De strategie van Sionistenstaat Israel

Een (Oorlogs) strategie voor Israël in de jaren tachtig

door Oded Yinon

Geschiedeni herhaalt - kleinDit essay verscheen oorspronkelijk in het Hebreeuws in KIVUNIM (richtingen), A Journal voor jodendom en zionisme; Nummer 14 – Winter, 5742, februari 1982, Editor: Yoram Beck. Redactiecomité: Eli Eyal, Yoram Beck, Amnon Hadari, Jochanan Manor, Elieser Schweid. Gepubliceerd door het departement van publiciteit/de World Zionist Organization, Jeruzalem.

Botsing in het Midden-Oosten in voorbreiding

Mensen in het Westen die weinig weten over de geschiedenis van de Arabieren gebruiken de term ‘Arabische Lente’ voor de protesten in 2010 en 2011 in de Arabische wereld. Het woord ‘lente’ verwijst naar een soort van ‘wakker worden’. Dat zou betekenen dat de Arabieren voorheen sliepen, dat ze de dictatuur en onrecht niet eerder hadden opgemerkt. Niets is minder waar.

De werkelijkheid is dat de mensen in de Arabische wereld, deel van het grotere Turkse-Arabische-Iraanse gebied, regelmatig in opstand zijn gekomen. Deze opstand werd dan met financiële hulp van westerse mogendheden als Engeland en Frankrijk neergeslagen.

Hoe de 1e  Arabische lente, de Arabische Opstand van 1916-1918, werd gemanipuleerd. De geschiedenis herhaalt. 

Enkele jaren voordat de eerste wereldoorlog uitbrak werden plannen gesmeed om de gebieden in het Midden-Oosten te herverdelen. De koloniale ambities werden duidelijk toen in 1916 ‘de Arabische Opstand’ losbarstte. Deze opstand kwam niet vanuit het niets opzetten.

Het Ottomaanse Rijk van rond 1916 was een multi-etnisch rijk met autonome volkeren. Er ontstonden spanningen in Anatolië en in de Arabische staten. Deze spanningen waren niet het resultaat van eeuwenoude etnische en religieuze tegenstellingen, maar een bewust  ingrijpen en manipuleren van de koloniale machten Engeland en Rusland om de vorming van een sterker Ottomaanse staat te voorkomen.

Velen kennen het boek of filmepos Lawrence of Arabia. Zijn echte naam was Thomas Edward Lawrence, hij was een Brits schrijver, archeoloog en militair. Hij werd bij het uitbreken van WO I officier bij de Britse inlichtingendienst in Egypte. Hij werd aangesteld als verbindingsofficier tussen het geallieerde leger en het toen nog losse stammenverband in het gebied van de Hidjaz, nu Saoedi-Arabië. De bedoeling was om de Duits-Ottomaanse alliantie onder druk te zetten door een nieuw front in het Midden-Oosten te openen, richting het Ottomaanse rijk.

Het lukte hem Hoessein ibn Ali, de sjarief van Mekka, over te halen om aan de Britse kant tegen de Ottomanen te vechten. Zo brak met militaire en financiële hulp van de Britten de Arabische opstand uit tegen het Ottomaanse Rijk. De Arabieren werden door de Engelsen en de Fransen als voetsoldaten gebruikt. De Britten beloofden Hoessein ibn Ali in ruil onafhankelijkheid en de creatie van één grote pan-Arabische natie.

Er kwam helemaal geen onafhankelijkheid voor de Arabieren. De Britten hadden dubbelspel gespeeld; Groot-Brittannië en Frankrijk verdeelden achteraf onderling de voormalige Ottomaanse gebieden met de Sykes-Picot overeenkomst.

Uit deze tijd stamt de term ‘balkanisering’: het uiteenvallen van vreedzame veelvolkerenstaten in kleine natiestaten, die elkaar vaak vijandig gezind zijn. Om vijandschap te creëren werden tussen de Arabische volkeren zaden van onenigheid verspreid. Lokale corrupte leiders werden gekocht door de Britten en de Fransen.

Ook de Arabische Lente van vandaag wordt gemanipuleerd. De VS, Europese Fascisten Unie, Engeland en andere landen zijn bezig het Midden-Oosten met de hulp van corrupte Arabische leiders te herstructureren. Ook onze corrupte ”volksvertegenwoordigers” zijn (mede) schuldig aan de genocide die dagelijks plaats vindt in Irak, Syrië, Afghanistan en de Afrikaanse landen.

Plan van Yinon: orde scheppen uit de chaos

In 1982 schreef Oded Yinon, een official van het departement van Buitenlandse Zaken in Israël het ‘plan van Yinon’. De implementatie van het plan suggereert een ‘verdeel-en-heers’- tactiek als de beste strategie voor Zionisten staat Israël. Het Yinon-plan moet de superioriteit van Israel in de regio veiligstellen door de omringende staten te verzwakken. Balkanisering dus.

‘Het is belangrijk om Irak op te delen in kleine staten. Op korte termijn is de dreiging van Irak het grootst. Een oorlog tussen Iran en Irak kan hiervoor zorgen. Alle conflicten in het Midden-Oosten kunnen ons helpen om het doel, het opdelen van Irak in kleinere staten, te bereiken.’

Daarom werd Irak als middelpunt van de balkanisering eerst aangepakt. Irak zou wat Zionisten staat Israel betreft verdeeld moeten worden in drie kleinere staten: een voor de Koerden, een voor sjiieten en een voor soennieten.

In 2006 en 2008 werd het plan met kaart en al uitgebreid beschreven in The Atlantic en in een publicatie van de landmacht in de VS. Behalve een verdeeld Irak, zouden ook Libanon, Egypte en Syrië opgedeeld moeten worden. Daarna zouden Soedan en Libië aangepakt worden. Het Yinon plan lijkt, hoewel in iets andere volgorde, gevolgd te worden.  Er zit een strategie achter, een Amerikaans-Europese Fascisten Unie-Israelische strategie.

Zionisi, ISIS, and Israel is the Real Terrorist

Het Midden-Oosten herstructureren

Het ‘Institute for Advanced Strategic and Political Studies’ publiceerde in 1996 de studie A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm (een nieuwe start, een strategie ter veiligstelling van de Zionistische Israelische invloedssfeer/Rijk). Het rapport werd opgesteld door de studiegroep naar een ‘New Israeli Strategy Toward 2000’ voor oorlogsmisdadiger Benjamin Netanyahu, de premier van Israel in 1996. Het rapport A Clean Break werd o.a. geschreven door Richard Perle.

Perle was politiek adviseur en lobbyist die onder de regering Reagan als assistent-minister van Defensie werkzaam was. Van 1987 tot 2004 werkte hij voor het Defense Policy Board Advisory Committee. Perle is een van de voormannen van de neoconservatieven en adviseur van het Witte Huis.

Het lijkt erop dat de VS en EFU ‘het Zionistische Israëlische Rijk’ helpt opbouwen. Het Rijk is niet helemaal in handen van de Israëli’s, maar de invloed van Israël wordt wel gevoeld en gediend. Het Midden-Oosten moet een grote vazalstaat worden van Tel Aviv. Het feit dat Perle, een carrière tijger van het Pentagon, heeft meegeschreven aan het plan kan een mens doen twijfelen: is het een Israëlisch Rijk, een Amerikaans Rijk of een Amerikaans-Israelisch Rijk? Om naderhand samengevoegd te worden met de Europese Fascisten Unie.

Plannen om Syrië te destabiliseren

Volgens het document A Clean Break uit 1996 moest Syrië rond 2000 omvallen, met de hulp van Turkije en Jordanië. Dit is op een bepaalde manier gebeurd in 2005 en 2011. In het document kan men lezen: ‘Israel kan in samenwerking met Turkije en Jordanië zijn omgeving vormen, door Syrië te verzwakken of omver te werpen. Eerst moeten we ons focussen op het verwijderen van Saddam Hoessein.’

Voor de vorming van een door Zionistische staat Israel gedomineerd Midden-Oosten moet Irakbevrijd’ worden van Saddam Hoessein; daarna kan balkanisering plaatsvinden. Er moet met Turkije een strategische alliantie worden gesmeed tegen Syrië. Syrië kan worden gedestabiliseerd door Libanese oppositiefiguren te gebruiken. Ook moet aan de wereld worden duidelijk gemaakt, dat het democratisch gekozen Syrische regime zeer boosaardig is.

Dat valt onder het hoofdstuk PR campagne voor het demoniseren van de tegenstanders. Die nu dagelijks door de schoften in het Europese Fascisten Unie en parlement en de Sionisten media, waaronder onze (NOS) SON = Sionisten Omroep Nederland, en onze door en door corrupte Nazi Bilderberg trekpoppen politici word uitgedragen.

In 2009 hebben de Israëlische media openlijk toegegeven dat ze de opdracht hadden de verkiezing van de nieuwe president in Iran in diskrediet te brengen nog voordat deze had plaatsgevonden.

Het document A Clean Break benoemt ook de noodzaak om banden aan te trekken met alle stammen die de grens met Syrië kunnen passeren en de elite van het huidige regime in Syrië vijandig gezind zijn.

Met deze kennis is het niet raar dat Arial Sharon en Sionisten staat Israel de opdracht gaven aan Amerika om Syrië aan te pakken en Irak aan te vallen. Als laatste is het goed om te weten dat A Clean Break voorstelde om een preventieve oorlog te beginnen om het Midden-Oosten te kunnen hervormen.

In 2001 zou Joods Zionistische staat Amerika samen met de Europese Fascisten Unie, aan deze strategie gevolg geven.

Uitdrijving van christelijke gemeenschappen uit het Midden-Oosten

Het is geen toeval dat de Egyptische christenen werden aangevallen op hetzelfde moment dat het referendum in Zuid-Soedan plaatsvond. Het is ook geen toeval dat de christenen uit Irak werden verbannen (onder de ogen van de Amerikanen en de Britten). Bagdad moest voor de sjiieten zijn. De soennieten moesten Bagdad verlaten. Dit hoort allemaal bij het plan van Yinon.

In Iran weigert ondertussen de joodse gemeenschap het land te verlaten. Er woont een zeer grote joodse gemeenschap, die het land als thuisland beschouwt. Het idee dat zij zouden moeten emigreren naar Sionisten staat Israel vinden zij belachelijk.
Het Yinon-plan breekt een lans voor de balkanisering van Syrië en Libanon op basis van religieuze en sektarische identiteiten.

Bechara Rai, de nieuwe patriarch van de maronieten (Oosterse katholieke kerk) in Libanon, heeft onlangs een officieel bezoek gebracht aan de Franse president Fascist Sarkozy. Deze zou tijdens zijn onderhoud met de patriarch hebben gezegd dat er geen plaats meer was voor christenen in het Midden-Oosten. Sarkozy zou christenen in het Midden-Oosten hebben aangeraden naar Europa te emigreren.

De patriarch heeft zijn ongerustheid uitgesproken. Hij weigert Libanon en Syrië te verlaten. Duistere groepen vallen ondertussen christenen overal in het Midden-Oosten aan. Sluipschutters schieten op burgers en soldaten in Syrië, chaos wordt gecreëerd. De aanvallers zijn waarschijnlijk een coalitie van Amerikanen, Fransen, Jordaniërs, Israëliërs, Turken, Saoedis en enkele Syriërs die meewerken van binnenuit.

Washington, Tel Aviv en Brussel plannen een uittocht van christenen.

President Nicolas Sarkozy heeft gezegd dat alle christenen uit het Midden-Oosten (Aramese, Koptische, Armeense en andere christenen) welkom zijn in de Europese Unie. Volgens het plan van Yinon en de geopolitieke wensen van Amerika EFU en Sionisten staat Israel moeten de Arabische naties exclusieve moslimstaten worden.

Yinon-plan in actie: Afrika opdelen

Tel Aviv ziet Afrika als een nieuwe bufferzone. Toen in 1979 de oude bondgenoot en periferie (Iran) ineenstortte, door de revolutie in Iran, moest worden gezocht naar nieuwe bufferzones tegen de Arabieren. Sionisten staat Israel heeft veel werk besteed aan de balkanisering van Soedan, Ethiopië en Kenia.  De verdeling van mensen op grond van hun etniciteit en taal, hun huidskleur en religie zal ook in Afrika moeten plaatsvinden.

Om het Israëlische Rijk en de Israelische invloedssfeer veilig te stellen heeft het ‘Institute for Advanced Strategic and Political Studies’ (IASPS), de Israëlische denktank met Perle, het Amerikaanse ‘United States Africa Command of Africom’ opgericht. Dit Amerikaanse commandocentrum voor militaire operaties in Afrika ging begin oktober 2007 van start en werd in oktober 2008 volledig operationeel.

Onze Sionisten schoft Bilderberg trekpop en huidige Minister van BZ Bert Koenders heeft namens Nederland zijn volledige steun verleend.  Op dit moment wordt gepoogd een scheiding te maken tussen een zwart Afrika en een niet-zwart Afrika, onderdeel van het plan om een schisma te creëren tussen ‘de Arabieren’ en ‘de Zwarten’. De identiteit van Afrikanen uit Zuid-Soedan en Arabieren uit Noord-Soedan zijn om deze reden gevoed en gepromoot. Daarom ook zijn ‘zwarte Libiërs’ aangevallen in Libië.

Voorbereiding van de strijd

Nu moeten we de stippellijntjes volgen en het plan doorzien. De strijd der beschaving wordt voorbereid. De schaakstukken worden in positie gebracht. De Arabische wereld wordt afgescheiden en de groepen worden per religie en huidskleur verdeeld. Er is geen ruimte voor smeltkroezen waarin verschillende culturen zijn geïntegreerd.
Er staat een exclusief islamitisch Midden-Oosten op stapel (uitzondering Israel), dat in beroering zal zijn door gevechten tussen sjiieten en soennieten.

Een gelijkaardig scenario staat op stapel voor het niet-zwarte Noord-Afrika, waar een confrontatie zal plaatsvinden tussen Arabieren en Berbers. Het Midden-Oosten en Noord-Afrika zullen in strijd zijn met het Westen en zwart Afrika.  Zbigniew Brzezinski was de Nationaal Veiligheidsadviseur van president Carter. Hij wordt nog steeds gerekend tot de grijze eminentie onder de Amerikaanse strategen van de geopolitiek. Brzezinski heeft zich publiekelijk uitgesproken over de gevaren van een multi-etnische samenleving. Dat maakt het moeilijk om consensus te vinden voor een grote wereldoorlog.

Oorlog rechtvaardigen

In het verleden indoctrineerden koloniale machten hun onderdanen om steun te verkrijgen voor het bevechten van hun koloniën. Men moest ‘christelijke waarden’ verspreiden; dit kon blijkbaar niet zonder soldaten en handelaren.
Tegelijkertijd werden racistische ideologieën verspreid. Mensen uit koloniën waren ‘ondermensen’, inferieur en zielloos. Het was ‘een zware taak’, maar iemand moest het doen. De onbeschaafde wilden moesten toch door iemand worden geholpen. De rechtvaardiging voor strijd en oorlog was de overwinning op verre landen zonder beschaving.

Vandaag de dag zijn de imperialistische plannen van de VS, EFU, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland geen spat veranderd. Wat is veranderd is de rechtvaardiging, de reden, de smoes die ze gebruiken.

Vandaag de dag wordt het een rechtvaardige oorlog genoemd, voor een goede zaak, onder de noemer van oorlog tegen terreur en verspreiding van democratie, emancipatie en mensenrechten.

Probeer u bewust te zijn van de achterliggende politieke aspecten van de wereldwijde strijd tegen ”terreur” en de revoluties in het Midden-Oosten.
Door Mahdi Darius Nazemroaya Bron: Global Research, 26 november 2011 http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=27786
Vertaald door ’t Vertalerscollectief

1

Aan het begin van de jaren tachtig heeft de Sionisten staat Israël behoefte aan een nieuw perspectief over de plaats, de doelstellingen en de nationale streefcijfers, thuis en in het buitenland. Deze noodzaak is nog belangrijker als gevolg van een aantal centrale processen die het land, de regio en de wereld doormaken. We leven vandaag in de vroege stadia van een nieuw tijdperk in de menselijke geschiedenis die helemaal niet gelijkaardig is aan zijn voorganger, en zijn kenmerken zijn totaal verschillend van wat we tot nu toe hebben gekend. Dat is de reden waarom we een goed begrip moeten hebben van de centrale processen die kenmerkend zijn van dit historische tijdperk aan de ene kant, en aan de andere kant moeten we een operationele strategie voeren overeenkomstig de nieuwe voorwaarden. Het bestaan, de welvaart en de standvastigheid van de Zionistische Joodse staat zal afhangen van haar vermogen om een nieuw kader voor haar binnenlandse en buitenlandse zaken te nemen.

2

Dit tijdperk wordt gekenmerkt door verschillende eigenschappen die wij nu al kunnen vaststellen, en die symboliseren een echte revolutie in onze huidige levensstijl. De dominante proces is de verdeling van de rationalistische, humanistische outlook als belangrijke hoeksteen ter ondersteuning van het leven en de verwezenlijkingen van de westerse beschaving sinds de Renaissance. De politieke, sociale en economische standpunten die uitging van deze Stichting zijn gebaseerd op verschillende “waarheden” die momenteel verdwijnen – bijvoorbeeld de weergave dat de mens als individu het centrum van het universum is en alles bestaat om te voldoen aan zijn materiële basisbehoeften. Dit standpunt wordt ongeldig gemaakt in het heden wanneer het  duidelijk is dat de hoeveelheid van de middelen in de kosmos niet voldoet aan de eisen van de Mens, zijn economische behoeften of zijn demografische beperkingen. In een wereld waarin er vier miljard mensen zijn en economische en energiebronnen die niet proportioneel groeien aan de behoeften van de mensheid, is het niet realistisch te verwachten om te voldoen aan de belangrijkste eis van de westerse samenleving, 1 dat wil zeggen, de wens en streven naar grenzeloze consumptie. De mening dat ethiek geen rol speelt in het bepalen van de richting voor de mensheid, maar eerder dat zijn materiële behoefte dit doet – zoals we vandaag zien in een wereld waarin bijna alle waarden zijn verdwenen. Wij verliezen de mogelijkheid om de eenvoudigste dingen te beoordelen, met name wanneer zij betrekking hebben op de eenvoudige vraag van wat is goed en wat is kwaad.

3

De visie van men’s onbegrensde ambities en capaciteiten krimpt in het gezicht van de trieste feiten van het leven, wanneer we getuige zijn van de afbraak van de orde van de wereld om ons heen. De weergave die vrijheid voor de mensheid belooft lijkt me absurd in het licht van het trieste feit dat drievierde van de mensheid leeft onder totalitaire regimes. De opvattingen over gelijkheid en sociale rechtvaardigheid zou zijn getransformeerd door socialisme en vooral door het communisme is een lachertje. Er is geen argument over de waarheid van deze twee ideeën, maar het is duidelijk dat ze in de praktijk heeft gezorgd dat de meerderheid van de mensheid de vrijheid heeft verloren , de vrijheid en de mogelijkheid voor gelijkheid en rechtvaardigheid. In deze nucleaire wereld waarin we de komende dertig jaar (nog) in relatieve vrede leven, heeft het concept van vrede en coëxistentie tussen Naties geen betekenis als een supermacht als de Sovjet-Unie een militaire en politieke doctrine van de soort houdt die het heeft: dan is niet alleen een nucleaire oorlog mogelijk en noodzakelijk met de beëindiging van het marxisme, maar dat het mogelijk is om te overleven na zo’n tragedie, om niet te spreken van het feit dat er geen overwinnaar zal zijn.2

4

De essentiële begrippen van de menselijke samenleving, met name die van het westen, ondergaan een verandering als gevolg van economische, politieke en militaire transformaties. Dus, de nucleaire en conventionele wapenwedloop die de USSR heeft getransformeerd in het tijdperk dat net is afgelopen tot de laatste respijt vóór de grote saga dan zal een groot deel van onze wereld in een multi-dimensionale wereldwijde oorlog, in vergelijking met de afgelopen twee wereldoorlogen zal deze slechts kinderspel blijken. De kracht van nucleaire alsmede van conventionele wapens, hun hoeveelheid, hun precisie en kwaliteit zal onze wereld binnen een paar jaar op zijn kop zetten, en we moeten zelf onder ogen zien dat dit alles in Israël is uitgelijnd. Dat wil zeggen, dat zij de belangrijkste bedreiging voor ons bestaan en die van de westerse wereld zal zijn. 3

De oorlog over hulpbronnen in de wereld, de Arabische monopolie op olie en de noodzaak van het westen voor het importeren van de meeste van zijn grondstoffen uit de derde wereld, transformeert de wereld dat weten we. Gezien het feit dat een van de belangrijkste doelstellingen van de Sovjet-Unie is om het het westen te verslaan door de controle over de gigantische middelen in de Perzische Golf en in het zuiden van Afrika, waarin de meerderheid van de wereld mineralen zijn gelegen. We kunnen ons de afmetingen van de globale confrontatie voorstellen waarmee we in de toekomst worden geconfronteerd.

5

De doctrine Gorshkov heeft aangedrongen op Sovjet-controle van de oceanen en minerale rijke gebieden van de derde wereld. Dit samen met de huidige Sovjet nucleaire doctrine die inhoudt dat het mogelijk is te beheren, winnen en een nucleaire oorlog te overleven, in de loop van die van het westen militaire goed vernietigd zouden worden en haar bewoners slaven gemaakt in dienst van het marxisme-leninisme, is het grootste gevaar voor de wereldvrede en op onze eigen bestaan. Sinds 1967, hebben de Sovjets getransformeerd Clausewitz’ uitspraak in “Oorlog is de voortzetting van het beleid in nucleaire middelen,” en maakte het motto de gidsen van hun beleid. Ze zijn nu al bezig uitvoering van hun doelstellingen in onze regio en over de hele wereld, en de noodzaak om geconfronteerd hen wordt het belangrijkste element veiligheidsbeleid in ons land en natuurlijk die van de rest van de vrije wereld. Dat is onze grote buitenlandse uitdaging.4

6

De Arabische Moslim wereld, daarom, is niet het grote strategische probleem waarmee we in de jaren tachtig, ondanks het feit dat het de grootste bedreiging tegen Israël, als gevolg van de toenemende militaire macht draagt wordt geconfronteerd. Deze wereld, met de etnische minderheden, groeperingen en interne crises, die verbazingwekkend zelf-destructiev is zoals we kunnen zien in Libanon, in niet – Arabische Iran en nu ook in Syrië, niet in staat is om te gaan met succes met haar fundamentele problemen en niet daarom vormt een reële bedreiging tegen de staat Israël op de lange termijn, maar alleen op de korte uitvoeren waar haar onmiddellijke militaire macht grote importeren heeft. Op de lange termijn, zullen deze wereld niet kunnen bestaan binnen het huidige kader in de gebieden rond ons zonder te gaan door middel van echte revolutionaire veranderingen. De Moslim Arabische wereld is gebouwd als een tijdelijke kaartenhuis samengesteld door buitenlanders (Frankrijk en Groot-Brittannië in de negentien jaren twintig), zonder de wensen en verlangens van de bewoners in aanmerking hebben genomen. Het willekeurig was onderverdeeld in 19 Staten, alle gemaakt van combinaties van minderheden en etnische groepen die zijn vijandig tegenover elkaar, zodat elke Arabische Moslim staat tegenwoordig geconfronteerd met etnische sociale vernietiging van binnen, en in sommige is al een burgeroorlog woedt. 5 De meeste van de Arabieren, 118 miljoen van 170 miljoen, wonen in Afrika, vooral in Egypte (45 miljoen vandaag).

7

Afgezien van Egypte, zijn alle landen van de Maghreb opgebouwd uit een mengsel van Arabieren en niet – Arabische Berbers. In Algerije woedt er al een burgeroorlog in de bergen Kabile tussen de twee naties in het land. Marokko en Algerije zijn in oorlog met elkaar over de Spaanse Sahara, naast de interne strijd in eigen land. Militante Islam levert gevaar op voor de integriteit van Tunesië en Qaddafi organiseert oorlogen die destructieve zijn vanuit de Arabische oogpunt, een land dat dun bevolkt is kan geen krachtige natie worden. Dat is de reden waarom hij in het verleden heeft geprobeerd samen te werken met de meer echte staten, zoals Egypte en Syrië. Soedan, is vandaag de meest uit elkaar gescheurd staat in de Arabische Moslim wereld en gebaseerd op vier groepen die vijandig tegenover elkaar staan, een moslim soennitische Arabische minderheid welke regeert over een meerderheid van niet – Arabische Afrikanen, Pagans, en christenen. In Egypte is een soennitische moslim meerderheid geconfronteerd met een grote minderheid van christenen die in Opper-Egypte dominant is: ongeveer 7 miljoen van hen, zodat zelfs Sadat, in zijn toespraak op 8 mei, de vrees uitte dat zij een eigen staat willen, zoiets als een “tweede” Christelijk Libanon in Egypte.

8

Alle Arabische Staten ten oosten van Israël worden verscheurd, opgesplitst en doorzeefd met innerlijke conflicten zelfs meer dan die van de Maghreb. Syrië is fundamenteel niet anders dan Libanon behalve in het sterke militaire regime dat de regels bepaald. Maar de echte burgeroorlog die plaatsvinden tegenwoordig tussen de soennitische meerderheid en de minderheid, uitspraak Shi’ite Alawi (een slechts 12% van de bevolking) getuigt van de ernst van de binnenlandse problemen.

9

Irak is, nogmaals, niet anders in essentie van zijn buren, hoewel haar meerderheid Sjiieten is en de minderheid soennitische. Vijfenzestig procent van de bevolking heeft niets te zeggen in de politiek, waarin een elite van 20 procent de macht bezit. Daarnaast is er een grote Koerdische minderheid in het noorden, en als het niet light aan de sterkte van het heersende regime, het leger en de olie-inkomsten, zou Iraks toekomst niet anders zijn dan van Libanon in het verleden of van Syrië vandaag. De zaden van innerlijk conflict en burgeroorlog zijn schijnbaar vandaag al gepland, vooral na de opkomst van Khomeini aan de macht in Iran, een leider, wie de Shi’ites in Irak zien als hun natuurlijke leider.

10

Alle Golf vorstendommen en Saoedi-Arabië zijn gebaseerd op een delicaat huis van zand waarin er alleen olie is. In Koeweit vormen de Koeweiti slechts een kwart van de bevolking. In Bahrein, zijn de Shi’ites in de meerderheid maar worden van de macht beroofd. In de Verenigde Arabische Emiraten, zijn Shi’ites in de meerderheid, maar de soennieten hebben de macht. Hetzelfde geldt voor Noord-Jemen en Oman. Zelfs in de marxistische Zuid-Jemen is er een omvangrijke sjiitische minderheid. In Saoedi-Arabië is de helft van de bevolking buitenlands, Egyptische en Yemenite, maar een Saoedi-Arabische minderheid houdt de macht.

11

Jordanië is in werkelijkheid Palestijns, geregeerd door een Trans-Jordaanse Bedoeïenen minderheid, maar het grootste deel van het leger en zeker de bureaucratie is nu Palestijns. Als een kwestie van feit Amman is als Palestijnse als Nablus. Al deze landen hebben relatief gezien, krachtige legers . Maar er is ook een probleem. Het Syrische leger is vandaag meestal soennitische met een Alawi officer corps, het Iraakse leger Shi’ite met Sunni bevelhebbers. Dit heeft grote betekenis op de lange termijn, en dat is waarom het  niet mogelijk zal zijn om de loyaliteit van het leger voor een lange tijd te behouden , behalve waar het gaat om de enige gemeenschappelijke noemer: de vijandigheid ten aanzien van Zionisten staat Israël, en zelfs dat is vandaag onvoldoende.

12

Naast de Arabieren, verdeeld als ze zijn, delen de andere Moslim Staten een soortgelijke toestand. De helft van de Iraanse bevolking bestaat uit een Perzisch sprekende groep en de andere helft van een etnisch Turkse groep. Turkijes bevolking bestaat uit een Turkse soennitische moslim meerderheid, ongeveer 50%, en twee grote minderheden, 12 miljoen Shi’ite Alevieten en 6 miljoen soennitische Koerden. In Afghanistan zijn er 5 miljoen Shi’ites die eenderde van de bevolking vormen. In soennitische Pakistan zijn er 15 miljoen Shi’ites, die het bestaan van die staat in gevaar brengen.

13

Deze nationale etnische minderheid foto uitbreiding van Marokko naar India en uit Somalië naar Turkije wijst op het ontbreken van stabiliteit en een snelle degeneratie in de hele regio. Als deze afbeelding wordt toegevoegd aan de economische, zien we hoe de hele regio is gebouwd als een kaartenhuis, die niet in staat is om te haar ernstige problemen te weerstaan .

14

In deze gigantische en gebroken wereld zijn er een paar rijke groepen en een enorme massa van arme mensen. De meeste van de Arabieren hebben een gemiddelde jaarlijkse inkomen van 300 dollar. Dat is de situatie in Egypte, in de meeste van de Maghreb-landen met uitzondering van Libië, en in Irak. Libanon is uit elkaar gescheurd en zijn economie is compleet verwoest. Het is een staat waarin er geen gecentraliseerde macht is, maar slechts 5 feitelijk soevereine autoriteiten (Christian in het noorden, ondersteund door de Syriërs en onder de heerschappij van de Franjieh-clan, in het Oosten een gebied voor directe Syrische conquest, in het midden een Phalangist gecontroleerd christelijke enclave, in het zuiden en tot de Litani rivier een meestal Palestijnse regio gecontroleerd door de PLO en Major Haddad een staat van christenen en de andere helft een miljoen Shi’ites). Syrië is in een zelfs ernstiger situatie en zelfs de hulp die ze in de toekomst krijgt na de eenmaking met Libië zal niet volstaan om de fundamentele problemen van het bestaan en het onderhoud van een groot leger in stand te houden. Egypte is in de slechtste situatie: miljoenen staan op het punt van de honger, de helft van de beroepsbevolking is werkloos  en behuizing is schaars in dit dichtstbevolkte gebied van de wereld. Met uitzondering van het leger, er is niet één afdeling die efficiënt is en de staat is in een permanente staat van faillissement en volledig afhankelijk van Amerikaanse buitenlandse hulp sinds de vrede is toegekend.6

15

In de Golfstaten, Saudi-Arabië, Libië en Egypte is er de grootste accumulatie van geld en olie in de wereld, maar het zijn kleine groepen elites die hiervan genieten en niet over een brede basis van ondersteuning en zelfvertrouwen kan rekenen, iets dat geen leger kan garanderen. 7 De Saoedi-Arabische leger met al haar apparatuur kan het regime van echte gevaren thuis of in het buitenland niet verdedigen, en wat plaats vond in Mekka in 1980 is slechts een voorbeeld. Een triest en zeer stormachtige situatie rondom Zionisten staat Israël creëert uitdagingen, problemen, risico’s, maar ook verreikende kansen voor het eerst sinds 1967. De kans bestaat dat die kansen op dat moment gemist zullen worden in de jaren tachtig tot een mate haalbaar en langs dimensies die we ons vandaag niet eens kunnen voorstellen.

16

De “”-vredesbeleid en de terugkeer van gebieden, via een afhankelijkheid van de VS, zich verzet tegen de realisatie van de nieuwe optie voor ons gemaakt. Sinds 1967, hebben alle regeringen van Israël gekoppeld aan onze nationale doelstellingen tot smalle politieke behoeften, aan de ene kant, en aan de andere destructieve adviezen thuis die geneutraliseerd onze capaciteiten die zowel thuis als in het buitenland. Nalaten te nemen stappen in de richting van de Arabische bevolking in de nieuwe gebieden, verworven in de loop van een oorlog opgedrongen, is de grote strategische fout begaan door Israël op de ochtend na de Zesdaagse oorlog. We kon hebben gered onszelf alle het bittere en gevaarlijke conflict sindsdien als we Jordan had gegeven aan de Palestijnen die ten westen van de rivier Jordan leven. Door dat te doen zou we hebben geneutraliseerd het Palestijnse probleem die wij tegenwoordig worden geconfronteerd, en aan die we hebben gevonden oplossingen die echt helemaal geen oplossingen, zoals territoriale compromis of autonomie die bedragen, in feite op hetzelfde neerkomt. 8 Vandaag, we plotseling geconfronteerd met enorme kansen voor het omzetten van de situatie grondig en dit moeten we in het komende decennium, anders zullen we niet overleven als een staat.

17

In de loop van de negentien jaren tachtig, zal de staat Israël hebben om te gaan door middel van ingrijpende veranderingen in het politieke en economische regime in het binnenland, samen met radicale veranderingen in haar buitenlands beleid, om op de mondiale en regionale uitdagingen van dit nieuwe tijdperk opstaan. Het verlies van het Suezkanaal olievelden, van het immense potentieel van de olie, gas en andere natuurlijke hulpbronnen in het Sinaï-schiereiland dat geomorphologically identiek is aan de rijke olie-producerende landen in de regio, zal resulteren in een energie-afvoer in de nabije toekomst en zal vernietigen onze binnenlandse economie: een kwart van onze huidige GNP evenals eenderde van de begroting wordt gebruikt voor de aankoop van olie. 9 Het zoeken naar grondstoffen in de Negev en aan de kust zal niet, in de nabije toekomst, dienen te wijzigen dat deze stand van zaken.

18

(Regaining) het Sinaï-schiereiland met haar huidige en potentiële bronnen wordt daarom een politieke prioriteit die wordt belemmerd door de Camp David en de vredesakkoorden. De schuld daarvoor ligt natuurlijk bijde huidige Israëlische regering en de regeringen die de weg naar het beleid voor territoriale compromis, geplaveid de uitlijning regeringen sinds 1967. De Egyptenaren zal niet moet houden het vredesverdrag na de terugkeer van de Sinai en zij zullen doen wat die ze kunnen om terug te keren naar de plooi van de Arabische wereld en naar de Sovjet-Unie om te krijgen ondersteuning en militaire hulp. Amerikaanse hulp is gegarandeerd alleen voor een korte terwijl, voor de voorwaarden van de vrede en de verzwakking van de Verenigde Staten beide thuis en in het buitenland over een vermindering van steun zal brengen. Zonder olie en de inkomsten uit het, met de huidige enorme uitgaven, zullen we niet kunnen krijgen door middel van 1982 onder de huidige voorwaarden en we zullen moeten handelen om te keren de situatie aan de status-quo die bestond in de Sinaï voorafgaand aan de Sadat bezoek en het verkeerde vredesakkoord ondertekend met hem in maart 1979. 10

19

Israël heeft twee belangrijke routes via welke om te beseffen dit doel, een directe en de indirecte. De directe optie is het minder realistisch vanwege de aard van het regime en de regering in Israël, alsmede de wijsheid van Sadat die onze terugtrekking uit Sinaï, die was, naast de oorlog van 1973, zijn grote prestatie aangezien hij nam de macht verkregen. Israël zal niet eenzijdig breken het Verdrag, noch vandaag, noch in 1982, tenzij het is zeer moeilijk ingedrukt economisch en politiek en Egypte biedt Israël met het excuus te nemen van de Sinaï terug in onze handen voor de vierde keer in onze korte geschiedenis. Wat is er verlatendan ook, is de indirecte optie. De economische situatie in Egypte, de aard van het regime en de pan-

Arabische beleid, zal leiden tot een situatie na April 1982 waarin Israël zal worden gedwongen om op te treden direct of indirect om te herwinnen van controle op Sinai als een strategische, economische en energiereserve voor de lange uitvoeren. Egypte vormt geen een militaire strategische probleem te wijten aan haar interne conflicten en het zou kunnen zijnteruggedreven naar de post 1967 oorlogssituatie in niet meer dan één dag. 11

20

De mythe van Egypte als de sterke leider van de Arabische wereld werd afgebroken terug in 1956 en zeker niet overleven 1967, maar ons beleid, zoals in de terugkeer van de Sinai, diende om te zetten van de mythe in “feit.” In werkelijkheid echter, is Egypte van macht in verhouding zowel aan Israël alleen en naar de rest van de Arabische wereld gedaald ongeveer 50 procent sinds 1967. Egypte is niet langer de leidende politieke macht in de Arabische wereld en is economisch op de rand van een crisis. Zonder buitenlandse hulp zal de crisis komen morgen. 12 Op de korte termijn, als gevolg van de terugkeer van de Sinai, Egypte krijgt verschillende voordelen op onze kosten, maar alleen op de korte termijn tot 1982, en dat zal niet veranderen het machtsevenwicht in haar voordeel, en eventueel zal brengen over de ondergang. Egypte, is in de huidige binnenlandse politieke figuur, al een lijk, temeer als wij rekening houden met de groeiende moslim-christelijke kloof. Breken Egypte naar beneden territoriaal in verschillende geografische regio’s is het politieke doel van Israël in de negentien jaren tachtig op de westelijke front.

21

Egypte is verdeeld en verscheurd in vele foci van autoriteit. Als Egypte uit elkaar valt, landen als Libië, Soedan of zelfs de meer afgelegen staten zal niet blijven bestaan in hun huidige vorm en zal bij de ondergang en ontbinding van Egypte. De visie van een christelijke Koptische staat in Opper-Egypte naast een aantal zwakke staten met zeer gelokaliseerde macht en zonder een gecentraliseerde regering over datum, is de sleutel tot een historische ontwikkeling die alleen terug werd ingesteld door het vredesakkoord, maar die lijkt op de lange termijn onvermijdelijk. 13

22

Het westelijk front, die op het oppervlak meer problematisch lijkt, is in feite dat minder gecompliceerd dan het oostfront, waarin de meeste van de gebeurtenissen waardoor de krantenkoppen hebben plaatsgevonden onlangs. Libanon’s totale ontbinding in vijf provincies dient als een precendent voor de gehele Arabische wereld met inbegrip van Egypte, Syrië, Irak en het Arabisch schiereiland en volgt al die track. De ontbinding van Syrië en Irak later in etnisch of religieus unqiue gebieden, zoals Libanon, is het voornaamste doelwit van Israël aan het oostfront op de lange termijn, terwijl de ontbinding van de militaire macht van die Staten fungeert als de primaire korte termijn doel. Syrië zal vallen uiteen, overeenkomstig de etnische en religieuze structuur, in verschillende staten zoals heden Libanon, zodat zal er een sjiitische Alawi staat langs de kust, een soennitische staat op het gebied van Aleppo, een andere Sunni staat in Damascus vijandig tegenover haar noordelijke buur, en de Druzes die wordt ingesteld op een staat, misschien zelfs in onze Golan, enzeker in de Hauran en in noordelijke Jordan. Deze stand van zaken zal de garantie voor vrede en veiligheid in het gebied op de lange termijn, en dat doel al binnen ons bereik vandaag is. 14

23

Irak, rijk aan olie aan de ene kant en intern verscheurd anderzijds is gegarandeerd als een kandidaat voor Israëls doelstellingen. De ontbinding is voor ons belangrijker dan die van Syrië. Irak is sterker danSyrië. In de korte draaien is Iraakse macht die de grootste bedreiging voor Israël vormt. Een Iraakse-Iraanse oorlog zal Irak scheuren en leiden tot de ondergang thuis nog voordat zij in staat om te organiseren een strijd op een breed front tegen ons is. Elke vorm van inter Arabische confrontatie zal helpen ons op de korte termijn en zal de manier om het meer belangrijk doel van het breken van Irak in denominaties zoals in Syrië en in Libanon te verkorten. In Irak, een verdeling in provincies langs etnische/religieuze lijnen zoals in Syrië Ottomaanse tijdenis mogelijk. Dus, drie (of meer) Staten zal bestaan rond de drie grote steden: Basra, Bagdad en Mosoel, en Shi’ite gebieden in het zuiden van de soennitische en Koerdische noorden moeten worden gescheiden. Het is mogelijk dat de huidige Iraanse-Iraakse confrontatie deze polarisatie verdiepen zal. 15

24

Het gehele Arabisch schiereiland is een natuurlijke kandidaat voor ontbinding als gevolg van interne en externe druk, en de zaak is onvermijdelijk vooral in Saoedi-Arabië. Ongeacht of de economische is mogelijk gebaseerd op olie blijft intact of of het op de lange termijn is verminderd, de interne kloven en storingen zijn een heldere en natuurlijke ontwikkeling in het licht van de huidige politieke structuur. 16

25

Jordan vormt een directe strategische doelstelling op de korte termijn maar niet op de lange termijn, voor het nietvormen een reële bedreiging in de lange termijn na haar ontbinding, de beëindiging van de lange regel van koning Hussein en de overdracht van macht aan de Palestijnen op de korte termijn.

26

Er is geen kans dat Jordan zullen blijven bestaan in zijn huidige structuur voor een lange tijd, en het beleid van Israël, zowel in oorlog en vrede, moet erop gericht zijn de liquidatie van Jordan onder het huidige regime en de overdracht van de macht aan de Palestijnse meerderheid. Wijzigen van het regime ten oosten van de rivier zal ook leiden tot de beëindiging van het probleem van de gebieden die dicht bevolkt met Arabieren westen van de Jordan. In oorlog of onder voorwaarden van vrede, emigratie uit de gebieden en economische demografische bevriezen in hen, zijn de garanties voor de komende wijziging op beide oevers van de rivier, en we moeten actief zijn om te versnellen dit proces in de nabije toekomst. Het plan autonomie moetook om te worden afgewezen, evenals een compromis of verdeling van de gebieden voor, gezien de plannen van de PLO en die van de Israëlische Arabieren zelf, het plan van de Shefa’amr van September 1980, is het niet mogelijk om te gaan leven in dit land in de huidige situatie zonder te scheiden van de twee naties, de Arabieren de Joden naar de gebieden ten westen van de rivier te Jordan. Echte co-existentie en vrede zal heersen deland alleen wanneer de Arabieren begrijpen dat zij zonder Joodse regel tussen de Jordan en de zee bestaan noch veiligheid zal hebben. Een natie van hun eigen en veiligheid zullen hen alleen in Jordan. 17

27

In Israël het onderscheid tussen de gebieden van ‘ 67 en de gebieden voorbij hen, die van ‘ 48, is altijd geweest zonder betekenis voor Arabieren en tegenwoordig niet langer heeft geen betekenis voor ons. Het probleem moet worden gezien in zijn geheel zonder alle divisies vanaf ‘ 67. Het moet duidelijk zijn, onder een toekomstige politieke situatie of militaire sterrenbeeld, dat de oplossing van het probleem van de inheemse Arabieren zal komen alleen wanneer zij erkennen het bestaan van Israël op veilige grenzen tot de Jordan river en daarbuiten, als onze existentiële behoefte in deze moeilijke tijdperk, het nucleaire tijdperk dat we binnenkort treedt. Hetis niet langer mogelijk om te leven met drie vierden van de Joodse bevolking op de dichte kustlijn die in een nucleaire tijdperk zo gevaarlijk is.

28

Versnippering van de bevolking is daarom een binnenlandse strategische doelstelling van de hoogste orde; anders, wij zullen ophouden te bestaan binnen eventuele grenzen. Judea, Samaria en Galilea zijn onze enige garantie voor nationale bestaan, en als we niet de meerderheid van de berggebieden worden, wij niet zal heersen in het land en wij zullen als de kruisvaarders, die dit land die niet van hen was hoe dan ook, en waarin ze waren buitenlanders om te beginnen met verloren. Het land in demografisch evenwicht brengen, is strategisch en economisch dat de hoogste en meest centrale doel vandaag. Rekening houden van de waterscheiding van de berg van Beersheba aan de Upper Galilee is dat het nationale doel gegenereerd door de grote strategische overweging die is regelen het bergachtige deel van het land dat is leeg van Joden vandaag. l8

29

Eerst afhankelijk realiseren van onze doelstellingen op het oostfront van de realisatie van dit intern Strategischedoelstelling. De transformatie van de politieke en economische structuur, zodat de realisatie van deze strategische doelstellingen, is de sleutel tot het bereiken van de hele verandering. We moeten veranderen van een gecentraliseerde economie waarbij de regering uitgebreid betrokken is, tot een open en vrije markt alsmede over het overschakelen van afhankelijk van de Amerikaanse belastingbetaler te ontwikkelen, met onze eigen handen, een echte productieve economische infrastructuur. Als we niet in staat bent te halen zulks wisseling vrij en vrijwillig, zullen we gedwongen erin door ontwikkelingen in de wereld, met name op het gebied van economie, energie en politiek, en door onze eigen groeiende isolatie. l9

30

Vanuit een militair en strategisch oogpunt, het westen onder leiding van de VS is niet in staat om te weerstaan de wereldwijde druk van de Sovjet-Unie in de hele wereld, en Israël moet daarom alleen staan in de jaren tachtig, zonder enige buitenlandse hulp, militaire of economische, en dit is binnen onze capaciteiten vandaag, met geen compromissen. 20 Snelle veranderingen in de wereld brengt ook een verandering in de toestand van de wereld Joden naar welke Israël niet alleen een laatste redmiddel, maar de alleen existentiële optie wordt. We kunnen niet aannemen dat Amerikaanse Joden, en de Gemeenschappen van Europa en Latijns-Amerika zullen blijven bestaan in de huidige vorm in de toekomst. 21

31

Ons bestaan in dit land zelf is zeker, en er is geen kracht die ons vanaf hier krachtig of door verraad (Sadat de methode verwijderen kan). Ondanks de moeilijkheden van het verkeerde “”-vredesbeleid en het probleem van de Israëlische Arabieren en die van de territoria, kunnen we effectief omgaan met deze problemen in de nabije toekomst.

Conclusie

1

Drie belangrijke punten moeten worden verduidelijkt, teneinde te kunnen begrijpen dat de aanzienlijke mogelijkheden van realisatie van deze zionistische plan voor het Midden-Oosten, en ook waarom het moest worden gepubliceerd.

2

De militaire achtergrond van het Plan

De militaire voorwaarden voor dit plan nog niet eerder genoemd hierboven, maar bij de vele gelegenheden waar iets zeer bevalt is “uitgelegd” in gesloten vergaderingen aan leden van de Israëlische inrichting, dit punt wordt verduidelijkt. Er wordt verondersteld dat de Israëlische strijdkrachten, in alle hun vestigingen, onvoldoende voor de werkelijke hoeveelheid werk van bezetting van dergelijke brede gebieden zoals hierboven besproken zijn. In feite, zelfs in tijden van intens Palestijnse “onrust” op de Westelijke Jordaanoever, de troepen van het Israëlische leger zijn uitgerekt uit teveel. Het antwoord op dat is de methode van de uitspraak door middel van “Haddad krachten” of van “Dorp verenigingen” (ook bekend als “dorp competities”): lokale troepen onder “leiders” volledig losgekoppeld van de bevolking, niet hebben zelfs een feodale of partij structuur (zoals de Phalangists hebben, bijvoorbeeld). De “Staten” voorgesteld door Yinon zijn “Haddadland” en “Dorp verenigingen”, en zullen hun strijdkrachten, geen twijfel, vrij gelijkaardig. Bovendien, een Israëlische militaire superioriteit in een dergelijke situatie zoals in Libanon nu veel groter dan het is zelfs nu nog, zodat elke beweging van opstand worden “” door massale vernedering zoals in de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, of door bombardementen en vernietiging van steden gestraft zal, zal worden (juni 1982), of door beide. Om dit te garanderen, het plan, zoals mondeling, pleit voor de oprichting van Israëlische garnizoenen in focal plaatsen tussen de mini Staten, uitgerust met de nodige mobiele destructieve krachten. In feite, hebben we iets dergelijks gezien in Haddadland en wij zullen vrijwel zeker snel zie het eerste voorbeeld van dit systeem functioneren in Zuid-Libanon of in alle Libanon.

3

Het is duidelijk dat de bovenstaande militaire aannames, en het hele plan ook, ook afhangen van de Arabieren blijven worden zelfs meer verdeeld dan ze nu zijn, en van het ontbreken van een echt progressieve massabeweging onder hen. Het kan zijn dat deze twee voorwaarden zal worden verwijderd, alleen wanneer het plan zal goed worden gevorderd, met gevolgen die niet kunnen worden voorzien.

4

Waarom is het nodig te publiceren in Israël?

De reden voor publicatie is het tweeledige karakter van de Israëlisch-Joodse society: een zeer grote mate van vrijheid en democratie, speciaal voor Joden, gecombineerd met expansionisme en racistische discriminatie. In dergelijke een situatie de Israëlisch-Joodse elite (voor de massa’s volgen de TV en Begin van toespraken) heeft om te worden overtuigd. De eerste stappen in het proces van overreding zijn mondelinge, zoals hierboven aangegeven, maar een tijd komt indie het wordt vervelend. Geschreven materiaal moet worden geproduceerd ten behoeve van de meer domme “persuaders” en “explainers” (bijvoorbeeld middellange-rank officieren, die, meestal, opmerkelijk dom). Ze vervolgens “leren,” min of meer, en aan anderen preken. Het moet worden opgemerkt dat Israël, en zelfs de Yishuv uit de jaren twintig, altijd op deze manier heeft gefunctioneerd. Ik herinner me nog goed hoe (voordat ik was “in oppositie”) de noodzaak van oorlog met was uitgelegd aan mij en anderen een jaar vóór de oorlog in 1956, en de noodzaak van de verovering van “de rest van de westerse Palestina wanneer zullen we de gelegenheid hebben” werd uitgelegd in de jaren 1965-67.

5

Waarom is ervan uitgegaan dat er geen bijzondere risico’s van buitenaf in de publicatie van dergelijke plannen is?

Dergelijke risico’s kunnen afkomstig zijn uit twee bronnen, zo lang als de principiële oppositie binnen Israël erg zwak is (een situatie die als gevolg van de oorlog tegen Libanon veranderen kan): de Arabische wereld, met inbegrip van de Palestijnen, en de Verenigde Staten. De Arabische wereld is gebleken tot nu toe helemaal niet in staat een gedetailleerde en rationele analyse van Israëlische-Joodse Gemeenschap, en de Palestijnen zijn geweest, op het gemiddelde, niet beter dan de rest. In een dergelijke situatie doen zelfs degenen die zijn schreeuwen over de gevaren van Israëlische expansionisme (die zijn echt genoeg) dit niet vanwege feitenkennis en gedetailleerde kennis, maar vanwege geloof in mythe. Een goed voorbeeld is het zeer persistent zijn geloof in de onbestaande schrijven op de muur van de Knesset van het bijbelse vers over de Nijl en de Eufraat. Een ander voorbeeld is de persistent, en volledig valse verklaringen, die werden gemaakt door enkele van de belangrijkste leiders van de Arabische, dat de twee blauwe strepen van de Israëlische vlag symboliseren de Nijl en de Eufraat, terwijl in feite zij zijn afkomstig uit de strepen van de Joodse biddende sjaal (Talit). De Israëlische specialisten veronderstellen dat, over het geheel genomen, de Arabieren geen besteden aan hun serieuze gesprekken van de toekomst aandacht zal, en de Libanonoorlog heeft ze gelijk. Dus waarom moeten ze niet verder met hun oude methoden van overtuigen andere Israëli’s?

6

In de Verenigde Staten bestaat een zeer vergelijkbare situatie, ten minste tot nu. De min of meer ernstige commentatoren nemen hun informatie over Israël, en veel van hun opvattingen over het, uit twee bronnen. De eerste is van artikelen in de “liberale” Amerikaanse pers, bijna volledig geschreven door Joodse bewonderaars van Israël die, zelfs als ze staan kritisch tegenover bepaalde aspecten van de Israëlische staat, de praktijk loyaal wat Stalin gebruikt om te bellen “de constructieve kritiek.” (In feite degenen onder hen die ook beweren als “Anti-stalinistische” zijn in werkelijkheid meer stalinistische dan Stalin, met Israël wordt hun god die nog niet is mislukt). In het kader van dergelijke kritische aanbidding die dient te worden aangenomen dat Israël altijd “goede bedoelingen” en slechts “maakt fouten heeft”, en daarom een dergelijk plan zou niet vermeld een zaak van discussie – precies zoals de bijbelse volkerenmoord gepleegd door Joden niet zijn. De andere bron van informatie, de Jerusalem Post, heeft soortgelijk beleid. Zo lang, daarom, als de situatie in welke Israël bestaat is echt een “gesloten maatschappij” aan de rest van de wereld, omdat de wereld wil haar ogen dicht, de publicatie en zelfs het begin van de realisatie van dergelijke een plan realistisch en uitvoerbaar is.

Israël Shahak

17 juni 1982 Jeruzalem

Over de vertaler

Shahak van Israël is een professor van organische chemistly aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem en de Voorzitter van de Israëlische Liga voor mensenrechten en burgerrechten. Hij publiceerde The Shahak Papersverzamelingen van sleutel artikelen uit de Hebreeuwse pers, en is de auteur van talloze artikelen en boeken, onder hen niet-Joodin de Joodse staat. Zijn meest recente boek is Israëls mondiale rol: wapens voor repressie, gepubliceerd door de AAUG in 1982. Israël Shahak: (1933-2001)

Notities

 1. Amerikaanse universiteiten veld personeel. Verslag No.33, 1979. Volgens dit onderzoek, zal de bevolking van de wereld zijn 6 miljard in het jaar 2000. Hedendaagse wereldbevolking kan als volgt worden uitgesplitst: China, 958 miljoen; India, 635 miljoen; Sovjet-Unie, 261 miljoen; VS, 218 miljoen Indonesië, 140 miljoen; Brazilië en Japan, 110 miljoen. Volgens cijfers van het VN-Bevolkingsfonds voor 1980, zal er, in 2000, 50 steden met een bevolking van meer dan 5 miljoen elke. De bevolking ofthp;Dan de derde wereld zal 80% van de wereldbevolking. Volgens Justin Blackwelder, US Census Bureau chief, zal de wereldbevolking 6 miljard vanwege honger niet bereiken.

 2. Sovjet nucleaire beleid is goed is samengevat door twee Amerikaanse Sovietologists: Joseph D. Douglas en Amoretta M. Hoeber, Sovjet-Unie strategie voor nucleaire oorlog, (Stanford, Ca., Hoover Inst. Press, 1979). In de Sovjet-Unie tientallen en honderden artikelen en boeken elk jaar waarin de Sovjet-Unie doctrine voor nucleaire oorlog worden gepubliceerd en er is een grote hoeveelheid documentatie in het Engels vertaald en gepubliceerd door de US Air Force, met inbegrip van de USAF: marxisme-leninisme over oorlog en het leger: The Sovjet-Unie View, Moskou, 1972; USAF: De strijdkrachten van De Sovjet-staat. Moskou, 1975, door maarschalk A. Gretsjko. De Sovjet-Unie basisbenadering ter zake wordt gepresenteerd deboek door maarschalk Sokolovski gepubliceerd in 1962 in Moskou: Maarschalk V. D. Sokolovski, militaire strategie, Sovjet- Doctrine en concepten(New York, Praeger, 1963).

 3. een beeld van de Sovjet-Unie bedoelingen in verschillende gebieden van de wereld kan worden getrokken uit het boek door Douglas en Hoeber, ibid.Zie voor extra materiaal: Michael Morgan, “De USSR mineralen als strategisch wapen in de toekomst,” defensie en buitenlandse zaken, Washington, D.C., december 1979.

 4. admiraal van de vloot Sergei Gorshkov, Sea Power en de staat, Londen, 1979. Morgan, loc. cit. Generaal George S. Brown (USAF) C-JCS, verklaring aan het Congres over de houding van de defensie van de Verenigde Staten voor fiscale jaar 1979, p. 103; National Security Council, herziening van niet-brandstof minerale beleid, (Washington, D.C. 1979); DrewMiddleton, de New York Times, (9/15/79); Tijd, 9/21/80.

 5. Elie Kedourie, “Het einde van het Ottomaanse Rijk,” Journal of Contemporary History, Vol. 3, No.4, 1968.

 6. Al-Thawra, Syrië 12/20/79, Al-Ahram, 12/30/79, Al Ba’ath, Syrië, 5/6/79. 55% van de Arabieren zijn 20 jaar oud en jongere, 70 procent van de Arabieren in Afrika woont, 55% van de Arabieren onder de 15 zijn werkloos, 33% woont in stedelijke gebieden, Oded Yinon, “Egypte de bevolking probleem,” The Jeruzalem Quarterly, No. 15, voorjaar van 1980.

 7. E. Kanovsky, “Arabische Haves en hebben Nots,” het Jeruzalem per kwartaal, No.1, Fall 1976, Al Ba’ath, Syrië, 5/6/79.

 8. in zijn boek zei voormalig premier Yitzhak Rabin dat de Israëlische regering in feite verantwoordelijk voor het ontwerp van het Amerikaanse beleid in het Midden-Oosten, na juni ‘ 67, vanwege haar eigen besluiteloosheid over de toekomst van de gebieden en de inconsistentie in haar standpunten is aangezien het de achtergrond vastgesteld voor resolutie 242 en zeker twaalf jaar later voor de Camp David-overeenkomsten en het vredesverdrag met Egypte. Volgens Rabin, op 19 juni 1967, President Johnson een brief aan Minister-president Eshkol waarin hij niet om het even wat over terugtrekking uit de nieuwe gebieden vermeldde maar precies op dezelfde dag de regering opgelost om terug te keren gebieden in ruil voor vrede. Na de Arabische resoluties in Khartoem (9/1/67) de regering haar standpunt gewijzigd maar in tegenstelling tot haar beschikking van 19 juni, bracht niet op de hoogte de VS van de wijziging en de VS bleef 242 in de Veiligheidsraad op basis van de eerder begrip dat Israël bereid is om terug te keren gebieden steunen. Op dat moment was het al te laat om het Amerikaanse standpunt en het beleid van Israël te wijzigen. Vanaf hier werd de weg geopend voor vredesakkoorden op basis van 242 zoals later werd overeengekomen in Camp David. Zie Yitzhak Rabin. Pinkas Sjeroet, (Ma’ariv 1979) pp. 226-227.

 9. buitenlandse en Defensie Comité Voorzitter Prof. Moshe Arens betoogd in een interview (Ma ‘ ariv, 10/3/80) dat de Israëlische regering gefaald te bereiden een economisch plan vóór de Camp David-akkoorden en zelf was verrast door de kosten van de overeenkomsten, hoewel al tijdens de onderhandelingen was het mogelijk om de zware prijs en de ernstige fout die betrokken zijn bij niet hebben bereid de economische redenen voor de vrede te berekenen.

De voormalige Minister van Financiën, de heer Yigal Holwitz, verklaarde dat als het niet voor de terugtrekking uit de olievelden, Israël een positieve betalingsbalans hebben zou (9/17/80). Diezelfde persoon zei twee jaar eerder dat de regering van Israël (waaruit hij trok zich terug) een strop rond zijn nek had geplaatst. Hij verwees naar de Camp David-akkoorden (Ha’aretz, 11/3/78). In de loop van de hele vredesonderhandelingen een expert noch een adviseur economie werd geraadpleegd, en de premier zelf, die niet over de kennis en expertise in de economie, in een verkeerd initiatief, vroeg de VS te geven ons een lening in plaats van een subsidie, vanwege zijn wens om ons respect en het respect van de VS jegens ons te handhaven. Zie Ha’aretz1/5/79. Jerusalem Post, 9/7/79. Prof Asaf Razin, voorheen een senior consultant in de Schatkist, bekritiseerde sterk het verloop van de onderhandelingen; Ha’aretz, 5/5/79. Ma’ariv, 9/7/79. Over aangelegenheden betreffende de olievelden en Israëls energiecrisis, zie het interview met Mr. EitanEisenberg, een adviseur van de regering over deze kwesties, Per Ma’arive, 12/12/78. De Minister van energie, die persoonlijk ondertekend de Camp David-akkoorden en de evacuatie van Sdeh Alma, heeft sindsdien benadrukt de ernst van onze voorwaarde vanuit het oogpunt van de olieaanvoer meer dan eens… Zie Yediot Haronot, 7/20/79. Minister van energie Modai zelfs toegegeven dat de regering heeft niet geraadpleegd hem helemaal over het onderwerp van olie tijdens de Camp David en de Blair House-onderhandelingen. Ha’aretz, 8/22/79.

10. vele bronnen verslag over de groei van de begroting van de bewapening in Egypte en over bedoelingen te geven de voorkeur van het leger in een vrede epoch begroting over binnenlandse behoeften waarop een vrede naar verluidt werd behaald. Zie voormalige premier Mamduh Salam in een interview 12/18/77, Minister van Financiën Abd El Sayeh in een interview 7/25/78, en het papier Al Akhbar, 12/2/78 die duidelijk benadrukt dat de militaire begroting eerste prioriteit, ondanks de vrede krijgt. Dit is wat de voormalige premier Mustafa Khalil heeft verklaard in zijn kabinet programmatische document dat werd voorgelegd aan het Parlement, 11/25/78. Zie de Engelse vertaling, ICA, FBIS, Nov. 27. 1978, pp. D 1-10.

Volgens deze bronnen Egypte de militaire begroting verhoogd met 10% tussen fiscale 1977 en 1978, en het proces gaat nog steeds op. Een Saoedische bron bekendgemaakt dat de Egyptenaren plan om hun budget militmy met 100% toenemen in de komende twee jaar; Ha’aretz, 2/12/79 en Jerusalem Post, 1/14/79.

11. de meeste van de economische ramingen gooide twijfel op Egypte de mogelijkheid om te reconstrueren zijn economie door 1982. Zie economische inlichtingeneenheid, 1978 Supplement, “De Arabische Republiek van Egypte”; E. Kanovsky, “recente economischeontwikkelingen in het Midden-Oosten,” Occasional Papers, de Shiloah instelling, juni 1977; Kanovsky, “De Egyptische economie sinds de medio-jaren zestig, de Micro sectoren,” Occasional Papers, juni 1978; Robert McNamara, de Voorzitter van de Wereldbank, zoals gemeld in tijden, Londen, 1/24/78.

12. Zie de vergelijking gemaakt door de researeh van het Instituut voor Strategische Studies in Londen, en camed uit in het centrum voor Strategische Studies van Tel Aviv University, evenals het onderzoek door de Britse wetenschapper, Denis Champlin, Militaire Review, november 1979, ISS onderzoek: Het militaire evenwicht 1979-1980, CSS; Veiligheidsregelingen in Sinai.. .door brigadegeneraal (Res.) een Shalev, No. 3.0 CSS;Het militaire evenwicht en de militaire opties na het vredesverdrag met Egypte, door brigadegeneraal (Res.) Y. Raviv, No.4, Dec. 1978, evenals vele berichten in de pers met inbegrip van El Hawadeth, Londen, 3/7/80;El Watan El Arabi, Parijs, 12/14/79.

13. als voor religieuze ferment in Egypte en de betrekkingen tussen Kopten en moslims Zie de reeks artikelen gepubliceerd in de Koeweitse papier, El Qabas, 9/15/80. De Engelse schrijver Irene Beeson verslagen over de kloof tussen moslims en Kopten, zie: Irene Beeson, Guardian, Londen, 6/24/80, en Desmond Stewart, Midden-Oosten Internmational, Londen 6/6/80. Voor andere rapporten zie Pamela Ann Smith, Guardian, Londen, 12/24/79;The Christian Science Monitor 12/27/79 evenals Al Dustour, London, 10/15/79;El Kefah El Arabi, 10/15/79.

14. Arabische Persdienst, Beirut, 8/6-13/80. The New Republic, 8/16/80, Der Spiegel als aangehaald door Ha’aretz, 3/21/80, en 4/30-5/5/80; De econoom, 3/22/80; Robert Fisk, tijden, Londen, 3/26/80; Ellsworth Jones, Sunday Times, 3/30/80.

15. J.P. Peroncell Hugoz, Le Monde, Parijs 4/28/80; Dr. Abbas Kelidar, Midden-Oosten Review, zomer 1979; Conflictstudies, ISS, juli 1975; Andreas Kolschitter, Der Zeit, (Ha’aretz, 9/21/79) buitenlandse rapport van de Economist,10/10/79, Afro-Aziatische zaken, Londen, juli 1979.

16. Arnold Hottinger, “De rijke Arabische Staten in de problemen,” de New York Review of Books, 5/15/80; Arabische druk op Service, Beirut, 6/25-7/2/80;US News en World Report, 11/5/79 zo goed als El Ahram, 11/9/79;El Nahar El Arabi Wal Duwali, Parijs 9/7/79;El Hawadeth, 11/9/79; David Hakham, Maandelijks overzicht, IDF, januari-februari 79.

17. voor Jordan van beleid en problemen Zie El Nahar El Arabi Wal Duwali, 4/30/79, 7/2/79; Prof. Elie Kedouri, Ma’ariv 6/8/79; Prof. Tanter, Davar 7/12/79; A. Safdi, Jerusalem Post, 5/31/79;El Watan El Arabi 11/28/79;El Qabas, 11/19/79. Wat betreft de PLO standpunten zien: de resoluties van de vierde Congres van Fatah, Damascus, augustus 1980.Het Shefa’amr programma van de Israëlische Arabieren werd gepubliceerd in Ha’aretz, 9/24/80, en door Arabische persbericht 6/18/80. Voor feiten en cijfers over immigratie van Arabieren naar Jordan, zie Amos Ben Vered, Ha’aretz, 2/16/77; Yossef Zuriel, Ma’ariv 1/12/80. Over de PLO’s standpunt ten aanzien van Israël Zie Shlomo Gazit, Monthly Review; Juli 1980; Hani ElHasan in een interview, Al Rai Al’Am, Koeweit 4/15/80; AVI Plaskov, “Het Palestijnse probleem,” Survival, ISS, Londen Jan. Feb. 78; David Gutrnann, “The Palestijnse Myth,” commentaar, Oct. 75; Bernard Lewis, “De Palestijnen en de PLO,” commentaar Jan. 75; Maandag ochtend, Beirut, 8/18-21/80; Journal van Palestina Studies, Winter 1980.

18. Prof. Yuval Neeman, “Samaria – de Basis voor de veiligheid van Israël,” Ma’arakhot 272-273, kan / juni 1980; Ya’akov Hasdai, “Vrede, de manier en het recht te weten,” Dvar Hashavua, 2/23/80. Aharon Yariv, “Strategische diepte – een Israëlische Perspective,” Ma’arakhot 270-271, oktober 1979; Yitzhak Rabin, “Israel’s Defense problemen in de jaren tachtig,” Ma’arakhot oktober 1979.

19. Ezra Zohar, In het Regime tangen (Shikmona, 1974); Motti Heinrich, doen We hebben een kans Israël, waarheid Versus legende (Reshafim, 1981).

20. Henry Kissinger, “De lessen van het verleden,” de Washington herziening Vol 1, januari 1978; Arthur Ross, “Van de OPEC Challenge naar het westen,” de Washington per kwartaal, Winter, 1980; Walter Levy, “Olie en de daling van het westen,” buitenlandse zaken, de zomer van 1980; Speciale verslag – “onze gewapende Forees-Ready of niet?”US News en World Report 10/10/77; Stanley Hoffman, “Reflections on the Present Danger,” de New York Review of Books 3/6/80; Time 4/3/80; Leopold Lavedez “De illusies van zout” commentaar Sept. 79; Norman Podhoretz, “The Present Danger,” commentaar maart 1980; Robert Tucker, “olie en Amerikaanse macht zes jaar Later,” commentaar september 1979; Norman Podhoretz, “De stopzetting van Israël,” commentaar juli 1976; Elie Kedourie, “Verkeerd lezen van het Midden-Oosten,” commentaar juli 1979.

21. was volgens cijfers die zijn gepubliceerd door Ya’akov Karoz, Yediot Haronot, 10/17/80, de totale som van antisemitische incidenten opgenomen in de wereld in 1979 het dubbele van het bedrag opgenomen in 1978. In Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië het aantal antisemitische incidenten was vele malen groter in dat jaar. In de VS is alsook er een scherpe toename van antisemitische incidenten die werden gerapporteerd in dat artikel. Zie voor de nieuwe anti-semitisme, L. Talmon, “De nieuwe anti-semitisme,” The New Republic, 9/18/1976; Barbara Tuchman, “Zij vergiftigd de Wells,” Newsweek 2/3/75.

– See more at: http://131.253.14.125/proxy.ashx?h=pxOu5bVBVlnFnHiXl0do63ce-MueaelR&a=http%3A%2F%2Fwww.globalresearch.ca%2Fgreater-israel-the-zionist-plan-for-the-middle-east%2F5324815#sthash.wc34N4ad.dpuf

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Europese Unie, Nazi's, NWO, Wereldoorlog 3. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.