Bilderberg trekpop Macron van Frankrijk leidt de weg als westerse leiders kwaadwillig antizionisme verwarren met antisemitisme

Bilderberg trekpop Macron van Frankrijk leidt de weg als westerse leiders kwaadwillig antizionisme verwarren met antisemitisme

Screenshot van deel 1 van The Lobby.

In hoeverre de benadering van Israël door de internationale gemeenschap in de afgelopen halve eeuw is omgebogen, kan worden afgemeten aan het lot van één woord: Zionisme.

In 1975 brak een groot deel van de wereld met de Verenigde Staten en Europa op de algemene vergadering van de Verenigde Naties om te verklaren dat het Zionisme, de stichtende ideologie van Israël, “een vorm van racisme en rassendiscriminatie” is.

De westerse publieke opinie was over het algemeen geschokt. Het Zionisme, zo werd hun verteld, was een noodzakelijke bevrijdingsbeweging voor het Joodse volk na eeuwen van onderdrukking en pogroms. De oprichting ervan, Israël, was gewoon het rechtzetten van verschrikkelijke misstanden die hadden geleid tot de verschrikkingen van de Holocaust.

Maar het Zionisme zag er heel anders uit dan de landen over de hele wereld die waren blootgesteld aan eeuwen van Europees kolonialisme en de meer recente opkomst van het Amerikaanse imperialisme.

De lange geschiedenis van misdaden tegen Joden die tot de vestiging van Israël hebben geleid, vond vooral in Europa plaats. Toch waren het Europa en de VS die de komst van Joden in het vaderland van een ander volk hebben gesponsord en geholpen, ver van hun eigen kusten.

In het zuiden van de wereld leken de grote zuiveringen van inheemse Palestijnen door Europese Joden in 1948 en 1967 al te veel op blanke Europeanen die inheemse volkeren in de VS, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika zuiverden.

Een koloniaal anachronisme

In 1975, de tijd van de VN-stemming, was het duidelijk dat Israël ook niet van plan was om de bezette gebieden die het acht jaar eerder in beslag had genomen, terug te geven aan de Palestijnen. In plaats daarvan verschanste Israël de bezetting door zijn eigen burger-bevolking illegaal over te brengen naar de Palestijnse gebieden.

Overal ter wereld leken deze joodse kolonisten op een anachronisme, een herinnering aan de blanke ‘pioniers’ die westwaarts over het zogenaamd lege land van de VS trekken, de blanke boeren die grote delen van Zuid-Afrika en Rhodesië als hun persoonlijke thuisbasis in beslag namen, en de blanke nieuwkomers die de overblijfselen van de Aboriginal volken van Australië in reservaten bijeendreven of er een bijzaak van maakten op de toeristische locaties.

De VN-resolutie “Zionisme is racisme” duurde 16 jaar – tot de val van de Sovjet-Unie en de opkomst van de VS als de enige ”supermacht ter wereld”. Na veel diplomatieke armslag van Washington, met inbegrip van beloften dat Israël een vredesproces met de Palestijnen zou beginnen, werd resolutie 3379 uiteindelijk in 1991 geschrapt.

Decennia later is de slinger resoluut de andere kant op geslingerd.

De Amerikaanse en Europese elites psychopaten zijn voortgegaan van hun eens zo defensieve houding dat Zionisme geen racisme is. Nu zijn ze in de aanval. Hun veronderstelling is dat antizionisme – de positie van veel van de internationale gemeenschap 44 jaar geleden – synoniem is met racisme.

Of meer in het bijzonder wordt steeds meer geaccepteerd dat antizionisme en antisemitisme twee kanten van dezelfde medaille zijn.

Apartheidsachtig systeem

Die trend werd vorige week versterkt toen nazi Bilderberg trekpop Emmanuel Macron, de Franse ”president” van het (politieke) centrum, verder ging dan het herhalen van zijn herhaalde vermenging van antizionisme en antisemitisme. Deze keer dreigde hij met een verbod op antizionisme.

Nazi Bilderbergtrekpop Macron’s verwarring van antizionisme met antisemitisme is overduidelijk onzinnig.

Antisemitisme verwijst naar de Jodenhaat. Het is onverdraagzaamheid, simpel en eenvoudig.

Antizionisme daarentegen is verzet tegen de politieke ideologie van het Zionisme, een beweging die er in al haar politieke verschijningsvormen op heeft aangedrongen de rechten van joden/Zionisten op een vaderland voorrang te geven boven de Palestijnen, die er al woonden.

Antizionisme is geen racisme tegen joden, maar verzet tegen racisme van Zionistische joden.

Natuurlijk kan een antizionist ook antisemitisch zijn, maar het is waarschijnlijker dat een antizionist zijn of haar positie om volledig rationele en ethische redenen behoudt.

Dat werd vorige zomer pas duidelijker toen het Israëlische parlement een basiswet aannam die Israël definieerde als de natiestaat van het joodse volk (PDF Engels). De wet stelt dat alle Joden, zelfs degenen die geen band hebben met Israël, daar een recht op zelfbeschikking hebben dat alle Palestijnen, inclusief de vijfde van de Israëlische bevolking die Palestijns en formeel staatsburger zijn, zijn ontnomen.

Met andere woorden, de wet creëert twee statussen in Zionisten staat Israël – en impliciet ook in de bezette gebieden – op basis van een opgelegd etnisch-religieus classificatie-systeem dat alle Joden/Zionisten recht geeft op superieure rechten boven alle Palestijnen.

In constitutionele termen heeft Israël expliciet een apartheidsachtig juridisch en politiek systeem, een systeem dat nog meer omvat dan dat van Zuid-Afrika. De apartheidsheersers van Zuid-Afrika hebben immers nooit beweerd dat hun land het thuisland was van alle blanken.

Criminaliseren van BDS

De dreiging van nazi Bilderberg trekpop Macron om antizionisme te verbieden is de logische uitbreiding van de bestaande maatregelen in Europa en de VS om degenen die BDS steunen, de groeiende internationale solidariteitsbeweging met de Palestijnen die oproept tot Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS) tegen Israël, te straffen.

Veel leden van de BDS-beweging, hoewel niet allemaal, zijn antizionisten. Een deel van de leden van de BDS-beweging zijn antizionistische joden.

De beweging heeft niet alleen de decennialange medeplichtigheid van de westerse beleidselites aan de Israëlische onderdrukking van de Palestijnen, maar benadrukt ook de omvang van die medeplichtigheid. Dat is een van de redenen waarom het zo verguisd wordt door die ”elites” psychopaten.

Frankrijk is tot nu toe het verst in deze richting gegaan en criminaliseert BDS als een vorm van economische discriminatie. Daarmee wordt een staat, Israël, samengevoegd met een etnische groep, joden – precies zoals antisemieten dat doen.

Zo’n wetgeving heeft evenveel zin als Frankrijk in de jaren tachtig van de vorige eeuw een boycot van de apartheid in Zuid-Afrika verbood op grond van het feit dat het blanke mensen discrimineerde.

Israëlische lobbyisten in actie

Nazi fascisten staat Frankrijk staat echter gewoon aan de top van de curve. In de Zionisten staat VS hebben zo’n 26 staten wetten uitgevaardigd om personen en organisaties die een boycot ondersteunen te straffen of te bestraffen. Soortgelijke wetgeving is hangende in nog eens 13 staten.

Geen van hen lijkt zich zorgen te maken over het feit dat ze de veel gekoesterde rechten van de Amerikanen op het eerste amendement schenden en slechts in één geval – dat van Israël – een uitzondering maken op het recht op vrijheid van meningsuiting.

Deze maand sloot de Amerikaanse Senaat zich aan bij de strijd door een wetsvoorstel aan te nemen om staten aan te moedigen economische straffen op te leggen aan degenen die een boycot van Israël steunen.

Deze overwinningen tegen de geweldloze BDS-beweging zijn het resultaat van krachtige en kwaadwillende pogingen van Israëlische lobbyisten achter de schermen om antizionisme te verwarren met antisemitisme.

Nu de positie van Zionisten staat Israël onder het westerse publiek is gekelderd met de komst van sociale media, eindeloze video’s van geweld door het Zionistische Israëlische leger en kolonisten die op telefooncamera’s zijn betrapt, en de hongersnood van Israël in Gaza, hebben de lobbyisten van Israël zich verplaatst om het steeds moeilijker te maken om zich uit te spreken.

Herdefinitie van antisemitisme

Hun staatsgreep was de recente wijdverbreide acceptatie in het westen van een herdefiniëring van antisemitisme, die dit opzettelijk verwart met antizionisme.

De vingerafdrukken van Israël zijn het werk van de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA). Het is dan ook niet verwonderlijk dat de lange en vage definitie van antisemitisme van de IHRA is aangevuld met elf voorbeelden, waarvan er zeven betrekking hebben op Israël.

Een voorbeeld, dat stelt dat Israël een “racistische onderneming” is, suggereert dat de 72 VN-lidstaten die voor de resolutie “Zionisme is racisme” uit 1975 hebben gestemd, evenals de 32 lidstaten die zich van stemming onthielden, zelf antisemitisme omhelsden of er een oogje voor dichtknijpen.

Corrupte Westerse trekpoppen regeringen, lokale overheden, politieke partijen en publieke organen racen nu om de IHRA-definitie over te nemen.

Het resultaat is een groeiende angst onder westerse publieke opinie over wat er nog meer over Zionisten staat Israël kan worden gezegd zonder dat er beschuldigingen van antisemitisme worden geuit.

Dat is het doel. Als mensen bang worden dat anderen denken dat ze antisemitisch zijn omdat ze Zionisten staat Israël bekritiseren, dan zwijgen ze en geven ze Zionisten staat Israël meer ruimte om misdaden tegen Palestijnen te plegen.

”Zelf hatende jood” troop

Als nazi Bilderberg trekpop Macron en de IHRA gelijk hadden – dat antizionisme en antisemitisme alles behalve niet te onderscheiden zijn – dan zouden we een aantal zeer ongemakkelijke conclusies moeten accepteren.

Een daarvan zou zijn dat de Palestijnen op uniforme wijze verdoemd zouden moeten worden als antisemieten voor het eisen van hun eigen recht op zelfbeschikking. Of anders gezegd, het zou voor Palestijnen onmogelijk zijn om dezelfde rechten te eisen als Joden in hun thuisland zonder dat dit als racistisch wordt verklaard. Welkom bij Alice Through the Looking Glass. < Video

Een andere conclusie zou zijn dat een aanzienlijk deel van de Joden over de hele wereld, die zich verzetten tegen de zelfdefinitie van Israël als joodse staat, ook antisemieten zijn, besmet met een irrationele haat tegen hun mede-Joden. Dit is de “zelf hatende Jood” troop waarop Israël lang heeft vertrouwd om kritiek van Joden in diskrediet te brengen.

In deze visie zijn de Joden die willen dat de Palestijnen dezelfde rechten genieten als de Joden in het Midden-Oosten, racistisch – en dat niet alleen, maar ook racistisch tegen zichzelf zijn.

En als nazi Bilderberg trekpop Macron’s pogingen om het antizionisme te criminaliseren vruchtbaar blijken te zijn, zou dat betekenen dat Palestijnen en Joden/Zionisten gestraft – misschien zelfs gevangengezet – kunnen worden voor het eisen van gelijkheid tussen Palestijnen en Joden/Zionisten in Israël.

Hoe belachelijk deze redenering ook klinkt als ze zo botweg wordt uitgelegd, overal in Europa en de VS worden soortgelijke benaderingen van de omgang met antisemitisme gemakkelijk geaccepteerd door actoren in Europa en de VS.

De omvang van deze waanzin bleek duidelijk uit de beslissing van de Duitse Bank für Sozialwirtschaft, oftewel de Bank voor Sociale Economie, om de rekening van een joodse antizionistische groepering, Jewish Voice for a Just Peace in the Middle East, te sluiten over haar steun aan een boycot van Israël. Het was de eerste keer dat een Duitse bank de rekening van een joodse organisatie had gesloten sinds de nazi’s aan de macht waren zijn.

De bank ondernam de actie na klachten dat Jewish Voice antisemitisch was door het Simon Wiesenthal Center, een groep die haar vurige steun aan Zionisten staat Israël maskeert achter het voeren van campagne voor Joodse rechten.

Eliminatie van links en extreemrechts

Nazi Bilderberg trekpop Macron’s antipathie tegen het antizionisme – gedeeld door vele anderen die het willen verwarren met antisemitisme – heeft zowel een expliciete als een meer versluierde oorzaak. Beide hebben te maken met de politieke crisis waarmee hij, en de hele Europese Nazi Fascisten Unie, mee wordt geconfronteerd. Na twee jaar aan de macht te zijn geweest, is hij de meest impopulaire president nazi Bilderberg trekpop in de geschiedenis van de republiek.

Volgens Nazi Bilderberg trekpop Macron zwelt de opkomst van het antizionisme, of meer in het algemeen het groeiende verzet tegen Zionisten staat Israël, de gelederen op van degenen die de joden/Zionisten in Frankrijk schade willen berokkenen, of het nu gaat om aanvallen, het krabbelen van hakenkruizen op joodse graven of het vervuilen van het publieke debat, met name op sociale media.

Twee groepen die hij en de Franse joodse/Zionisten lobbygroepen hebben geïdentificeerd als de kern van het probleem zijn de Franse moslims, vaak recente immigranten die worden gezien als importerend met hen de vermeende racistische houding ten opzichte van joden, en seculiere linkse leiders die het voortouw hebben genomen bij het steunen van BDS.

Hoewel een klein aantal Franse moslims extremistische standpunten hebben ingenomen, voelen de meesten zich vijandig tegenover Zionisten staat Israël vanwege de rol die het land speelt bij de ontheemding en onderdrukking van de Palestijnen. Dat sentiment domineert ook onder BDS-activisten.

Maar de implicatie van Nazi Bilderberg trekpop Macron en de lobby is dat deze twee antizionistische groepen in feite nauw aansluiten bij de antisemitische extreemrechtse en neonazistische groepen, ongeacht hun duidelijke verschillen in ideologie en houding tegenover geweld.

De vervaging door Nazi Bilderberg trekpop Macron van antizionisme en antisemitisme is bedoeld om twijfel te zaaien over wat voor de hand liggende verschillen tussen deze drie zeer verschillende ideologische kiesdistricten zouden moeten zijn.

Nazi Bilderberger Macron’s kunstgreep

Macron’s kunstgreep is echter een verwante en meer specifiek een agenda voor eigenbelang, zoals duidelijk is geworden in het bredere misbruik – of de bewapening – van antisemitisme in de Europese Nazi Fascisten Unie en de VS.

Nazi Bilderberg trekpop Macron wordt geconfronteerd met een volksopstand die bekend staat als de Gele vesten, oftewel Gilets Jaunes, die al maandenlang de hoofdstraten heeft overgenomen. De protesten bedreigen zijn nazi/fascistische Bilderberg trekpoppen regering.

Net als andere recente volksopstanden, zoals de Occupy-beweging, is de Gilets Jaunes (Gele vesten) leider loos en zijn eisen moeilijk te ontcijferen. Het vertegenwoordigt meer een stemming, een groeiende ontevredenheid over een out-of-touch politiek systeem dat er sinds de gecreëerde financiële ineenstorting van tien jaar geleden chronisch gebroken en onbestendig uitzag.

Directe democratie – einde corrupte partijpolitiek

De Gele Vesten belichamen een grief dat wanhopig op zoek is naar een nieuwe politieke ster, een andere en eerlijkere visie op hoe onze samenlevingen georganiseerd zouden kunnen/moeten worden. Lees ook ”uit de Euro het moet, het kan”

De kracht en de dreiging van de beweging is de onduidelijkheid van de beweging. Diegenen die gefrustreerd zijn door het bezuinigingsbeleid, die boos zijn op een arrogante, niet-reagerende politieke en financiële elite psychopaten, die hunkeren naar een terugkeer naar een duidelijker gevoel van Fransman/vrouw te zijn kunnen allemaal onderdak zoeken onder haar vlag.

Maar het heeft nazi Bilderberg trekpop Macron en de Franse elite psychopaten ook in staat gesteld om elk soort kwaadaardig motief dat hun inspanningen om de beweging te demoniseren het beste dient, op de Gele Vesten te projecteren. Een woordvoerders voor de Gele vesten beweging ontkent.

En gezien de opkomende vloed van nativistische, extreemrechtse bewegingen in heel Europa, is het moeilijk te weerstaan gebleken voor de strijdende Franse nazi Bilderberg trekpot president om de gele vesten als antisemitisch af te schilderen.

Net zoals nazi Bilderberg trekpop Macron linkse en antiracistische activisten die BDS steunen op één hoop heeft gegooid met neonazi’s, heeft hij de Gele Vesten op één hoop gegooid met extreemrechtse blanke nationalisten. Een groot deel van de Franse media heeft deze ondeugendheid gelukkig gerecycled.

Centristen houden van autoriteit

Voor degenen die ervan uitgaan dat centristische ”leiders” zoals nazi Bilderberg trekpop Macron niet uit naakt politiek eigenbelang handelen, maar uit bezorgdheid om vooroordelen uit te roeien en een kwetsbare gemeenschap te beschermen, is het de moeite waard om een pauze in te lassen in het recente onderzoek naar mondiale politieke opvattingen.

Vorig jaar publiceerde de New York Times een commentaar van David Adler waaruit blijkt dat, in tegenstelling tot de volkswijsheid, centristen gemiddeld aanzienlijk minder in democratie investeerden dan extreem links en extreem rechts. Zij waren het minst voorstander van burgerrechten en “vrije en eerlijke verkiezingen”.

Deze trends waren vooral uitgesproken in de VS, Groot-Brittannië, Frankrijk, Australië en Nieuw-Zeeland, maar ook in veel andere westerse liberale democratieën zijn ze merkbaar.
Bovendien was in de meeste westerse landen, waaronder Frankrijk, de steun voor een sterke man en voor het autoritaire regime veel sterker bij de centristen dan bij extreem-links. Britse en Amerikaanse centristen overtrof ook extreemrechts in hun liefde voor gezag figuren.

Adler concludeerde: “De steun voor ‘vrije en eerlijke’ verkiezingen daalt in het centrum van elk land in de steekproef. De omvang van het centrumprobleem is opvallend. In het geval van de Verenigde Staten vindt minder dan de helft van de mensen in het politieke centrum verkiezingen als essentieel. …. Centristen ….lijken de voorkeur te geven aan een sterke en efficiënte regering boven een rommelige ”democratische politiek”.

De wurggreep van lobbyisten

Het is daarom misschien niet verwonderlijk dat centristische leiders trekpoppen zoals Macron, Rutte, Merkel … tot de meest bereid zijn om zich los te maken van een eerlijk en open debat, tegenstanders te bevuilen en het ideologische onderscheid tussen de linkse en rechtse leiders gemakkelijk te vervagen.

Ook voorstanders van het centrisme zijn het meest geneigd om ongegronde beschuldigingen van antisemitisme te laten vallen ten dienste van het handhaven van een status quo die zij als een voordeel ervaren.

Dat proces is de laatste tijd in nazi fascisten staten Groot-Brittannië en de Zionistische/ Nazistische VS sterk zichtbaar.

Decennialang hebben de centristen in Washington de politiek aan beide zijden van een vermeende politieke kloof gedomineerd. En een kwestie die in de Zionisten/nazi/fascistische VS bijzonder sterke tweeledige steun heeft genoten, is de steun voor Zionisten staat Israël.

De reden voor een beperkte consensus in Washington over een hele reeks kwesties, waaronder Zionisten staat Israël, is de wurggreep op het Amerikaanse politieke proces van bedrijfsgeld en betaalde lobbyisten.

Lobby’s werken het liefst in het donker en oefenen hun invloed uit buiten de publieke opinie. In het geval van Zionisten staat Israël is de lobby echter steeds zichtbaarder geworden voor buitenstaanders en is de verdediging van Israël steeds moeilijker te handhaven, aangezien misbruik van Palestijnen gemakkelijk te zien is op sociale media.

Dat heeft op zijn beurt de groei van de BDS-beweging en een nieuwe, zij het nog steeds kleine golf van opstandelingenpolitici gestimuleerd.

Ilhan Omar aangevallen

Moslim Congresvrouw Ilhan Omar toonde hoe het gevestigde systeem tot doel heeft om eigenzinnige eerstejaarsstudenten te temmen nadat zij een duidelijk punt tweette dat de pro-Israël lobbygroep AIPAC – zoals andere lobbyisten – zijn geld gebruikt om politieke orthodoxie in Washington op zijn gekozen gebied af te dwingen. Of zoals ze het uitdrukte, “It’s all about the Benjamins” – slang voor $100 dollar biljetten, die een afbeelding van oud president Benjamin Franklin hebben.

Ze werd al snel ondergedompeld in een lawine van beweringen dat haar commentaar het bewijs was van antisemitisme. Ze kwamen uit het zogenaamde politieke spectrum, van de grootouders van haar eigen Democratische partij van president Trump. Gewogen met de kritiek, verontschuldigde zij zich.

Omar rechtvaardigde haar besluit met de opmerking dat het aan de joden/Zionisten was om te beslissen wat antisemitisch is. In een tijdperk van ongebreidelde identiteitspolitiek klinkt dit oppervlakkig plausibel. Maar eigenlijk heeft het helemaal geen zin.

Ook al vindt een duidelijke meerderheid van de Joden/Zionisten kritiek op Zionisten staat Israël of zijn lobbyisten antisemitisch – een zeer twijfelachtige veronderstelling – hebben ze geen speciaal of exclusief recht om die vastberadenheid te tonen.

Zionisten staat Israël maakt de Palestijnen tot slachtoffer, zoals eindeloos is gedocumenteerd. Niemand heeft het recht om als slachtoffer van racisme de moreel hoge grond op te eisen als ze diezelfde hoge grond gebruiken om het onderzoek naar de misdaden van Zionisten staat Israël tegen Palestijnen te belemmeren. Anders denken zou betekenen dat de verdediging van joden tegen mogelijk racisme voorrang krijgt boven het enorme bewijs van concreet racisme van Zionisten staat Israël tegen Palestijnen.

Maar meer ter zake, Omar’s verontschuldiging gaat ervan uit dat die Joden/Zionisten met de luidste stemmen – dat wil zeggen, die met de grootste platforms en het meeste geld – alle Joden/Zionisten vertegenwoordigen. Het maakt het georganiseerde Amerikaanse Zionisten/jodendom, wiens krachtige steun voor Israël onwankelbaar is gebleken, zelfs als Israëlische premier oorlogsmisdadiger Benjamin Netanyahu het land naar extreem rechts heeft gedreven, de scheidsrechter van wat alle joden/Zionisten denken.

In feite doet het meer.

Het maakt van de Israëlische lobby zelf de lobby om te bepalen of er een Israëlische lobby is. Het geeft de lobby toestemming om zich volledig aan het zicht te onttrekken, waardoor de invloed van de lobby nog meer verankerd en ondoorzichtiger wordt.

Omar is verre van alleen. Andere prominente critici van Zionisten staat Israël, vaak zwart, hebben zich uitgekozen voor beschuldigingen van antisemitisme over de kritiek op Zionisten staat Israël, waaronder recentelijk Marc Lamont Hill en Angela Davis.

Door Omar keer op keer te beschuldigingen dat  zij ”antisemitische tropen” gebruikt wanneer zij zich uit spreekt, is het doel ervoor te zorgen zij begint aan zelf-te censureren, wordt zo ,,gematigd” zoals haar medepolitici, en sluit zich aan bij de tweeledige consensus bij het verlaten van Zionisten staat Israel om met het misbruiken van Palestijnen verder te gaan.

Als ze dat niet doet, wordt aangenomen dat ze politiek klaar zal zijn, en wordt ze eruit geschopt door haar eigen partijbureaucratie of door kiezers.

Corbyn op de verkeerde positie

Dat proces is in nazi/fascisten staat Groot-Brittannië veel verder gevorderd met een gezamenlijke en langlopende campagne om Jeremy Corbyn te stigmatiseren met claims van antisemitisme sinds hij meer dan drie jaar geleden leider van de Labourpartij werd.

Corbyn is zowel een terugkeer naar een socialistische traditie in Groot-Brittannië die begin jaren tachtig door Margaret Thatcher werd vermoord als een fervent voorstander van de Palestijnse zaak. In feite is hij een grote anomalie: een Europees politicus in het zicht van de macht die het recht van de Palestijnen op gerechtigheid boven het Zionistische Israëlische beleid van onderdrukking van de Palestijnen stelt.

De Israëlische – Zionistische lobby heeft veel te vrezen van hem bij het veranderen van het politieke klimaat in Europa ten opzichte van Zionisten staat Israël. Bekijk bovenstaande 4 delige serie video’s over de illegale praktijken van de Zionisten lobby in Engeland.

In het Verenigd Koninkrijk heeft de regerende conservatieve partij zich de afgelopen decennia onophoudelijk naar rechts bewogen, waardoor de Labourpartij in het parlement de centrale plaats inneemt die haar tijdens het ”leiderschap” van nazi Bilderberg trekpop Tony Blair in de jaren negentig van de vorige eeuw was toebedeeld.

Hoewel Corbyn grote steun geniet onder de leden van de Labourpartij die hem tot de leiding hebben gedreven, is hij in oorlog met de meeste van zijn parlementsleden. De centristen daar hebben gelukkig het antisemitisme bewapend om Corbyn en de honderdduizenden leden achter hem te beschadigen, net zoals nazi Bilderberg trekpop Macron tegen zijn eigen politieke tegenstanders heeft.

Corbyn’s eigen parlementsleden hebben hem er publiekelijk van beschuldigd dat hij  “institutioneel antisemitisme” in de arbeidswereld heeft begaan, of zelfs dat hij zelf antisemitisch is.

Ze hebben dat gedaan, hoewel alle bewijzen erop wijzen dat er weinig antisemitisme is onder de Labour-leden – en minder dan in de regerende Conservatieve partij. De leden van de Labourpartij voelen zich echter door Corbyn bevrijd om veel uitgesprokener te zijn in het bekritiseren van Zionisten staat Israël.

Geruststelling mislukt

Deze maand splitste een groep van acht Labour-parlementsleden zich van de partij om een nieuwe factie op te richten, de Independent Group, die het vermeende “antisemitisme probleem” van Labour als een van de belangrijkste redenen aanhaalt. Met het benadrukken van hun centristische agenda, sloten drie ,,gematigde” Conservatieve Afgevaardigden zich aan bij hen, tegengesteld aan de hardline van eerste minister Theresa May’s bij het weggaan van de Europese Nazi Fascisten Unie, die als Brexit bekend staat. Meer parlementsleden van beide kanten kunnen volgen.

In reactie hierop steunde Corbyn’s afgevaardigde, Tom Watson, een andere centrist, de overlopers en verachtte zijn eigen partijleden, waarbij hij een antisemitisme crisis in de partij eiste herhaalde – en zei dat het tijd was om het uit te roeien.

Corbyn heeft herhaaldelijk geprobeerd om de centristen, evenals pro-Israël lobby groepen in het Verenigd Koninkrijk gerust te stellen – zowel die binnen zijn partij zoals Labour Friends of Israel en de Joodse Arbeidersbeweging, en die buiten zoals de Raad van Afgevaardigden, BICOM en de campagne tegen antisemitisme.

De Labourpartij heeft zelfs de IHRA-definitie van antisemitisme geaccepteerd, met inbegrip van de voorbeelden die bedoeld zijn om Zionisten staat Israël te beschermen tegen kritiek – alles zonder effect.

In feite, hoe meer Corbyn toegeeft aan critici, hoe meer zijn critici een vermeend antisemitisme probleem in Labour hebben getrompetteerd.

Corbyn leert langzaamaan, net als anderen in de Zionistische/nazi fascistische VS en de Europese Nazi Fascisten Unie en haar vazallenstaten, dat dit geen verschil van mening in goed vertrouwen is en dat er geen middenweg is.

De lasterindustrie wil geen garanties tegen antisemitisme, ze willen een terugkeer naar een politieke cultuur waarin hun macht onbetwist en ongecontroleerd en niet onderzocht mag worden net als de ”Holocaust” een verplichte religie is.

Voor de Israëlische lobby betekent dat de opleving van een politiek klimaat dat bestond voordat het Oslo-proces in diskrediet werd gebracht, waarin kritiek op Zionisten staat Israël publiekelijk werd gemeden en de Palestijnen vooral als terroristen werden behandeld.

Voor de centristen vereist het de verankering van een bestuurlijke, neoliberale politiek waarin grote bedrijven en de financiële industrieën de vrijheid hebben om economisch en sociaal beleid te dicteren en hun mislukkingen zonder enige twijfel door het publiek worden gered door middel van bezuinigingsprogramma’s.

Het is een onheilig pact, waarin Joden worden gebruikt om de wielen van een mislukte, onmachtige en steeds autoritairder politiek van het centrum te oliën.

Gun je jezelf, je vrienden, je kinderen, klein en achterkleinkinderen een welvarend en gezond leven lees dan zeker de korte serie ”uit de Euro – het moet het kan” 

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Europese Unie, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Politiek, Uit de Euro - Nexitt, Wereldoorlog 3, Zionisten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.