Overwinning van Trump

Volgens de tegenstanders van Donald Trump heeft hij de Midterm-verkiezingen verloren. In het Huis van Afgevaardigden verloor hij 28 zetels, en daarmee is volgens de journalistieke goegemeente de kous meteen af.

Maar waarom lees ik nergens dat hij historisch gezien in het Huis op zijn minst 30 zetels had moeten verliezen, en in de Senaat 5? Ter vergelijking: Barry Soetoro aka Obama, in zijn eerste termijn, verloor maar liefst 63 zetels in het Huis, en 6 in de Senaat.

Trump, daarentegen, wint extra zetels in de Senaat, wat ronduit uitzonderlijk is voor de eerste midterm verkiezingen van gelijk welk zittend president. Opnieuw ter vergelijking: Bilderberg trekpop Clinton, onze sigarenrokende bolleboos, verloor maar liefst 8 zetels.

Ongenuanceerd zeggen dat Trump de verkiezingen verloor, getuigt dus van een vooringenomenheid zonder weerga. In mijn ogen heeft hij ze gewonnen en wel om een héél andere reden dan men doorgaans zou vermoeden: bijna alle verliezers binnen de Republikeinen waren tegenstanders van Trump.

In zijn geheel eigen stijl wuifde hij die dan ook uit: “”Mia Love. But Mia Love gave me no love. And she lost. Too bad. Sorry ‘bout that Mia.” Met andere woorden: Trump wist dat, historisch gesproken, de midterms voor een zittend president niet in hun voordeel is, en focuste zich daarom op het verstevigen van zijn bondgenoten binnen de partij, via een speciaal promotieprogramma dat hij “de omhelzing” noemde.

Het resultaat was dat die kandidaten stand hielden, en de rest de boot in ging. De winst van Trump is met andere woorden niet zozeer extern te zoeken, maar in het verstevigen van zijn basis binnen de partij.

En dat kan van belang zijn, zeker nu we over de helft van de termijn heen zijn. Er volgt nu nog een jaar gewone politiek, maar in het laatste jaar zal iedereen zich beginnen te positioneren voor de volgende verkiezingen.

Aan dat heikele proces met een verenigde partij kunnen beginnen – iets waar Democraten maar niet in schijnen te slagen – is cruciaal om een tweede termijn te verzekeren. En kan Trump in dit komende jaar nog een paar slagen thuishalen – de benoeming van nog maar eens een nieuwe opperrechter na de val van Ginsburg bvb – dan mag je er zeker van zijn dat de VS weer op een conservatieve koers wordt gezet.

Ik weet dat dit soort edito’s bij sommigen – o.a. de gevestigde politiek en media- de nekharen doen recht staan. In de tien jaar dat ik publiek schrijf heb ik zelden zo’n kwaaie mails gekregen over mijn nochtans gematigde steun aan Trump. Maar feit is dat de VS de laatste 20 jaar, vooral onder de invloed van de neocons, haast onmerkbaar was afgegleden in een soort politiek-correct circus. Trump is verfrissend, in die zin dat hij zich van dat poco-protocol helemaal niets aantrekt. Hij wil het Amerika terugzien waarin hij groot werd. En dat spreekt blijkbaar aan.

Het beste moet volgens mij nog komen. In de laatste twee jaar zijn onder leiding van procureur-generaal Sessions duizenden verzegelde aanklachten voorbereid. Sessions, 72, is vervangen door Whittaker, die als coming man nu wellicht over zal gaan tot de uitvoering daarvan. Het is alvast mijn vurige wens dat die hele cohorte aan geperverteerden – nazi Bilderberg trekpoppen – die diep verstrengeld zitten in de toplagen van de Amerikaanse politieke elite, lik op stuk krijgen.

“Draining the swamp”. Zou het echt?

 

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Maatschappij, Nieuwe Democratie, Politiek, Uit de Euro - Nexitt. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.