80 jaar Holocaust Industrie BV

80 jaar Holocaust Industrie BV

Ons ”koningshuis” was groot aandeelhouder in de Holocaust Industrie!

Veel gruwelijke boeken zijn in de afgelopen zestig jaar geschreven door mensen die beweren ooggetuigen te zijn. De meeste van deze beweringen zijn bewezen van absurdistisch tot onbezonnen.

De meeste van deze afschuwelijke boeken zijn bewezen frauduleus te zijn, zelfs door Joodse academici die hun rapporten hebben gepubliceerd in de London Jewish Chronicle en de Australian Jewish News. In sommige gevallen zijn de berichten echt vernietigend, maar ze kwamen te laat om de schade ongedaan te maken die het Duitse volk is aangedaan door de eerste uitbarsting van publiciteit waardoor de fraude in de massamedia wordt gelanceerd.

Met de verkoop van dergelijke boeken, films en documentaires wordt grote winst gemaakt. Maar is winst het enige motief? Een zeker gevolg van de desinformatie over de holocaust is de verspreiding van rassenhaat tegen de Duitsers die zich niet mogen verdedigen zonder voor hun inspanningen gevangen te worden gezet.

MAAR ER WAS EEN ECHTE HOLOCAUST

Tweeënzestig Duitse steden werden voor tachtig procent verwoest door willekeurige nachtbombardementen van de Britse Royal Air Force, waarbij meer dan achthonderdduizend burgers omkwamen toen hun steden werden overspoeld door brandstormen. Op 10 mei 1940 werd Winston Churchill premier van het Verenigd (Duitse) Koninkrijk en diezelfde nacht vonden de eerste opzettelijke bombardementen op burgers plaats in Duitsland, op advies van de joodse professor Lindeman die in Berlijn had gewoond en op dat moment wetenschappelijk adviseur van Winston Churchill was.

Na de oorlog kreeg professor Lindeman voor zijn dienst aan het Britse Rijk het recht om in het Britse parlement zitting te nemen in het Hogerhuis. Na de zesde tapijtbomaanslag op burgers in Berlijn waarschuwde de Duitse regering Groot-Brittannië dat ze, als ze Berlijn opnieuw zouden bombarderen, wraak zouden nemen door Londen te bombarderen. Na het achtste bewuste bombardement op Berlijn beval Hitler het bombardement op Londen als vergelding. Dus toen werden de dokken en voedseldistributiecentra van Londen gebombardeerd met burgerslachtoffers.

Wij presenteren 10 x Fraude, leugens en bedrog;

FRAUDE No. 1 Where Death Wears a Smile
Australische documentaire geproduceerd door Cinetel

Het contract dat ik tekende met Cinetel was voor een documentaire die “The Greatest Nazi Hoax” zou heten. Het werd uitgebracht op Channel 7 TV die vijftig procent van de productiekosten financierde met de titel “Where Death Wears a Smile“. Het beweerde het ware verhaal te zijn van Australische krijgsgevangenen in een naziconcentratiekamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het werd vertoond in Australië, Nieuw-Zeeland, de Verenigde Zionisten Staten en Duitsland met de titel “Forgotten POWs“. Deze documentaire won de prijs voor Beste Politieke Documentaire op het TV- en Filmfestival van New York in 1985.

Voorafgaand aan de productie kwam er op Kreta een brief van de producent Paul Rea naar me toe. Hij vertelde me dat de documentaire gebaseerd zou zijn op mijn dertig jaar durende strijd voor gerechtigheid. Ik geloofde hem en tekende het contract. Ik dacht dat dit me zou helpen om terug te keren naar Australië, dat ik in 1973 moest verlaten omdat de artsen van het Department of Veteran Affairs mijn valse legergegevens gebruikten om mij als een gevaarlijk geestelijk geval te brandmerken. Elke dokter beweerde dat ik niet in een naziconcentratiekamp geweest kon zijn omdat ik niet joods was!

Ze vertelden me allemaal hetzelfde. Als ik de mensen zou vertellen dat ik tijdens de Tweede Wereldoorlog in een Duits concentratiekamp had gezeten en na de oorlog ook nog eens achtentwintig dagen in een gesloten centrum in Groot-Brittannië had gezeten, zou ik op een plaats moeten worden gezet en een speciale behandeling moeten krijgen. Dit maakte me bang omdat ik wist dat ik de waarheid sprak, maar niemand geloofde me. Ik ontweek alle pogingen om me in het ziekenhuis te laten opnemen, omdat ik niet in een ziekenhuis wilde worden opgenomen met behulp van mijn oude legergegevens. Ik dacht dat het het beste was om Australië te verlaten en naar Engeland te gaan waar ik Group Captain “Wings” Day ontmoette, die senior officier was geweest van alle RAF krijgsgevangenen in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog en Airy Neave, een Brits parlementslid dat de eerste Britse officier was die met succes ontsnapte uit Colditz. Ze hielpen me allebei om mijn claims te bewijzen.

Na het zien van de voltooide documentaire “Where Death Wears a Smile“, realiseerde ik me dat ik door Cinetel gebruikt was om het doel van de “Australianisering” van de holocaust door de mythe van veertig vermoorde Australische krijgsgevangenen te bevorderen. Cinetel negeerde volledig het contract dat ze hadden getekend en de clausule dat ik de resultaten van hun onderzoek in mijn autobiografie zou krijgen. Dit maakte me achterdochtig over hun bewering over de veertig vermoorde soldaten. Maar hoe kregen ze de senior advocaat Herman Weissing van het Nationaal Socialistisch Bureau voor Oorlogsmisdaden in Dortmund aan het woord: “Dit incident vond plaats.” In antwoord op de vraag van Cinetel: “Weet u zeker dat dit bloedbad heeft plaatsgevonden? Dit werd bereikt door een bekwame maar criminele redactie van Cinetel na het stellen van een eerdere vraag aan Herman Weissing, zoals: “Was er een incident waarbij Australiërs werden vastgehouden in de Kleine Vesting?” waarop hij antwoordde: “Ik ben er vrij zeker van dat dit incident heeft plaatsgevonden.” Deze opmerking werd bewerkt als bewijs dat de veertig moorden wel degelijk hebben plaatsgevonden.

Nadat ik de documentaire zag over de bewering dat veertig Australische soldaten door de Waffen SS vermoord waren, bezocht ik op 4 juli 1988 het hoofdkwartier van de Duitse oorlogsmisdaden in Dortmund. Ik vroeg of ik de verklaring kon bekijken die Paul Rea beweerde te hebben van de enige getuige. Er was niet één verklaring, maar drie afzonderlijke verklaringen van Moritz Mittelman, die het bloedbad op drie afzonderlijke locaties, kilometers uit elkaar, plaatsten.

Toen ik me realiseerde dat de beweringen van Cinetel vals waren, dacht ik aan de mogelijke valsheid van andere holocaustclaims in Auschwitz. Ik heb Auschwitz-Birkenau twee keer persoonlijk bezocht. De laatste keer was om het metselwerk in alle bestaande gebouwen te controleren en ook om de blauwgekleurde bakstenen van de twee desinfectie gebouwen opnieuw te controleren. Op grote borden binnenin staat te lezen: “Eén luis en je bent dood”, verwijzend naar de gevreesde tyfus die door luizen wordt verspreid. Dus begon ik de wetenschappelijke rapporten van Leuchter, Ball, Rudolf en andere revisionisten te bestuderen. Nu, na zesendertig jaar eigen onderzoek, gefinancierd door mijn TPI-pensioen sinds 1975, ben ik er zeker van dat de Duitse concentratiekampen vergelijkbaar waren met de Britse kampen in Zuid-Afrika tijdens de Boerenoorlog, die mensen bevatten waarvan men dacht dat ze vijanden waren. Ik ben er zeker van dat de beweringen van andere revisionisten correct zijn, zoals de bewering dat er GEEN GASKAMERS werden gebruikt om Joden of zigeuners te doden in Auschwitz-Birkenau tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Geen enkele natie op aarde mag worden beschuldigd en veroordeeld voor een misdaad van de omvang van de Holocaust op basis van onlogische en tegenstrijdige verklaringen en zonder het voordeel van modern wetenschappelijk onderzoek naar het vermeende moordwapen. Tot nu toe was dit echter het geval met de vermeende gaskamers in de nazi concentratie kampen. Zij zijn nooit onderworpen aan een internationaal forensisch onderzoek.!

Ik heb dat in mijn boek gezegd: “The Answer Justice” dat het geld van de verkoop ervan het Australische International Justice Fund zou financieren, voor vertegenwoordigers van vier neutrale landen tijdens de Tweede Wereldoorlog, zoals Zweden, Zwitserland, Spanje en Ierland, om de ontluizingsgebouwen in Auschwitz-Birkenau en de vermeende gaskamer nr. 2 forensisch te testen.

De verkoop van mijn boek in Australië door krantenwinkels en boekwinkels werd hier geblokkeerd door Joodse machten. Wie anders had de burgemeester van Newcastle kunnen bellen op 24 november 1988, de dag dat hij mijn boek lanceerde, dat ”het voor ons onaanvaardbaar was dat u het boek “The Answer Justice” van Alexander McClelland zou lanceren?” Zijn antwoord op dit advies was om het boek weg te houden voor de verzamelde TV en media menigte en om te zeggen: “Dit is een boek dat elke Australiër zou moeten lezen.” Ik had geen verkooppunt voor de verkoop van mijn boek en kon dus maar voor 3.000 dollar verkopen. Het saldo van $17.000 kwam uit mijn Totaal en Permanent Onbekwaamheidspensioen. $20.000 zou gaan om het Internationaal Justitie Fonds in werking te stellen. Hetzelfde bedrag van $20.000 kan op een Anne Frank-tentoonstelling in het Verenigd Koninkrijk worden gezet, maar dan betaald aan de Anne Frank Stichting in Nederland.

FRAUDE No. 2 Stoker
Australisch boek geschreven door Donald Watts
Wereld wijd gepubliceerd in (net als het valse dagboek van Anne Frank) 1995.

Dit boek werd door alle “juiste” mensen geprezen. Professor W.D. Rubenstein’s recensie werd in 1995 gepubliceerd in de Australian Jewish Historical Society Journal, en kan alleen maar als een schande worden beschouwd. Deze eminente geleerde van de Joodse geschiedenis prees het werk van Watt als het belangrijkste geschreven in Australië. Hij zei dat het “de absolute leugen geeft aan holocaust ontkennende propaganda, gebaseerd op het ooggetuigenverslag van een gewone Australiër”.

Stoker werd gefinancierd door de Joodse miljardair John Saunders, sponsor van het Joods Museum in Sydney, een man die zo’n grote invloed had op de Australische premier John Howard, dat hij hem het voorwoord van zijn autobiografie “Nothing is Impossible” liet schrijven.

Op de erkenningspagina van Stoker wordt veel dank betuigd aan de volgende belangrijke organisaties die zich onbewust met deze schaamteloze fraude hebben geassocieerd:

Het Australian War Memorial en het Department of Veterans’ Affairs…

De Australische Vereniging van Joodse Holocaustoverlevenden en Descenden

De mecenas en oprichter van het Joods Museum van Sydney, John Saunders AO

De redacteur van de the Battalion newsletter

De redacteur van Barbed Wire, het POW-tijdschrift

Uiteindelijk maakten de directeuren van het Auschwitz Museum en Yad Vashem in Jeruzalem vernietigende berichten over deze fantasie die zich als waarheid voordeed: “Het is duidelijk uit de beweringen van de auteur dat hij nooit in Auschwitz-Birkenau was.” Deze fraude werd ook aan het licht gebracht door professor Kwiet van de Macquarie Universiteit in Sydney. Maar tegen die tijd had het boek al veel geesten vergiftigd.

Hoe hebben professor W.D. Rubenstein en de joodse miljardair John Saunders AO en de anderen flagrante fantasieën in het boek van Donald Watt, Stoker, over het hoofd gezien.

Bijvoorbeeld:

Pagina 94: “De vier gaskamers en vier crematoria in Birkenau werden de klok rond bezig gehouden. Feestdagen en zondagen bestonden niet in die dodenfabrieken” . . . “Door de lichamen te tellen terwijl ze naar de ovens werden gebracht, schatte ik dat van mei 1944 tot eind november 1944 crematorium 2 en crematorium 3 elk vijfduizend lijken per dag, zeven dagen per week verbranden”. De luchtfoto’s die destijds door de Amerikaanse luchtmacht werden gemaakt, vertoonden geen zwarte rook zoals alle ooggetuigen in dit boek beweren.

Pagina 98: “. . . de haat van de Duitsers tegen de Joden. Oh, ze haatten ze wel, maar ze vonden het niet erg om ze te gebruiken als een menselijke bloedbank, zodat de Duitse soldaten konden leven. Het gebeurde zo: in het vrouwenkamp naast ons werden zeshonderd of zevenhonderd van de gezondste Joodse vrouwen speciaal door de SS geselecteerd en in kooien langs de muren in een grote hut geplaatst. De SS’ers gingen vervolgens met grote spuiten naar elke kooi en verwijderden het bloed van de vrouwen. Ze hielden het vol, dag na dag, totdat de vrouwen te zwak of te ziek waren om nog meer bloed te geven. Toen dat gebeurde, werden ze naar de gaskamers gebracht en werden er veel nieuwe vrouwen in kooien gestopt. Ik moet zeggen dat ik deze specifieke activiteit niet heb zien plaatsvinden, maar ik heb het gehoord van andere gevangenen. En ik zag zeker de lijken, met hun armen en lichamen bedekt met priksporen. Ik vraag me soms af wat de Duitse soldaten in de veldhospitalen zouden hebben gedacht als ze hadden geweten dat ze joods bloed ontvingen”. Wat een zieke fantasie! Is het verwonderlijk dat de Joodse autoriteiten dit boek hebben veroordeeld als een oplichterij? Waarom duurde het zo lang?

Pagina’s 113-114: “Dan zouden we, na misschien een paar minuten te hebben gepraat met de mensen om ons heen, in een uitgeputte slaap vallen, op de grond, tegen de volgende persoon. Een honderdtal van ons sliep samen, zonder deken, in een hut van ongeveer vijf bij drie meter”. Als je een ruimte van 3×5 meter bekijkt, is er niet genoeg ruimte voor honderd mensen om te staan, maar Watt zegt dat ze gepraat hebben en geslapen hebben zonder te stikken!

Pagina 159: “Het lijkt erop dat mijn aanvraag voor compensatie in Canberra een beetje hoofd krabben heeft veroorzaakt. . . het duurde acht maanden voordat het Rode Kruis mijn verhaal bevestigde”. Dit is de grote leugen van Watts. Hoe kon het Internationale Rode Kruis Watt’s belachelijke claims bevestigen? Er werd 10.000 dollar compensatie betaald aan Donald Watt. Het lijkt erop dat holocaustleugens behoorlijk winstgevend zijn!

FRAUDE No. 3 Doctor at Auschwitz
Boek geschreven door Dr Miklos Nyiszli
Een ooggetuigenverslag van de gruwelijkheden die in de meest verschrikkelijke nazi-doodkampen zijn begaan.

Het voorwoord beschrijft dit boek als “een eerlijk boek“. De “gaskamer” was tweehonderd yards lang (ongeveer tweehonderd en achttien meter), volgens Dr. Nyszli, de ooggetuige! Deze absurditeit bewijst dat hij er nooit was. Dezelfde ”gaskamer” is er vandaag de dag nog steeds.

Pagina 47: “De kamer waarin het konvooi zich bevond was ongeveer 200 meter lang; de muren waren witgekalkt en het was helder verlicht (uitkleedkamer) . . . De menigte stroomde door naar een andere, even goed verlichte kamer. Deze tweede kamer was even groot als de eerste, maar er waren geen banken of kledinghaken te zien. In het midden van de kamer, op een afstand van 30 meter, stegen de kolommen van de betonnen vloer naar het plafond. Het waren geen steunkolommen, maar plaatijzeren buizen, waarvan de zijkanten als een draadraster talrijke perforaties bevatten. Iedereen was binnen. Een hese commando roept naar buiten: SS en Sonderkommando verlaten de kamer! Ze gehoorzaamden en telden af. De deuren zwaaiden dicht en van buitenaf werden de lichten uitgeschakeld.

Op dat moment was het geluid van een auto te horen; een luxemodel dat door het Internationale Rode Kruis was ingericht. Een SS’er en een adjunct-gezondheidsofficier stapten uit de auto. De adjunct-gezondheidsofficier hield 4 groene laken-ijzeren fietstassen vast. Hij rukte op over het gras waar om de 30 meter korte betonnen buizen uit de grond omhoog schoten. Nadat hij zijn gasmasker had aangetrokken, tilde hij het deksel van de pijp op, die ook van beton was gemaakt. Hij opende een van de blikken en goot de inhoud – een mauvekorrelig materiaal – in de opening. De gegranuleerde stof viel in een brok op de bodem. Het ontstane gas ontsnapte door de perforaties en vulde binnen enkele seconden de ruimte waarin de gedeporteerden werden gestapeld. Binnen 5 minuten was iedereen dood.

Voor elk konvooi was het hetzelfde verhaal. Auto’s van het Internationale Rode Kruis brachten het gas van buitenaf. Er is nooit een voorraad ervan in het crematorium. De voorzorgsmaatregel was schandalig, maar nog schandaliger was het feit dat het gas in een auto met het embleem van het Internationale Rode Kruis werd gebracht. Om zeker te zijn van hun zaak, wachtten de 2 gasslachters nog eens 5 minuten. Daarna staken ze sigaretten aan en reden ze weg in hun auto. Ze hadden net 3.000 onschuldigen gedood”.

De vermeende gaskamer 2 staat nog steeds ter inzage, maar is gedeeltelijk vernield. De vier gaten in het dak zijn er niet en het gebouw is ook niet tweehonderd meter lang. Is het een wonder dat een nauwe inspectie van de vermeende gaskamer niet is toegestaan en dat holocaustsceptici gevangen worden gezet omdat ze weigeren de leugens van de holocaustpromotors te geloven?

Pagina 148: “Richting: Het concentratiekamp Birkenau, twee kilometer van de crematoria. Daar gloeiden immense vlammen langs de horizon. Het was waarschijnlijk de brandende KZ”. De crematoria waren niet twee kilometer verderop. Ze waren in dezelfde gebouwen! Dat bewijst nog maar eens dat de liegende auteur er niet was.

Pagina 158: (Dr. Nyiszli is teruggekeerd naar zijn huis, dat na een paar jaar nog steeds leeg en beschikbaar is voor hem en): “. . . Op een middag, enkele weken na mijn terugkeer , voelde ik me kil en ging ik bij de open haard zitten . . . De deurbel wekte me op uit mijn dagdromen. Voordat ik op kon staan om te antwoorden, kwamen mijn vrouw en dochter de kamer in! Ze waren in goede gezondheid en waren net bevrijd uit Bergen-Belsen, een van de meest beruchte vernietigingskampen”. Een gelukkig einde! Drie van de drie keren na de Tweede Wereldoorlog in goede gezondheid terug naar huis – ze keren terug uit Auschwitz en uit Bergen-Belsen. Beide kampen zouden verschrikkelijke vernietigings-concentratie-kampen zijn geweest.

FRAUDE No. 4 I am Alive 
Boek van Kitty Hart, 1961

In dit boek geeft Kitty een andere ooggetuigenversie van de vergassingen in Auschwitz-Birkenau op pagina 85-86: “Ik stond gehypnotiseerd. Ik kon me niet bewegen. Ik was eigenlijk met mijn eigen ogen getuige van een moord, niet op één persoon, maar op honderden mensen die naar een grote zaal werden geleid, meestal nietsvermoedend… Aan de buitenkant van het lage gebouw was een ladder geplaatst die tot een kleine opening reikte. Een figuur in SS-uniform klom stevig omhoog. Bovenaan trok hij een gasmasker en handschoenen aan. Met één hand hield hij de opening vast, trok een zak uit zijn zak en gooide snel de inhoud, een wit poeder naar binnen, waardoor de opening meteen dicht ging. In een flits ging hij naar beneden en gooide de ladder op het gazon en rende weg alsof hij door een spook werd achtervolgd. Tegelijkertijd weerklonk het meest angstaanjagende geschreeuw door de lucht, de wanhopige kreten van verstikkende mensen. Ik stond mijn adem in te houden“.

Pagina’s 86-87: “De rook begon uit de hoge schoorstenen te rollen en al snel schoten scherpe vlammen de lucht in. De zwarte rook werd dikker en donkerder en verstikte, wat een eigenaardige geur met zich meebracht, die van brandende lichamen, een geur van schroeiende kip zou vergelijkbaar zijn, maar deze stank van verbrand vet en haar was ondraaglijk. . . . Toen de avond kwam, was de hele hemel rood, alsof hij oplichtte. De rook en de vlammen stroomden uit alle schoorstenen die ons kleine kamp omringen. Het leek alsof er bloed naar buiten kwam, zoals het inderdaad was. Niemand sliep die nacht“.

Kitty Hart hoorde ook het geschreeuw van stervende gevangenen. Nou, medische experts zullen u vertellen dat iedereen die sterft aan Zyklon B-vergiftiging stuiptrekkingen ervaart en niet schreeuwt.

Wat een Disneyland Fantasia, waar de gevangenen van Auschwitz elke nacht op werden getrakteerd! Tienduizend plus lijken werden elke dag en nacht verbrand, en de crematoria schoorstenen omsingelden het kamp! De vlammen gingen door de hoge schoorstenen en dan nog eens zes meter de lucht in, waardoor de hele lucht rood werd!!! Iemand had dit spektakel voor het nageslacht moeten filmen om zich te verbazen! Waarom hebben we de foto’s niet gezien?

Encyclopedieën vertellen ons dat het crematieproces werd geperfectioneerd rond 1860, toen ze leerden om de rook, as en geuren in de hoge schoorstenen van crematoria op te vangen. Maar met zestig jaar holocaustleugens geloven de meeste mensen de Donald Watts, Kitty Harts en de Spielbergs in plaats van DE WAARHEID.

FRAUDE No. 5 Hope is the Last to Die
Boek van Halina Birenbaum – ooggetuigenverslag over overleven in vernietigingskampen

Halina Birenbaum en haar moeder hebben de oorlog en de bezetting meegemaakt in het getto van Warschau en in de concentratiekampen van Majdanek, Auschwitz, Ravensbruck en Neustadt Glewe.

Er wordt ons vaak verteld dat Joodse kinderen onmiddellijk werden gedood in “dodenkampen”, maar Halina, die in 1939 tien jaar oud was, overleefde vier kampen en emigreerde in 1947 naar Israël.

In haar gruwelverhaal herinnert Halina zich veel leed, en de voortdurende geruchten dat er gaskamers en crematoria werden gebouwd om Joden uit te roeien en te verbranden (pag. 16). Dus als de crematoria speciaal werden gebouwd om duizenden lichamen te behandelen, waarom zijn ze dan precies hetzelfde als de heel gewone ovens die ontworpen zijn om één lichaam tegelijk te verbranden??.

Op pagina 17 beweert zij dat het de angst voor de dood was die de beschamende samenwerking tussen de Joodse politie en de nazi’s in het getto van Warschau veroorzaakte. Op pagina 52 zegt ze: “Een menigte van Joodse politie, gewapend met stokken en knuppels, viel de Straat van Leszno binnen. Als een kudde wilde, uitgehongerde dieren, uitgelokt door een klein beetje bloed, gehuil en geschreeuw, liepen ze de poorten van huizen binnen … elk van de politieagenten had opdracht gekregen om vier Joden aan de UMSCHLAG te leveren. Als hij zou falen, zou hij zelf naar de wagens moeten gaan“.

Pagina 62: “Overdag werden we achtervolgd door het lawaai buiten: voetstappen, schreeuwen, schieten. s Nachts, toen de stilte en de redding van de duisternis kwam, vreesden we voor geesten, spoken, spoken. In zo’n sfeer, in angst voor onze schaduwen en onze eigen ademhaling, kookte mijn moeder knoedels en thee op een gas ring“.

Pagina 88: Er is een beschrijving van de treinreis naar Majdanek. “Mensen staken in elkaar, vertrapten elkaar, waren woedend of baden. Als iemand met uitputting in elkaar stortte, werd hij verpletterd. . . Ze legden een laag dode lichamen en halfdode mensen op de wagonvloer. Daaronder lagen de zwakste, dan de sterkere – het aantal slachtoffers bleef toenemen . . . dat de nazi-dood niet alleen in de wagens, maar ook daarbuiten op de loer lag. Ze schoten op de waaghalzen die in wanhoop uit de ramen van de rijdende treinen sprongen”. Het vertrappen van de zwakken lijkt ook in de Majdanek-slaapbarakken te zijn doorgegaan waar diarree, onvrijwillige vervuiling, slagen, vloeken en beledigingen aan de orde van de dag waren (pag. 103). Maar er was een badhuis voor hen beschikbaar (pagina 133), maar het grootste probleem was de moeilijkheid om de kousen te verwijderen van de etterende zweren die op hun benen bloeden en de gezwollen en agressieve luizen die naar de open zweren zwommen om zich te verzadigen met hun bloed.

Pagina 224: Beschrijft nog een andere treinreis, dit keer van het vernietigingskamp Auschwitz naar Ravensbruck. “…hebben de twee bewapende schildwachten een comfortabel bed voor zichzelf geregeld. We mochten niet in die richting gaan, op straffe van een schotwond. Ze namen een of andere joodse vrouw mee. Ze lag overdag en ’s nachts naast de een of andere van hen. De andere vrouwen staarden haar met haat en minachting aan, maar ze waren jaloers op die ruimte op de vloer. Ze keek, blij met haar bevoorrechten, op ons neer“. Dit verhaal is niet geloofwaardig omdat elke immorele verbroedering met joodse vrouwen zwaar werd gestraft, meestal door te worden gestuurd om aan het Russische front te vechten. Duitse soldaten waren zeer gedisciplineerd.

FRAUDE No. 6 Holocaust
Boek van Gerald Green

Dit boek werd door de auteur en uitgever als fictie geklasseerd, maar toch werd het tot een acht uur durend “waar” documentaire epos op televisie gemaakt, en werd het wereldwijd getoond om de ongelukkige Duitsers nog meer te stigmatiseren.

FRAUDE No. 7 The Artists of Terezin
Boek van Gerald Green

Dit boek werd door de auteur en uitgever geclassificeerd als non-fictie, maar het is meer een fantasie dan een feit. Op 5 maart 1945, zevenendertig dagen na de bevrijding van Auschwitz door de Russen op 27 januari 1945, worden twintigduizend joden in Theresienstadt vergast. Ook in het boek zegt Gerald Green twee keer dat er in het concentratiekamp Theresienstadt een gaskamer was. Niemand anders maakt nog zo’n dwaze bewering.

FRAUDE No. 8 Documentary 

Een valse documentaire werd gemaakt door Nina Rosenbaum en Bill Miles die beweerden dat de Dachau en Buchenwald kampen werden bevrijd door zwarte troepen, terwijl ze in feite werden bevrijd door blanke Amerikanen. Nadat de film in New York in het openbaar was uitgezonden, begonnen de argumenten niet alleen de historische onnauwkeurigheden in twijfel te trekken, maar ook de motieven achter de schijnbare valse beweringen.

FRAUDE No. 9 One People

Een grote grap (leugen) zoals beweerd in het Australische Joodse Nieuws…

DIT IS HELEMAAL NIET WAAR. Het Australische Joodse Nieuws lijkt niet op de hoogte te zijn van de afkomst van zijn eigen volk. Tien procent zijn Semitische Sefardim Joden en negentig procent zijn Niet-Semitische Ashkenazi Joden waarvan de Khazaarse voorouders het Jodendom rond 720 na Christus als religie hebben geadopteerd. Het is moeilijk om de Holocaust-claims als waarheid te accepteren als deze zelfde mensen die de wreedheden beweren zo ongeïnformeerd zijn over hun eigen afkomst.

Ik heb een beroep gedaan op de Australische Joodse leiders om de doelstellingen van het Australische Internationale Gerechtigheidsfonds voor het internationale forensische onderzoek van de twee bestaande desinfecterende gebouwen en de vermeende gaskamer nr. 2 in Auschwitz-Birkenau te steunen. Dit zal de wereld in staat stellen om eindelijk de WAARHEID van de HOLOCAUST te kennen.

De waarheid schuwt immers geen onderzoek. (Met uitzondering van de wettelijke bescherming van de Holocaust Industrie en de belanghebbende!)

FRAUDE No. 10 The Jewish Holocaust

DE GROOTSTE LEUGEN IN DE GESCHIEDENIS

Met de valse bewering dat de Duitsers zes miljoen Joden hebben vermoord, meestal in gaskamers in Auschwitz-Birkenau in Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog, is de wereld sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog verzadigd met films, documentaires en boeken over de Holocaust. Wie wereldwijd de Joodse Holocaustclaims durft te onderzoeken, wordt gebrandmerkt als antisemiet en holocaustontkenner.

(Opvallend is dat vandaag 26 JANUARI 2020 opeens melding wordt gemaakt in de media van iets meer dan 1 miljoen vermoorde (niet vergast) personen. Terwijl jarenlang de flagrante leugen van 6 miljoen er bij de argeloze kijker werd ingeramd. Of zijn er 5 miljoen joden uit de as herrezen?)

In onze ”democratische” wereld wordt iemand die van een misdrijf wordt beschuldigd, onschuldig geacht totdat onweerlegbaar bewijs het tegendeel bewijst. Wat is er gebeurd met de democratie in Duitsland, Polen, Frankrijk en Zwitserland, waar mensen die beschuldigd worden van holocaustontkenning geen enkel bewijs mogen leveren dat bewijst dat ze niet schuldig zijn? In de Middeleeuwen mochten mensen die ervan beschuldigd werden heksen te zijn, zich ook niet verdedigen en werden ze op de brandstapel gezet. Aangezien verbranding op de brandstapel en kruisiging in de huidige wereld niet is toegestaan, is het beste wat de Joodse leiders en holocaustpromotors kunnen bereiken, de opsluiting in een gevangenis waar niemand de beweringen kan horen die door jaren van zeer grondig onderzoek worden ondersteund.!

Het Joodse succes in het blokkeren van mijn boek “The Answer Justice”, hun mislukte pogingen om het boek “Chutzpah” (”Gotspe”), geschreven door Norman Finkelstein wiens moeder en vader in Duitse concentratiekampen werden vastgehouden, te stoppen, de opsluiting van de revisionisten Ernst Zundel en Germar Rudolf in Duitsland en David Irving in Oostenrijk: het zijn allemaal wanhopige pogingen om een einde te maken aan wat zij de ontkenning van de holocaust noemen.

De Engelse historicus David Irving werd in 2003 in opdracht van de Joodse gemeenschap (die slechts 0,4% van de Australische bevolking vertegenwoordigt) de toegang tot Australië geweigerd, waardoor de andere 99,6% het recht werd ontzegd om te horen wat David Irving te zeggen heeft. Het bewijs van de Joodse macht was de blokkering van het publiek dat de film van David Irving mocht bekijken. De joodse eigenaars van het gebouw sloten de filmpresentatie af, wat resulteerde in de kop in de “Australische” krant van: “Woedend op het joodse bod om de film van David Irving te stoppen, genaamd “The Search For Truth in History“.

Sir Zelman Cowan, die gouverneur-generaal van Australië was en een man die veel aanzien geniet in de Joodse gemeenschap, heeft in de Jewish Chronicle (Londen) verklaard dat “de manier om om te gaan met mensen die beweren dat de holocaust nooit heeft plaatsgevonden, is om onweerlegbaar bewijs te leveren dat het wel degelijk is gebeurd“. Ik ben het 100% eens met Sir Zelman Cowan. Ik ben er vrij zeker van dat hij en andere zionistische Joodse (Ashkenazi) wereldleiders zich ervan bewust zijn dat een Verenigde Nazi’s of internationaal forensisch onderzoek van de vermeende gaskamer in Crematorium Nr. 2 in Auschwitz-Birkenau in Polen, onweerlegbaar de waarheid aan de wereld zou bewijzen dat Zyklon B cyanide nooit is gebruikt zoals het Jodendom in de wereld beweert om Joden te doden.

In 1979 verklaarde professor W.D. Rubenstein:

“Als de Holocaust kan worden aangetoond dat het een zionistische mythe is, dan stort de sterkste van alle wapens in Israëls’ propaganda wapenkamer in. De vervalsing van de geschiedenis door zionistische Joden door de moord op zes miljoen Joden door Duitsland te claimen, vormt de GROOTSTE ORGANISATIEVE LEUGEN OOIT die de wereld heeft gekend”.

Elke week minimaal 3 stukken lezen over de echte geschiedenis over de Holocaust Industrie? Volg ons op Twitter en kijk eens op ons Youtube kanaal waar veel maar (nog) niet alles wordt verwijderd. De grootste gevaren zijn G5 en de vaccinatie industrie !

 

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Geschiedenis, Koningshuis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Ongemakkelijke waarheid, Politiek, Uit de Euro - Nexitt, Vaticaan, Zionisten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.