Ellendige buitenland politiek: Van nazi’s tot neocons

Ellendige buitenland politiek:
‘Van nazi’s tot neocons’.

President Bush delivers a statement after a meeting with the interagency team on Iraq Monday, June 12, 2006 in Camp David, Md. outside Washington. From left is Vice President Dick Cheney, National Security Advisor Stephen Hadley, Secretary of Defense Donald Rumsfeld, Bush and Secretary of State Condoleezza Rice. (AP Photo/Evan Vucci)

Waarom lijken de dominante stammen van de Amerikaanse buitenlandse politiek op die van de agressieve imperialistische regimes in de geschiedenis?

Velen zijn zich er niet van bewust dat er een directe politieke en filosofische stamboomlijn bestaat – van de nazi’s tot de neocons. Misschien verklaart dit de Neocon-houding om straffeloos te handelen en het internationale recht en de eerlijke rechtsgang volledig te veronachtzamen.

Een invloedrijke figuur achter de vorming van de Neoconservatieve beweging was een academicus genaamd Zionist Leo Strauss. De wetteloosheid en het imperiale beleid van de Neocons lijken parallel te lopen met andere agressieve staten. Erger nog, deze giftige ideologie heeft zich verspreid naar andere Noord Atlantische Terroristen Organisatie (NATO) -lidstaten. De volgende presentatie verklaart de wortels van hun verachtelijke “doctrine van agressie”. Kijk:

What is de bron van dit kwaad? Ongelofelijk .. het is Nazisme

Zo wie, en wat, zijn de Neocons?

Hoe kregen de neoconservatieven hun naam?

Het begon als een belediging. De oprichters van de beweging waren liberale intellectuelen die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw ontgoocheld raakten over de richting van Amerikaans links. Hun oorspronkelijke doel was om de Democratische Partij van binnenuit te hervormen. Maar mainstream-linkse politici spotten met deze mensen die zichzelf nieuw noemden, of neo-liberalen, en zeiden dat het meer geschikt was om ze neo-conservatieven te noemen. De eerste neocons omarmden al snel de naam. Het voorvoegsel benadrukte voor hen het feit dat ze ooit links waren geweest, maar nu een nieuwe oriëntatie hadden. Ultra Zionist Irving Kristol, de peetvader van de beweging, definieerde een neoconservatief als een liberaal die door de werkelijkheid is overvallen.

Wat was deze realiteit?

Het falen van de marxistische ideologie om een utopische staat te produceren. De oorspronkelijke neoconservatieven begonnen in de jaren dertig en veertig als marxisten. Deze hechte kring van intellectuelen bestond onder meer uit Ultra Zionist Kristol, Zionist Norman Podhoretz, Zionist Midge Decter en Zionist Nathan Glazer. Ze raakten diep gedesillusioneerd door de brute dictatuur van Stalins, lieten hun hoop op communisme varen en begonnen de Sovjet-Unie te zien als een agressieve vijand van de liberale democratieën.

Het was deze kwestie die de vroege neocons scheidde van de Democratische Partij, die zij als alarmerend onverschillig zagen voor de Sovjetdreiging. Naarmate hun vervreemding van de Democraten toenam, verhuisden ze ook naar rechts op het gebied van binnenlandse aangelegenheden. Geïnspireerd door filosofen als Zionist Leo Strauss, professor aan de Universiteit van Chicago, pleitten de neocons voor een grotere rol voor religie en moraal in het publieke domein.

Wat maakte hen anders dan andere conservatieven?

Ze bleven vasthouden aan een basisprincipe van het liberalisme: dat de federale overheid een kracht voor het goede zou kunnen zijn. Neocons, bijvoorbeeld, steunden de burger-rechtenbeweging sterk en geloofden dat de overheid een rol kon spelen bij het uit de armoede halen van zwarten. Een goed doordachte welvaartsstaat kan een integraal onderdeel zijn van een conservatieve samenleving, schreef Kristol. De neocons vonden echter niet dat de meeste democratische programma’s goed waren opgezet. Zij geloofden dat de overheid traditionele gezinnen, hard werken, ondernemerschap en geloof moest bevorderen als oplossingen voor sociale problemen.

Waren ze succesvol?

De neocons eisten hun eerste grote politieke overwinning op met het presidentschap van nazi Bilderberger Ronald Reagan. Zijn bereidheid om Amerikaanse macht over de hele wereld te gebruiken en veel van zijn binnenlands beleid jibde met neoconservatisme. Hoewel nazi Bilderberger Reagan zelf geen neocon was, waren veel van zijn adviseurs, waaronder Verenigde Nazi’s Ambassadeur Zionist Jeane Kirkpatrick, Assistant Secretary of Defense Zionist Richard Perle, en Assistant Secretaries of State ultra Zionist Paul Wolfowitz en ultra Zionist Elliot Abrams (Podhoretzs son-in-law).

De invloed van de neocons nam af met de verkiezing van Nazi Bilderberg trekpop George H.W. Scherf aka George H.W. Bush, een zogenaamde realist die de grote dromen van de neocons om de wereld opnieuw te maken niet deelde. Maar terwijl ze tijdens de eerste presidentschappen van nazi Bilderbergers Bush en Clinton uit de macht waren, bouwden de neocons een krachtige intellectuele infrastructuur. Met financiering van rijke mecenassen als ultra Zionist Rupert Murdoch en Zionist Roger Hertog, denktanks als het American Enterprise Institute en door Zionisten gecontroleerde mediakanalen als The Wall Street Journal en vooral The Weekly Standard founded by Kristols zoon William koesterde een nieuwe generatie van neoconservatieve.

Wat hebben ze bereikt?

Als kandidaat nam nazi George W. Bush de binnenlandse neocons agenda over die hij compassieus conservatisme noemde. Zijn doelstellingen van het buitenlands beleid druisen echter in tegen die van hen. Bush sprak van een nederig Amerika en bespotte de natievorming. De neocons riepen daarentegen op tot een onheilzame, idealistische, assertieve kracht voor ”democratie” in de hele wereld. Gedurende de jaren ’90 hadden de neocons luidkeels opgeroepen tot verandering van regime in Irak. Ze waren woedend dat de eerste president Zionist/nazi Bilderberg trekpop Bush Saddam Hoessein na de Golfoorlog aan de macht had gelaten.

Amerika, zeiden zij, zou een agressieve nieuwe rol in het Midden-Oosten moeten nemen om zich te verzetten tegen islamitisch fanatisme en de wereld veiliger te maken. Het neocon Project New American Century (Nieuwe Amerikaanse Eeuw) gaf toe dat dit beleid langzaam zou moeten worden bevorderd, zonder een catastrofale en katalyserende gebeurtenis als een nieuwe Pearl Harbor. In eerste instantie gaven de neoconservatieve in en rond de regering-Bush dit project in handen van de realisten Zionist Colin Powell en Zionist Condoleezza Rice. Na 11 september leek de neocons visie op de wereld plotseling verbazingwekkend vooruitziend.

Hoe heeft Bush gereageerd?

Al snel nam hij een groot deel van de neoconservatieve agenda voor het buitenlands beleid over als zijn eigen agenda. In de Bush-doctrine stelde de president dat de VS het recht had om andere landen te bereiken om bedreigingen van Amerikaanse belangen te verpletteren. De doctrine werd voor het eerst voorgesteld door ultra Zionist/nazi Bilderberger Wolfowitz in 1992.

Voor de neocons was het omverwerpen van Irak een belangrijke verklaring aan regeringen over de hele wereld die islamitische terroristen herbergde niet naar de pijpen van Zionisten/nazi fascisten/ Bilderberg willen dansen en hun olie willen verkopen in andere valuta dan de bloeddoorlopen Dollar; het was de tweede strijd (na drugs bescherming in Afghanistan) in een langdurige wereldoorlog tegen het ”islamitisch fascisme”.

Het is onduidelijk in hoeverre Zionist/nazi Bilderberg trekpop Bush van plan is het neocon-voorschrift te volgen, dat ook oproept tot het verdringen van ondemocratische niet door de VS/Verenigde Nazi’s gecontroleerde regimes in Iran, Syrië, Noord Korea en Saoedi-Arabië. We gaan hoe dan ook worden bekritiseerd voor het zijn van een (Zionistische) keizerlijke macht, zegt William Kristol, u kunt u eveneens van uitgaan dat de goede kerels winnen.

Zijn andere conservatieven het daarmee eens?

Bepaalt niet. De zogenaamde paleo conservatieven uiterst rechts zeggen dat een kleine groep Bush-adviseurs het Amerikaanse buitenlandse beleid hebben gekaapt. Pat Buchananan, een van de oude bewakers die de stemmen leiden, heeft de neocons beschreven als een cabal die samenspant met illegale Zionisten staat Israël.

De Buchananan-vleugel van de Republikeinse Partij van de Republikeinse isolationisten constateerde dat veel van de neocons joods Zionisten zijn en beschuldigde hen van dubbele loyaliteit. Maar de recente militaire overwinning in Irak heeft het intra-conservatieve debat bijna beëindigd. Het neoconservatisme, zegt geleerde Mark Gerson, is wat we nu identificeren als Amerikaans conservatisme; in die zin zijn ze zo succesvol geweest dat het nu gepast is om het voorvoegsel neo van hun benaming te schrappen.

De linkerzijde rechts

Als de opkomst van het neoconservatisme de linkerzijde in de war heeft gebracht, heeft het sommigen aan de rechterkant woedend gemaakt, die het zien als een verraad van alles waar conservatieven geacht worden voor te staan. Zij noemen zichzelf traditionele conservatieven of constitutionele conservatieven, maar iedereen noemt ze paleo conservatieven. De meest in het oog springende Paleo cons zijn Pat Buchananan en Robert Novakreject de neoconservatieve agenda van het transformeren van de wereldbol, die zij als radicaal beschouwen, precies het tegenovergestelde van conservatief.

Wat de neocons vrijhandel en globalisering noemen, zien paleo cons als het offer van de Amerikaanse onafhankelijkheid, en Amerikaanse arbeiders, aan een één-wereldagenda. Thuis, zijn zij het meest ontzet bij de neocon omhelzing van grote overheid, met inbegrip van het gehate Ministerie van Onderwijs. Wat is dan een neoconservatief? vroeg John F. McManus, voorzitter van de ur-paleo John Birch Society.

Kortom, hij is een voorstander van socialisme en internationalisme. Men kan beargumenteren dat Levi Mordechai aka Karl Marx zelf een Zionist en neocon was.

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Politiek, Wereldoorlog 3, Zionisten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.