijke kracht opnieuw te ontwikkelen, zou niets het kunnen evenaren wat betreft de culturele waarde ervan. 7]

Zelfs Albert Einstein onderschreef de zionistische ras opvattingen en versterkte daarmee het racisme, waardoor hij het het prestige van zijn reputatie verleende. Zijn eigen bijdragen aan de discussie klinken voldoende diepgaand, maar zijn gebaseerd op dezelfde onzin.

Landen met een raciaal verschil lijken instincten te hebben die hun fusie tegenwerken. De assimilatie van de Joden met de Europese naties …. kon het gevoel van gebrek aan verwantschap tussen hen en degenen onder hen die zij leefden niet uitroeien. In laatste instantie is het instinctieve gevoel van gebrek aan verwantschap te verwijzen naar de wet van het behoud van energie. Om deze reden kan het niet worden uitgeroeid door enige mate van goedbedoelde druk. 8]

Buber, Zollschan en Einstein waren slechts drie van de klassieke zionisten die geleerd hebben over raszuiverheid. Maar voor puur fanatisme konden er maar weinigen de Amerikaan Maurice Samuel evenaren. Een bekende schrijver in zijn tijd – later, in de jaren veertig, zou hij met Weizmann werken aan de autobiografie van deze laatste – richtte Samuel zich in 1927 tot het Amerikaanse publiek in zijn Ik, de Jood. Hij hekelde met afschuw een stad (die hij gemakkelijk toegegeven) dat hij alleen wist door de reputatie – en dat het bewijs ons zou moeten doen denken aan de vrij levende kunstenaarskolonie in Taos, New Mexico:

ze kwam samen in deze kleine plaats, vertegenwoordigers van de Afrikaanse neger, de Amerikaanse, Chinese en Mongoolse, de Semieten en de Arische …. gemengde huwelijken vonden plaats… Waarom geeft dit beeld, deels actueel, deels fantasievol, mij een vreemde afkeer, die het obscene, het obscure beestachtige suggereert? …. Waarom doet dat dorp, dat mijn fantasie oproept, dan denken aan een hoop reptielen die lelijk in een emmer broeden? [9]

”Om een goede zionist te zijn, moet men een beetje antisemiet zijn.”

“Hoewel Blut een terugkerend thema was in de zionistische literatuur van voor de Holocaust, stond het niet zo centraal in de boodschap van de zionistische literatuur als Boden. Zolang de Amerikaanse kusten open bleven, vroegen de Europese Joden zich af: als het antisemitisme niet op hun eigen grondgebied kon worden bestreden, waarom zouden ze dan niet gewoon de menigte naar Amerika volgen?

Het zionistische antwoord was dubbelzinnig: antisemitisme begeleidde de Joden waar ze ook gingen en bovendien waren het de Joden die het antisemitisme door hun eigen kenmerken hadden gecreëerd. De hoofdoorzaak van het antisemitisme, zo benadrukten de zionisten, was het bestaan van de Joden in ballingschap. Joden leefden parasitair van hun “gastheren”. Er waren vrijwel geen Joodse boeren in de diaspora.

De Joden leefden in steden, ze waren vervreemd van de handenarbeid of, meer botweg, ze vermeden het en hielden zich bezig met intellectuele of commerciële belangen. In het beste geval waren hun beweringen over patriottisme hol omdat ze eeuwig van land tot land dwaalden. En toen ze zich als socialisten en internationalisten in de zin hadden, waren ze in werkelijkheid nog steeds niet meer dan de tussenpersonen van de revolutie, die “andermans gevechten” voerden. Deze principes samen stonden bekend als shelilat ha’galut (de veronachtzaming van de diaspora), en werden door het hele spectrum van zionisten vastgehouden, die alleen in detail verschilden.

Zij werden krachtig bestreden in de zionistische pers, waar de kenmerkende kwaliteit van veel artikelen hun vijandigheid tegen het hele Joodse volk was. Wie deze stukken las zonder de bron ervan te kennen, zou er automatisch van uitgaan dat ze afkomstig waren van de antisemitische pers. De Weltanschauung van de jeugdorganisatie Hashomer Hatzair (Jonge Wachters), oorspronkelijk gecomponeerd in 1917, maar pas in 1936 opnieuw gepubliceerd, was kenmerkend voor deze uitbarstingen:

De Jood is een karikatuur van een normaal, natuurlijk mens, zowel lichamelijk als geestelijk. Als individu in de samenleving komt hij in opstand en werpt hij het harnas van sociale verplichtingen af, kent hij geen orde of discipline. 10]

Evenzo kon een Amerikaan, Ben Frommer, een schrijver voor de ultrarechtse zionistisch-revisionisten, in 1935 van maar liefst 16 miljoen van zijn mede-Joden verklaren dat:

Het valt niet te ontkennen dat de Joden collectief ongezond en neurotisch zijn. De professionele Joden die, gewond aan de snelle, verontwaardigde ontkenners van deze waarheid, zijn de grootste vijanden van hun ras, omdat zij hen er daardoor toe aanzetten te zoeken naar valse oplossingen, of hoogstens palliatieven. 11]

Deze stijl van joodse zelfhaat doordrong een groot deel van het zionistische schrift. In 1934 wekte Yehezkel Kaufman, toen beroemd als een geleerde van de Bijbelse geschiedenis aan de Hebreeuwse universiteit van Jeruzalem en zelf een zionist, hoewel een tegenstander van de bizarre theorie van de veronachtzaming van de diaspora, een heftige controverse op door de Hebreeuwse literatuur voor nog ergere voorbeelden te gebruiken. In het Hebreeuws konden de tirades hun mede-Joden echt aanvallen zonder bang te zijn dat ze beschuldigd zouden worden van het leveren van munitie voor de Jodenhaters.

Kaufmans Hurban Hanefesh (Holocaust van de Ziel) citeerde drie van de klassieke zionistische denkers. Voor Micah Yosef Berdichevsky waren de Joden “geen natie, geen volk, geen mensen”. Voor Yosef Chaim Brenner waren ze niet meer dan “zigeuners, smerige honden, onmenselijke, gewonde, honden”. Voor A.D. Gordon was zijn volk niet beter dan “parasieten, mensen die fundamenteel nutteloos zijn”. [12]

Natuurlijk moest Maurice Samuel zijn fijne hand gebruiken om laster tegen zijn mede-Joden te verzinnen. In 1924 verzint hij in zijn werk You Gentiles (U, heidenen), een jodendom dat door zijn eigen sinistere demiurg gedreven werd om zich te verzetten tegen de christelijke sociale orde:

Wij Joden, wij Joden, de vernietigers, zullen voor altijd de vernietigers blijven. Niets dat jullie zullen doen, zal aan onze behoeften en eisen voldoen. Wij zullen voor altijd vernietigen omdat we een eigen wereld nodig hebben, een God-wereld, die niet uw natuur is om op te bouwen…. degenen onder ons die niet begrijpen dat de waarheid altijd zal worden gevonden in verbondenheid met uw opstandige groeperingen, totdat de ontgoocheling komt, het ellendige lot dat ons in uw midden heeft verstrooid, heeft ons deze ongewenste rol opgedrongen. 13]

Het zionisme van de Arbeid (of socialistisch zionisme) heeft zijn eigen unieke merk van Joodse zelfhaat voortgebracht. Ondanks zijn naam en pretenties is het Labour Zionisme er nooit in geslaagd om een belangrijk deel van de Joodse arbeidersklasse in een land, zoals de diaspora, over te halen. De leden van het zionisme hadden een zelfvernietigend argument: zij beweerden dat de Joodse arbeiders in “marginale” industrieën zaten, zoals de naaldhandel, die niet essentieel waren voor de economie van de “gastlanden”, naties, en daarom zouden de Joodse arbeiders altijd marginaal zijn voor de arbeidersbeweging in de landen van hun verblijfplaats.

Joodse arbeiders, zo werd beweerd, konden alleen maar een “gezonde” klassenstrijd voeren in hun eigen land. Arme Joden toonden natuurlijk weinig interesse in een zogenaamde arbeidersbeweging die hen niet vertelde dat ze alles in het werk moesten stellen om in de onmiddellijke tegenwoordige tijd te strijden voor betere omstandigheden, maar dat ze zich veeleer zorgen moesten maken over het verre Palestina. Paradoxaal genoeg was de eerste oproep van het Labour Zionisme gericht tot die jonge Joden uit de middenklasse die probeerden te breken met hun klassenoorsprong, maar niet bereid waren om naar de arbeiders van het land waar zij woonden over te stappen.

Het arbeiders zionisme werd een soort tegencultuursekte, die de joodse marxisten veroordeelde vanwege hun internationalisme en de joodse middenklasse als parasitaire uitbuiters van de “gastlanden”, naties. In feite vertaalden zij het traditionele antisemitisme in het Jiddisch: de Joden zaten in de verkeerde landen in de verkeerde beroepen en hadden de verkeerde politiek. Het kostte de Holocaust om deze Jeremia’s tot bezinning te brengen. Pas toen waardeerden zij de gemeenschappelijke stem in hun eigen boodschap en de anti-Joodse propaganda van de nazi’s tegen de Joden. In maart 1942 gaf Chaim Greenberg, toenmalig redacteur van het New Yorkse Labour-zionistische orgaan, Jewish Frontier, pijnlijk toe

dat er inderdaad een tijd was geweest waarin het voor zionistische sprekers (inclusief de schrijver) in de mode was geweest om vanaf het platform te verklaren dat “Om een goede zionist te zijn, moet je een beetje een antisemiet zijn”. Tot op de dag van vandaag zijn Labour Zionist kringen onder invloed van het idee dat de terugkeer naar Zion een proces van zuivering van onze economische onreinheid met zich meebracht. Wie geen zogenaamde “productieve” handenarbeid verricht, wordt beschouwd als een zondaar tegen Israël en tegen de mensheid. [14]

“Koren op de molen van de nazipropaganda”

Als, zonder verdere feiten, iemand te horen zou krijgen dat de vroege zionisten racisten waren, zou het vanzelfsprekend zijn om aan te nemen dat dit deel uitmaakt van de kolonialistische aspecten van het zionisme in Palestina. In werkelijkheid is dit niet zo; het Blut Zionisme zou zich hebben ontwikkeld, zelfs als Palestina volledig leeg zou zijn geweest. Het enthousiasme voor Blut und Boden maakte deel uit van het zionisme voordat de eerste moderne zionist ooit Europa verliet.

Het rassenzionisme was een merkwaardige uitloper van raciaal antisemitisme.

Het is waar, zo betoogden deze zionisten, dat de Joden een zuiver ras waren, zeker zuiverder dan bijvoorbeeld de Duitsers, die, zoals zelfs de pan-Duitsers toegaven, een enorme vermenging van Slavisch bloed hadden. Maar voor deze zionisten kon zelfs hun raszuiverheid het ene gebrek in het Joodse bestaan niet overwinnen: zij hadden geen eigen Joods Boden. Als de Teutoonse racisten zichzelf als Übermenschen konden zien, dan zagen deze Hebreeuwse racisten de Joden niet in dat licht; het was juist het omgekeerde. Zij geloofden dat de Joden door het ontbreken van hun eigen Boden Untermenschen waren en daarom voor hun “gastheren” niet veel meer dan bloedzuigers waren: de Wereldplaag.

Als men gelooft in de geldigheid van raciale exclusiviteit, is het moeilijk om bezwaar te maken tegen het racisme van iemand anders. Als men verder gelooft dat het onmogelijk is voor mensen om gezond te zijn behalve in hun eigen vaderland, dan kan men geen bezwaar maken tegen iemand anders die “vreemdelingen” van hun grondgebied uitsluit. In feite heeft de gemiddelde zionist nooit gedacht dat hij het beschaafde Europa zou verlaten voor de wil van Palestina.

In het leven is het duidelijk dat zionistisch Blut und Boden een uitstekende reden was om het antisemitisme niet op zijn eigen grondgebied te bestrijden. Het was niet de schuld van de antisemieten, maar de pech van de Joden zelf om in ballingschap te zijn. De zionisten konden met tranen in de ogen betogen dat het verlies van Palestina de onderliggende oorzaak van het antisemitisme was en dat de herovering van Palestina de enige oplossing was voor het Joodse vraagstuk. Al het andere kon alleen maar palliatief of nutteloos zijn.

Walter Laqueur, de senior van de zionistische historici, heeft in zijn boek A History of Zionism gevraagd of de zionistische volharding op de volgende punten niet in de weg staat van de natuurlijkheid van het antisemitisme niet alleen “koren op de molen van de nazipropaganda” was. 15] Dat was het zeker.

De vraag van Laqueur kan het best worden beantwoord met een andere vraag: is het moeilijk om de goedgelovige lezer van een nazi-krant te begrijpen, die tot de conclusie kwam dat wat door de nazi’s werd gezegd en door de zionisten – de joden – werd aanvaard, juist moest zijn?

Erger nog: elke joodse beweging die zich druk maakt over de natuurlijkheid van het antisemitisme zou, net zo “natuurlijk”, in het reine proberen te komen met de nazi’s wanneer zij aan de macht komen.

Binnenkort deel 3 van deze serie:
Duits zionisme en de ineenstorting van de Weimar republiek

Wil je niets missen? Volg ons op twitter

Notes
1. Marvin Lowenthal (ed.), The Diaries of Theodor Herzl, p.78.
2. Amos Elon, Herzl, p.255.
3. Desmond Stewart, Theodor Herzl, p.322.
4. The WZO is structured by national states, and elections are held on a national basis for the World Zionist Congress; the various ideological tendencies which are world-wide in their structure, run in the various national elections for delegates.
5. Martin Buber, On Judaism, pp.15-19.
6. Ibid., pp.75-7. 7. Ignatz Zollschan, Jewish Questions (1914) pp.17-18.
8. Solomon Goldman, Crisis and Decision (1938), p.116.
9. Maurice Samuel, I, the Jew, pp.244-6.
10. Our Shomer “Weltanschauung”, Hashomer Hatzair (December 1936), p.26.
11. Ben Frommer, The Significance of a Jewish State, Jewish Call (Shanghai, May 1935), p.10.
12. Yehezkel Kaufman, Hurban Hanefesh: A Discussion of Zionism and Anti-Semitism, Issues (Winter 1967), p.106.
13. Maurice Samuel, You Gentiles, p.155.
14. Chaim Greenberg, The Myth of Jewish Parasitism, Jewish Frontiers (March 1942), p.20.
15. Walter Laqueur, A History of Zionism, p.500.

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Ongemakkelijke waarheid, Politiek, Serie's, Uit de Euro - Nexitt, Zionisten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.