DE RELIGIE VAN DE AANHANGERS VAN DE KLIMAATOPWARMING

Dr. Penner aan Bedford-Strohm:
“U maakt deel uit van de misleiding van de samenleving”

“U heeft noch verstand van het klimaat, noch van uw religie”

DE NATUURWETENSCHAPPER DR. PENNER SPUUGT ZIJN GAL TEGEN DE CHRISTENENMINACHTER BEDFORD- STROHM

Dr. Penner is een uitstekende Duitse wetenschapper en gelovige christen. Als natuurwetenschapper is hij gewend gecompliceerde standen van zaken kort, pregnant en precies to the point vast te stellen. Dat doet hij ook in het volgende schrijven aan de islam-collaborateur en intieme vriend van de islamitische afslachters van christenen: aartsbisschop Prof. Dr. Heinrich Bedford-Strohm, raadsvoorzitter Evangelische Kerk van Duitsland.

DE RELIGIE VAN DE AANHANGERS VAN DE KLIMAATOPWARMING

Deze heeft, zoals Dr. Penner zegt, geen verstand van natuurwetenschappen – bemoeit zich desondanks met gedecideerde en volkomen verkeerde beweringen met de zogenaamde klimaatopwarming. Aldaar ravotten vooral leken met een grote bek en geen enkel verstand van het echte klimaatgebeuren:

In het klimaatonderzoek heerst er schijnbaar verregaande consensus over dat de huidige opwarming van de Aarde hoofdzakelijk wordt veroorzaakt door de mens. Een gewilde strategie om dit feit te verdoezelen, is petities of lijsten met namen van zogenaamd kritische experts te publiceren.

Maar bekijkt men die aandachtig, dan valt op:

Als de namen al echt zijn, dan zijn ze meestal van mensen, die klimaatwetenschappelijke leken zijn en geen onderzoek doen op dit gebied. En de weinige personen die feitelijk actief zijn in het klimaatonderzoek, staan meestal ten onrechte op de lijst (Bron)

Wat in Duitsland systematisch wordt verzwegen, is het feit dat 30.000 (!) klimaatwetenschappers een petitie hebben ondertekend, waarin zij zeggen dat er überhaupt geen valide bewijzen zijn voor een door mensen veroorzaakte klimaatwijziging.

Ook bestaat er noch een correlatie, noch een causaal verband tussen klimaat en CO2-concentratie. Deze was in het Krijttijdperk, het tijdperk van de Dinosauriërs, 10 keer groter dan tegenwoordig.

Het gevolg: Nooit in de geschiedenis van de Aarde was de biomassa van planten en dieren groter dan toen. Ze begon omstreeks 145 miljoen jaar geleden met het einde van de Jura en eindigde ongeveer 66 miljoen jaar geleden met het uitsterven van de Dinosauriërs ten gevolge van de impact van een reuze-meteoriet in de Golf van Mexico.

Dat wij ons thans niet in een buitengewone, maar in een absoluut normale stijgingsfase van de Aard-temperatuur bevinden, laat de volgende grafiek zien:

Wie de grafiek volgt, ziet dat er sinds de laatste ijstijd (geheel links) 5 fasen van Aarde-opwarming zijn geweest. Dat die niets met mensen te maken hebben, hoeft hier niet extra te worden uitgelegd.

De industriële productie begon ongeveer 150 jaar geleden – en de huidige stijging is statistisch niettemin de kleinste onder de voorgaande 5 fasen van de recentere Aardgeschiedenis.

Want de opwarming van de Aarde heeft veel meer te maken met onregelmatigheden van de zonneactiviteiten dan met de menselijke productie. Maar aangezien de theorie van de opwarming der Aarde het karakter heeft van een religie, is het zinloos de bepleiters van deze theorie te overtuigen. (Bron: Het geklets over de “koolstofvervuiling”)

“U HEEFT GEEN MEDELIJDEN MET DE SLACHTOFFERS VAN ISLAMITISCHE GEWELDDADIGHEDEN”

Terug naar het schrijven van Dr. Penner: Terecht verwijt hij Bedford-Strohm de grootste vervolging van christenen in de geschiedenis, die niet ten tijde van Nero, maar tegenwoordig plaatsvindt, te negeren en in plaats daarvan te collaboreren met de daders:

“Uw liefdeloosheid komt ook hierin tot uitdrukking, dat U geen medelijden heeft met de slachtoffers van islamitische gewelddadigheden. De afschuwelijke vervolging van christenen door de islam stoort U niet.”

Zoals ik aan het begin al zei: Kort, bondig en precies to the point: Zoals een natuurwetenschapper nu eenmaal is. Mijn eerbetoon aan een bescheiden gebleven, maar dappere en eerbare Duitse wetenschapper!

(Michael Mannheimer)

Lees ook: Wil de opwarming van de aarde Nederland laten zinken

Geplaatst in Klimaat, Klimaat leugen, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Politiek, Uit de Euro - Nexitt | Een reactie plaatsen

Nog niet iedereen heeft van Chrislam gehoord

ODVN – houdt zich evenzeer bezig met de destructieve kracht van sommige religies als met de natie en democratie vernietigende politiek van “nieuwe wereldorde” imperialisten. Zo hebben bijvoorbeeld zowel het rooms-katholicisme als de islam geen tijd voor democratische natiestaten – zoals Rome heeft aangetoond in de Europese Nazi Fascisten Unie (ENFU) en de islam in het Midden-Oosten en Europa.

De supranationale fora waarin zij actief zijn (de Europese nazi fascisten Unie, de Verenigde Nazi’s, enz.) hebben multiculturalisme, multiracialisme en multireligieuze samenlevingen bevorderd. Inderdaad, zoals altijd de logica van hun waanzin, die “multi……” hebben bevorderd, zijn ze nu op zoek naar “uni….

Na het bevorderen van “diversiteit” om homogene naties te vernietigen willen ze nu conformiteit en uniformiteit om de imperialistische één wereldregering te creëren. Na het openen van de doos van Pandora proberen ze deze nu te sluiten.

Een van die ideeën is “Chrislam” – een vereniging van christendom en islam. Maar iedereen met een kleine kennis van die religies weet dat ze onverenigbaar zijn. Het is inderdaad een belediging voor beiden om te denken dat ze zich moeten “verenigen”.

Een Italiaanse rooms-katholieke bisschop zegt dat hij “bereid is om van alle kerken moskeeën te maken….om het leven van mannen en vrouwen te redden” en een beweging van katholieke priesters in Italië organiseerde een snelle aanpassing “in solidariteit met de migranten“. Alle migranten zouden moeten worden toegelaten in Italië – hoewel er maar weinigen zijn gekomen om hen te steunen!

Europese katholieke bisschoppen zijn bijeengekomen om een “pro-immigratieoffensief” te plannen. De rooms-katholieke kerk heeft een gelijkaardige campagne gevoerd in de VS, waarbij ze massale migratie uit Zuid- en Midden-Amerika heeft gesteund en aangemoedigd – in dat geval natuurlijk bijna allemaal katholieken!

De katholieke kerk heeft door de eeuwen heen vrijwel elke poging om Groot-Brittannië te veroveren van 1066 tot nazi-Duitsland (Concordaat met Hitler 1934) tot de natievernietigende Europese Unie (bij de stichting en uitbreiding waarvan het Vaticaan een grote invloed had) aangemoedigd.

Maar nu moedigt de politiek chaotische paus Franciscus met zijn doelstellingen van de één wereldregering de islamitische invasie van Europa aan, ook al zijn de heilige boeken van die religie volledig onverenigbaar met het christendom, de ”democratie” en het vreedzaam samenleven.

Nog niet iedereen heeft van Chrislam gehoord

Wat is het dan wel? ….het is een samenvoeging van de religies van het christendom en de islam die enkele decennia geleden in de West-Afrikaanse natie Nigeria is begonnen. Een voorganger genaamd Shamsuddin Saka, die een kleine kerk had op de lijn tussen het islamitische noorden en het christelijke zuiden van Nigeria, besloot te proberen de kloof te overbruggen en predikte een liturgie die beide religies vermengde. Hij leerde dat christenen en moslims beide kinderen van Abraham zijn, wat volgens de Bijbel en de Koran juist is, en dat ze daarom in vrede moeten leven.

Leuk idee.

Maar er zijn struikelblokken. Terwijl christenen geloven dat Jezus de Zoon van God was en deel uitmaakte van het God-hoofd van de Drie-eenheid, beschouwen moslims hem als een zoveelste profeet, die enige tijd voor Mohammed, de allerlaatste profeet van Allah, predikt. De kernovertuiging van het Christendom is dat eeuwige verlossing een geschenk van genade is, verdiend voor de mensheid door de dood van Christus aan het Kruis, terwijl de kernovertuiging van de Islam is dat er maar één God is, Allah, dat Christus niet is gestorven maar is opgestegen naar Allah en dat de enige weg naar het Paradijs is door zich volledig te onderwerpen aan de bevelen van Allah zoals uiteengezet in de Koran. Islam betekent niet ‘Vrede’ zoals sommige mensen denken, maar ‘Onderwerping’.

Ook is de islam niet de religie van de vrede die ons voortdurend wordt verteld. De Koran is vrij gewelddadig, met veel Verzen die gelovigen aansporen om te streven, dat wil zeggen om te vechten, om de jihad uit te voeren, tegen de ongelovigen en Idolaters die de niet-moslims zijn.

Koran Vers 9.111: 9.111. Voorzeker, Allah heeft van de gelovigen hun leven en hun rijkdommen gekocht, omdat het paradijs voor hen zal zijn; zij zullen strijden voor de zaak van Allah en zullen doden en gedood worden…..
Koran Vers 13.40: “Zien zij niet, hoe wij hun land binnenvallen en hun grenzen verkleinen?

Allah verandert wel regelmatig van gedachten, waarbij verschillende van zijn verzen worden ‘ingetrokken’, d.w.z. geannuleerd en vervangen. Bijvoorbeeld, hoewel sommige Verzen het Paradijs lijken te beloven aan hen die goed doen, zijn het in andere gevallen alleen jihadisten die daar gegarandeerd een plaats krijgen, wat de aanvallen tegen niet-moslims en niet-moslimlanden, zowel recentelijk als in de afgelopen eeuwen, zou kunnen verklaren.

Koran Vers 9.19: “Telt gij de dorst en de neiging van een pelgrim van de Heilige Moskee als (gelijk aan de waarde van) hem die….strijdt op de wijze van Allah? Zij zijn in de ogen van Allah niet gelijk…..
Koran Vers 9.20: “Zij die geloven en hun huizen hebben verlaten en met hun rijkdommen en hun leven op de wijze van Allah hebben gestreden, zijn in de ogen van Allah veel waardevoller. Dit zijn zij die triomfantelijk zijn.

Toch lijkt het erop dat na verloop van tijd het idee – misschien zou je kunnen zeggen, de religie – van Chrislam begon te verschijnen in de Verenigde Staten van Amerika. In 2006 zei president Bilderberg trekpop George W Scherff aka George W Bush, toen hij door het ABC News werd geïnterviewd, dat hij geloofde dat zowel christenen als moslims dezelfde God aanbaden.

Tijdens een gebed bij de inhuldiging van president Bilderberg trekpop Barry Soetoro aka Obama in 2009 verwees Rick Warren, de bekende oprichter en voorganger van een gemeenschapskerk in Californië, naar ‘Isa’, de islamitische naam voor Jezus en werd later gezegd dat hij grotendeels verantwoordelijk was voor de verspreiding van Chrislam in de Amerikaanse kerken. In dat jaar richtte hij zich ook tot de jaarlijkse conventie van de Islamitische Vereniging van Noord-Amerika, waarin hij aandrong op samenwerking tussen de twee godsdiensten.

In 2011 moedigde een groep genaamd ‘Faith Shared’ christelijke gemeenschappen aan om evenementen te organiseren waarbij moslims in hun kerk werden verwelkomd, priesters en imams uit elkaars heilige teksten werden voorgelezen en kinderen in de zondagsschool de uitspraken van de profeet Mohammed onderwezen kregen. Zo’n tachtig kerken stemden er toen mee in om interreligieuze diensten te sponsoren en sinds die tijd, zeven jaar geleden, is het heel goed mogelijk dat veel meer kerken nu Chrislam ontvangen en zowel bijbels als Korans langs de kerkbanken hebben.

En het heeft zich zeker verspreid over de Atlantische Oceaan.

Zweden begon de weg richting Chrislam in 2011 toen de huidige aartsbisschop vlak voor zijn benoeming, toen hem werd gevraagd: “Geeft Jezus een waarheidsgetrouwer beeld van God dan Mohammed”, verrassend genoeg niet meteen ja, maar was hij in plaats daarvan betrokken bij een lange monoloog over het bestaan van vele wegen naar God. In 2016, voor het eerst tijdens een mis in Italië, werd een vers van de Koran van het altaar voorgedragen.

In Engeland houden veel kerken van verschillende denominaties nu interreligieuze diensten. In feite stond een vooraanstaand liberaal geestelijke in 2015 een volledige moslimgebedsdienst toe in zijn kerk in Centraal-Londen, zelfs door een passage uit de Koran te lezen en de congregatie te vragen om ‘de god die wij liefhebben, Allah’ te prijzen. Bisschop Harries van de Church of England stelde zelfs voor om de kroningsdienst van Prins Charles te openen met een lezing uit de Koran.

Maar het was de kerstperiode van 2017 die de opmerkelijke groei van Chrislam in Europa liet zien, met inspanningen om zowel secularisatie als islamisering van Kerstmis. Zo werden de traditionele kerstmarkten in Duitsland omgedoopt tot ‘Wintermarkten’, om moslims niet te beledigen. En het was in Duitsland dat een kerstschoolfeest werd uitgesteld nadat een moslimstudent had geklaagd dat het zingen van kerstliederen tijdens de schooltijd ‘onverenigbaar was met de islam’.

In Skien, Noorwegen, waren er recentelijk ook verzen uit de Bijbel en de Koran die verwezen naar Jezus/Isa. Een Anglicaanse kerk in Zuid-Engeland hield een gezamenlijke verjaardag viering voor Jezus en Mohammed, die eindigde met een islamitisch gebed.

In Zuid-Italië produceerde een parochiepriester een moslimcrèche met Maria in een boerka en Jozef als Noord-Afrikaanse moslim, terwijl een andere Italiaanse priester de kerststal buiten zijn kerk uitschakelde “omdat het moslims kon beledigen”, en islamitische liederen met christelijke liederen in de kathedraal van Florence.

Maar misschien wel de meest zorgwekkende van de kerstvieringen was die in een bisschoppelijke kerk in Schotland, omdat dit een voordracht in het Arabisch van verzen uit de Koran omvatte die de godheid van Christus ontkende, wat natuurlijk het hele punt van het Nieuwe Testament van de Bijbel is.

Koran Vers 19.91: …dat zij (christenen) aan de Meest Barmhartige een zoon toeschrijven
Koran Vers 19.92: En het is voor de Meest Barmhartige niet gepast dat Hij een zoon neemt.

En het was op dat moment dat het mij begon te dagen dat in deze handdruk van vriendschap er een hand was die de ene hand nam en de andere hand die gaf. De christenen gaven toe en de moslims namen het voor lief. Voor zover ik kon vinden, waren er geen moskeeën die christelijke priesters of gecombineerde geloofsdiensten ontvingen en geen enkel land dat volledig islamitisch was, zoals Saoedi-Arabië of Iran, accepteerde Chrislam. Moeten wij christenen (en andere ‘ongelovigen’) dus accepteren dat moslims oprecht zijn in hun goedkeuring van Chrislam?

Moslimgeleerden leren dat moslims elkaar over het algemeen waarheidsgetrouw moeten zijn, behalve in drie gevallen, waarvan de belangrijkste is om ‘de overhand te krijgen over een vijand’. Dit wordt ‘Taqiyya’ genoemd.

Waarom zijn de meeste christelijke denominaties – inclusief de katholieke paus van Rome zelf – het eens met Chrislam en staan ze er zelfs op? Paus Franciscus werd in maart 2013 gekozen en sindsdien lijkt het zijn voornaamste doel te zijn geweest om ten eerste de christelijke mening van alle moslims in twijfel te trekken en ten tweede de vroege oprichting van de één wereldreligie.

Vriendschap en zelfs de samensmelting van het christendom en de islam is uiteraard belangrijk voor de paus, aangezien hij tijdens zijn bewind meerdere malen heeft gezegd of gesuggereerd dat de islam een religie van vrede is en dat terroristische aanslagen alleen worden gepleegd door “extremisten”. Vreemd genoeg stelt hij dit geweld voor een christen gelijk met de Bijbelse instructie om het christendom in alle landen te prediken.

Zijn streven naar een één wereldreligie is al sinds zijn verkiezing aan de gang. Het begon in november 2014, toen paus Franciscus een wereldwijde oecumenische conferentie in het Vaticaan organiseerde, mede gesponsord door de Pauselijke Raad voor interreligieuze dialoog met meer dan 30 sprekers van islamitische, joodse, boeddhistische, joodse, jaina, shasana, taoïstische en sikh-religies, alsook rooms-katholieken en professende christenen.

En in november 2017 had de paus de negentiende buitenlandse reis van zijn pausdom voltooid, deze keer naar Myanmar en Bangladesh, met als rode draad in al deze reizen om de katholieke kerk naar een interreligieuze dialoog te duwen, vooral met moslims.

Of dit idee nu wel of niet door paus Franciscus werd geopperd, de één wereldreligie kreeg in juni 2014 een nieuwe impuls (ditmaal niet alleen door de islam, maar ook door het jodendom) toen er in Berlijn, Duitsland, met een kerk, een moskee en een synagoge onder één dak, waar moslims, joden en christenen samen konden aanbidden. Het moet ‘Het Huis van één’ worden genoemd.

Nu klinkt het idee van één wereldreligie, geen godsdienstoorlogen meer, geen fobieën meer, allemaal dezelfde God aanbidden, in vrede leven, wel degelijk, goed, beschaafd – precies wat paus Franciscus heeft willen bereiken. Maar nogmaals, er is een probleem en dat is dit: Wie wordt de baas?

Op dit moment zijn er twee grote religies: Christendom en Islam. En op dit moment hebben beide religies ongeveer twee miljard leden (christendom 2,2 miljard en islam 1,6 miljard. Pew Research 2015) – waarbij joden, hindoes en boeddhistische leden tot de miljoenen behoren. Echter, in Europa, het hart van de religie, daalt het aantal christenen nu snel, met 30 kerken die per jaar sluiten in Groot-Brittannië en een hoger aantal in de komende jaren.

Maar de moslimgemeenten nemen net zo snel toe als de christelijke gemeenten verdwijnen, grotendeels als gevolg van de vruchtbaarheidscijfers en de toename van migranten naar Europa. Deze toename van de immigratie is zeer goed te keuren door paus Franciscus – zijn familie was immers al in de jaren twintig van de vorige eeuw immigrant in Argentinië – maar het zou wel eens zijn hoop op een gelijkwaardige Chrislam kunnen verpesten, zo niet voor een Eén Wereldreligie.

In elke groep is er een leider, die respect en zelfs angst kan opwekken. Maar dat is niet de christelijke religie, zeker niet op het moment dat ze haar geloofsovertuigingen aan het kriebelen en overboord gooien uit angst voor ‘beledigen’ en buigen voor een religie die nooit meer zal terugdeinzen.

Als er ooit een één wereldreligie komt (om verder met een één wereldreligie te gaan, waar ook paus Franciscus voorstander van lijkt te zijn), dan is het wel de islam.

 

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, islammatisering, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Politiek, Vaticaan, Wereldoorlog 3 | Een reactie plaatsen

Goed nieuws voor Engeland, slecht nieuws voor May en de Europese Nazi Fascisten Unie

GOED NIEUWS VOOR ENGELAND,
slecht nieuws voor May en de
Europese Nazi Fascisten Unie

RELX (voorheen Reed Elsevier), de Anglo Dutch business information corporation heeft besloten om het bedrijf te verenigen in een enkele moedermaatschappij in het Verenigd Koninkrijk. Dit is precies het tegenovergestelde van Unilever die de andere kant op ging en Brexit de schuld gaf.

Unilever was natuurlijk een van de oprichters van de Europese Nazi Fascisten Unie en haar eenmalige voorzitter was de beruchte SS’er Prins Bernhard van Nederland (de Duitse Prins zur Lippe Biesterfeld – lees het boek And into the Fire – fascist elements in past war Europe and the development of the European Union page 27). 99,9% van de Nederlandse en Britse aandeelhouders stemde voor de verhuizing naar Londen.

Geen wonder, want terwijl de Eurozone net zeer zwakke resultaten heeft geboekt (de industriële productie in de Eurozone daalde in juli, Italië daalde met 1,3 procent ten opzichte van het jaar ervoor en Duitsland daalde met 1,1 procent in de maand ervoor) is de Britse economie in de 3 maanden tot juli met 0,6% gegroeid – het snelste tempo in een jaar. De inkomsten exclusief bonussen waren 2,9 procent hoger dan het jaar in de drie maanden tot juli, tegenover 2,7 procent in juni. De lonen zijn sinds juli 2015 niet sneller gestegen, aangezien de inflatie 2,4% bedraagt.

Vooral de diensten, die 80% van de economie uitmaken, groeiden sterk, waarbij de detailhandelsverkopen en de bouwsector goed presteerden. De dienstenindex groeide van 53,5 in juli naar 54,3 in augustus.

Het overheidstekort in de overheidssector was in het jaar tot maart 2018 het laagst sinds 11 jaar en 5,8 miljard pond minder dan het “Office for Budget Responsibility” voorspelde! (net als de Bank of England en de Schatkist krijgen ze zelden iets goed!) Het overheidstekort van april tot juli 2018 bedroeg 12,8 miljard pond – de laagste in 16 jaar. In juli zelf had de regering een financieel overschot van 2 miljard pond – de grootste in 18 jaar!

Uit nieuwe cijfers blijkt dat Groot-Brittannië de nummer één bestemming is voor directe buitenlandse investeringen in Europa. Volgens een rapport van IBM is Groot-Brittannië de vijfde meest geliefde plaats ter wereld voor buitenlandse directe investeringen. Londen staat op de eerste plaats van bestemming in de wereld, terwijl Manchester/Liverpool en Birmingham ook in de top 20 staan.

De Britse export bereikte in het jaar tot juni een recordhoogte van 616 miljard pond. De export is voor de elfde achtereenvolgende maand sneller gegroeid dan de import. De totale goederenexport steeg met 13 procent tot 339 miljard pond en de dienstensector steeg met zeven procent tot 277 miljard pond.

Dit succes betekent dat Remainers, de Tory Establishment, de ENFU en nazi Bilderberg trekpop Monsieur Barnier – die plotseling de opdracht lijkt te hebben gekregen om redelijker te zijn in de Brexit-onderhandelingen nu de ENFU-leden zich bewust worden van de gevaren van een succesvolle aanval op een succesvol Groot-Brittannië.

Maar het is waarschijnlijk te laat – niet in de laatste plaats omdat zowel nazi Bilderberg trekpoppen Barnier als Juncker zelfs de rampzalige Chequers deal van May hebben verworpen. Uit een opiniepeiling in 44 marginale kiesdistricten van de Conservatieven bleek dat 29 procent minder geneigd was om te stemmen voor Tory vanwege de voorstellen van Chequers.

May kan dus niet overleven met Chequers en de Europese Nazi Fascisten Unie zal meer eisen dan Chequers. May, boos over haar vernedering, zou plotseling een echte Brexiteur kunnen worden, die politbureau Brussel de schuld geeft! U weet het nooit!

NOORDELIJK IERLAND

Het excuus dat de Noord-Zuid-Ierse grens Brexit onmogelijk zou maken, is herhaaldelijk een klucht gebleken, waarbij zelfs ENFU-ambtenaren hebben toegegeven dat er een regeling zou worden getroffen. Zoals we al hebben aangegeven, is er al een grens tussen de twee landen op het gebied van belastingen, BTW, valuta, accijnzen en veiligheid, ondanks het ontbreken van infrastructuur aan een fysieke grens.

De meeste handel vindt plaats in het kader van vertrouwde handelsregelingen die buiten de grens en de technologie worden uitgevoerd en het soort vrijstellingen dat elders aan de EU-grenzen voor kleine bedrijven wordt gebruikt, zou ten uitvoer kunnen worden gelegd. Zelfs als er geen overeenkomst wordt gesloten, kan de bestaande grensoverschrijdende handel van Brexit volgens de WTO-regels niet worden verstoord. Zoals Brexit Central heeft opgemerkt, is het werk van de Europese onderzoeksgroep van Jacob Rees Mogg door de Europese onderzoeksgroep goedgekeurd:

“Twee recente voormalige Noord-Ierse secretarissen, Theresa Villiers en Owen Paterson, maar ook de zeer gerespecteerde Nobelprijswinnaar en voormalig Eerste Minister, David Trimble. Er kwam nog meer druk op Theresa May om de prijs serieus te nemen toen zij de steun kreeg van Nigel Dodds, de leider van de DUP in Westminster, met wie de minister-president natuurlijk een ‘vertrouwens- en leveringsovereenkomst’ in het parlement heeft gesloten nadat zij bij de algemene verkiezingen van vorig jaar haar meerderheid had verloren”.

BILDERBERGER BARNIERS AANBIEDING CANADA PLUS DEAL

In alle verwarring als gevolg van de rampzalige voorstellen van Chequers en de obstructie van de ENFU is vergeten dat zelfs de EU-onderhandelaar nazi Bilderberg trekpop Barnier bereid is een betere overeenkomst te sluiten voor het Verenigd Koninkrijk “dan voor enig ander land”. De Canadese overeenkomst die al met de EU is gesloten, wordt dus de beste optie, waaraan verbeterde specifieke overeenkomsten met het Verenigd Koninkrijk kunnen worden gehecht. Professor Patrick Minford van Economists for Free Trade vat een dergelijke overeenkomst samen:

Canada+ levert ons op lange termijn (15 jaar na Brexit) aanzienlijke economische voordelen op: een extra 7% van het BBP, het equivalent van een extra gemiddelde jaarlijkse groei van 0,5%: 4% door het bereiken van vrijhandel over de hele wereld, 2% door het vaststellen van onze eigen regelgeving en de rest door het beheersen van ongeschoolde immigratie en het afschaffen van onze EU-begrotingsbijdrage. Omdat de inkomsten van de Schatkist met 10% stijgen, zijn er nog meer tweede-ronde winsten te behalen door het beëindigen van de bezuinigingen en het doorvoeren van belastingverlagingen. Ten slotte profiteren alle huishoudens rechtstreeks van de daling van de prijzen met 8%, terwijl de armste gezinnen 15% profiteren van zowel de dalende prijzen als het einde van de massale ongeschoolde immigratie.

WIE HEEFT ER NOG VIJANDEN NODIG MET DEZE “EUROPESE PARTNERS” ?

Simon Boyd van REIDSTEEL, de internationale staalgroep van het Verenigd Koninkrijk (en een groot voorstander van Brexit) heeft herhaaldelijk gezegd hoe de beperkingen van de ENFU de handel van zijn bedrijf hebben beperkt. Nu heeft hij het soort flagrante bedrog door “ENFU-partners” onthuld om onze export te frustreren. Hij verwijst naar Frankrijk, waar dit Britse bedrijf ironisch genoeg in 1919 werd opgericht!

Wij kunnen daar geen contracten afsluiten omdat Franse bedrijven alleen de goedgekeurde verzekering kunnen kopen. Het is voor ons gemakkelijker om naar Mongolië te exporteren, zoals we hebben gedaan, dan naar Frankrijk en sommige landen in de ENFU.

In een rapport van Guardian over de Britse lucht- en ruimtevaartindustrie en Airbus (waarin het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland een belang hebben) vertelde een insider de krant:

“Zelfs voor de stemming in Brexit was er volgens goed geplaatste bronnen voortdurend gelobbyd door de Fransen en Duitsers om de vleugelproductie uit de buurt van Groot-Brittannië te houden”, aldus de krant.

HEBBEN WE ENFU-FRUITPLUKKERS NODIG?

De regering van het Verenigd Koninkrijk heeft de registratie van EU-fruitplukkers die na Brexit naar het Verenigd Koninkrijk komen om te helpen bij onze fruitoogsten. Maar hebben we ze op de lange termijn nodig? Er bestaan al geautomatiseerde systemen om zelfs asperges te plukken en nu is er een fruitplukrobot voor het oogsten van zacht fruit “klaar voor Brexit”.

De robot plukt niet alleen het fruit, maar inspecteert het ook! Volgens deskundigen van de universiteit van Essex.

Net zoals het toekomstige gebrek aan goedkope arbeidskrachten uit de EU (EU-burgers die in het Verenigd Koninkrijk werken zijn gedaald met 86.000 – het grootste aantal sinds 1997) al heeft dat op sommige gebieden geleid tot hogere lonen in het Verenigd Koninkrijk zo zal Brexit op de lange termijn leiden tot meer technologische innovatie – en tot een grotere productiviteit en winstgevendheid voor Britse bedrijven. Recente productiviteitscijfers laten een stijging van 1,5% over het jaar zien – de grootste stijging sinds 2016.

VERANDERENDE OPVATTINGEN OVER BREXIT – MAAR DE UITTREDERS GROEIEN

Een opiniepeiling van the Sun on Sunday vond dat 15% van de REMAIN (”blijvers” van gedachten veranderde en nu zou stemmen op LEAV (”vertrekken” terwijl 11% van de Leavers nu zou stemmen op Remain. Dus 2.4 miljoen Remainers verschoven naar Leave terwijl slechts 1.9 miljoen  Leavers verhuisden naar Remain.

De Remain industrie is erg actief, maar ik denk niet dat ze er veel vertrouwen in hebben!

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Economie, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Politiek, Uit de Euro - Nexitt | Een reactie plaatsen

BREAKING: Iraanse legerparade aangevallen door “onbekende aanvallers”, Iran FM Furious

BREAKING: Iraanse legerparade aangevallen door
“onbekende aanvallers”, Iran FM Furious

Gewapende aanvallers ontketenden eerder vandaag een gewelddadige aanval op een Iraanse legerparade in de stad Ahvaz, Iran.

Bekijk de verontrustende videobeelden die hieronder zijn opgenomen zoals het gebeurde, gepubliceerd door Ruptly:

(Waarschuwing: verontrustende en grafische video.)

Volgens rapporten:
“De aanval heeft meerdere mensen dood en gewond achtergelaten. Het veroorzaakte een woedende reactie van de Minister van Buitenlandse Zaken Mohammad Javad Zarif van Iran, die zei dat de “Amerikaanse meesters” en regionale terroristische krachten verantwoordelijk moeten worden gehouden voor het bloedvergieten”.

Geplaatst in NWO, Politiek, Video's, Wereldoorlog 3 | Een reactie plaatsen

Waarom de wereld haar vrijheid opgeeft

Waarom de wereld haar vrijheid opgeeft

Of, waarom het neoliberalisme eindigt in een autoritair regime dat weer de hele wereld overstijgt

Je zou verbaasd kunnen zijn, en een beetje ontmoedigd, zoals ik ben, om in het begin van de 21e eeuw de wereld rond te kijken en te zien hoe de Wereld de vrijheid opgeeft. Er is Amerika, dat vervalt in het autoritaire stripverhaal. Daar heeft China een pas gekozen levenslange leider. Daar verlaat Groot-Brittannië de grootste politieke unie ter wereld – waarin de neonazi’s weer in de Bondsdag zitten. Er is Turkije, nu een dictatuur, er is Oost-Europa, dat pulseert van nationalisme en extremisme. Waarom geeft de wereld de vrijheid op?

Het is een interessante vraag.

Elke leeftijd heeft een orde, en de onze is een neoliberale. Nu is het waar dat naties “rijker” zijn geworden onder het neoliberalisme – maar dat is een zeer brede en bijna betekenisloze term (ik kan immers je arm breken, en de economie zal “groeien” als je naar de dokter gaat). Vind je het niet interessant dat neoliberalen nooit veel onderzoek doen naar de kosten? Dat doe ik, dus laat ons dat doen.

De eerste grote kosten van het neoliberalisme waren stagnatie. Amerika is natuurlijk de graatmeter – als voorbeeld – de inkomens begonnen in de jaren zeventig van de vorige eeuw te flatlinen, en nu krimpen ze in reële termen. Maar ook in Duitsland en Groot-Brittannië waren de inkomens rond 2000 afgevlakt. Zelfs in het vaak geïdealiseerde Scandinavië worden de lonen grotendeels op peil gehouden door de werktijden te verkorten, zodat er meer banen te vinden zijn.

De reden was simpel: het neoliberalisme verruilde politieke rechten voor financiële rechten, dus stroomde het werk naar de laagste, meest onmenselijke bieder. Maar het is één ding voor ieders inkomen te flatlinen – en een heel ander ding voor de rijken om superrijk te worden, terwijl het gemiddelde stagneert.

De tweede grote kostenpost van het neoliberalisme was de ongelijkheid. Het was niet alleen dat de inkomens vastliepen – het was dat de rijken fantastisch, absurd, grotesk rijker werden. Dat betekende dat er een roofzuchtige economie was ontstaan. De groei werd door de rijken afgewend van het gemiddelde – tenzij je gelooft dat een leraar, ingenieur of arts niets bijdraagt aan de welvaart van een samenleving.

De rijken werden rijker door dingen te doen die de gemiddelde mens armer maakten, niet ook rijker – dingen als financiële engineering, beurs bubbels, investeringen in onroerend goed, allemaal verheerlijkte ponzi-regelingen, die minder dan geen duurzaam welzijn of waarde voor wie dan ook creëren.

Nu kunnen mensen van wie het inkomen niet groeit, nauwelijks meer sparen. Dus afgezien van de Duitse middenklasse – die berucht is om zijn spaarzaamheid – nam ook het spaargeld af. Amerika is het beste voorbeeld – mensen zijn zo niet in staat om te sparen dat niemand meer in staat is om met pensioen te gaan. Ouderen beginnen bij Walmart te werken tot de dag dat ze doodgaan – en dat zal de norm zijn voor onze jongeren.

Als gevolg daarvan werden de mensen steeds meer belast met schulden en werd het voor het overleven van deze onrustige economieën van cruciaal belang om meer en meer goedkoop krediet te krijgen, of dat nu door middel van scores, obligaties, kaarten of leningen was, in plaats van het verhogen van de inkomens om te kunnen sparen. Dit was de derde grote kostenpost van het neoliberalisme – afnemende besparingen, een groeiende afhankelijkheid van krediet, waardoor economieën, samenlevingen en democratieën kwetsbaarder, en ongezonder worden.

Wat gebeurt er als samenlevingen die niet in staat zijn te sparen? Welnu – en dit lijkt u misschien dwaas, maar het is desalniettemin waar – ze eisen minder sociale uitgaven, zodat ze vandaag de dag meer geld in hun portemonnee hebben. En zo ontstonden er in de rijke landen wrede bezuinigingen. In Groot-Brittannië begonnen de grote instellingen, zoals de NHS en de BBC, te krimpen.

Het niveau van de sociale investeringen in de EU daalde. En in Amerika stopten mensen gewoonweg met betaalbare gezondheidszorg en onderwijs – ze werden gedwongen om barbaarse keuzes te maken, zoals het voeden van hun kinderen versus basisgeneeskunde zoals insuline.

Dit was de derde grote kostenpost van het neoliberalisme – sociale deconstructie. De grote sociale contracten van de naoorlogse periode, hoewel velen het nog niet helemaal wisten, werden inmiddels verscheurd – en hun belangrijkste innovaties, zoals universele gezondheidszorg, pensioen, pensioenen, onderwijs, begonnen op de vuilnisbelt van de geschiedenis te stranden: de lessen van de laatste grote wereldoorlog werden nu juist vergeten, genegeerd, ontkend. En natuurlijk begon het resultaat, sociale stabiliteit, veiligheid, zekerheid, zekerheid, kansen en mobiliteit allemaal te verdorren, af te nemen en te verdwijnen.

Ironisch genoeg kon het snijden in sociale programma’s een gebrek aan inkomsten en spaargeld niet goedmaken – je zou op deze manier misschien wel 10-20% besparen op belastingen, maar omdat je inkomen vlak is, is het effect tijdelijk, waardoor je hooguit een jaar of twee de illusie van een “verhoging” hebt.

Maar de prijs blijft overeind – sociale contracten die eenmaal gescheurd zijn, hebben dus vaak generaties nodig om ze te herstellen. Op deze manier werden de mensen voor de gek gehouden – maar economen hebben dat zeker niet gezegd, want in de zin van het neoliberalisme is sociale investering sowieso iets dat beter door particulieren gedaan kan worden. “Waarom werkt dit allemaal prima”, dachten de neoliberalen – en de meesten doen dat nog steeds.

Wat gebeurt er als mensen zich realiseren dat ze armer beginnen te worden? Immers, dat is wat het niet kunnen sparen is. Nou, ze beginnen elkaar te wantrouwen. Zo snel genoeg begonnen de sociale banden te rafelen. In Amerika implodeerden ze op spectaculaire wijze – tot op het punt waar jonge mensen elkaar op school begonnen af te slachten en zich verdoven met opioïden.

Hele regio’s lagen in puin, hun steden en steden werden tot wrakken gereduceerd, terwijl de industrie afbrokkelde. Het gevoel van saamhorigheid van de mensen werd geïmplodeerd – niet alleen op die verwoeste plaatsen, maar ook over het land, toen het gevoel van identiteit van een natie begon in te storten. Wie zijn we nu? Is er iets dat ons verenigt? Wat kunnen we nog van onszelf noemen?

Hoewel het eerder in Amerika gebeurde, raakte deze implosie van sociale banden ook elders snel genoeg. Brexit zette regio tegen regio, buur tegen buur, eiste isolationisme. Het onderontwikkelde deel van Duitsland zette zich af tegen het rijkere deel en keerde zich hard naar rechts. En zo verder. Dit was de vierde grote kostenpost van het neoliberalisme – verbrijzelde banden en toenemend wantrouwen, in de vorm van woede, achterdocht, xenofobie, woede of wanhoop.

Dit brengt ons op de vijfde grote kosten van het neoliberalisme – autoritarisme en extremisme. De gemiddelde mens bevond zich inmiddels in een werkelijk wanhopige positie: plat inkomen, weinig spaargeld, een gebroken sociaal contract, weinig vertrouwen voor een betere toekomst, geïmplodeerde sociale banden, uitgehold vertrouwen. Zijn gevoel van waardigheid, eerlijkheid, saamhorigheid en veiligheid waren als glas onder een laars verbrijzeld.

In verschillende mate, om zeker te zijn, in verschillende klassen en landen. En toch leek het neoliberalisme hier te convergeren – dit was het eindpunt. Het leek niet in staat om het leven echt beter te maken voor de gewone mens – alleen maar erger, eindeloos, in een vicieuze cirkel van het nemen van alles wat voor hem van belang was, of het nu de kans was om een gezin te hebben, of werk te doen dat ertoe deed, of om te genieten van een gevoel van gemak, stabiliteit en vrede, op de plaats waar hij die lange zomerdagen als kind had doorgebracht.

Wat zou een persoon voelen wat dat allemaal doet? Wat zou jij doen – als je geen betere engelen had om je tegen te houden? Ook jij zou je kunnen wenden tot de dichtstbijzijnde Trump, Farage, Le Pen, AfD. Mensen zijn fragiel, doen gemakkelijk dingen pijn. En als ze zo beschadigd zijn als het neoliberalisme hen heeft verlaten, is het geen grote verrassing dat ze precies datgene wat ze verloren hebben – welvaart, vertrouwen, veiligheid en kracht – zoeken in de kalmerende, warme armen van sterke mannen.

Tenzij je natuurlijk denkt dat dit alles slechts een verzameling van drie toevalligheden is – sterke mannen die zich over de hele wereld tegelijk voordoen, wenden mensen zich om dezelfde redenen tot hen, op zoek naar precies datgene wat ze verloren hebben, en dat is wat het neoliberalisme hen niet kan bieden.

Laat ik dat anders zeggen – de manier waarop critici van het neoliberalisme het vaak zeggen, maar ik denk dat het de essentie mist. Er zijn geen voorzieningen getroffen voor de “verliezers” onder deze mondiale orde. Het punt is dat de “winnaars” vaak niet de beste “spelers” zijn – maar de meest geslepen, meedogenloze, verbonden of slimme spelers. Toch is er een punt: het neoliberalisme veroorzaakt verliezen. Zeer echte, zeer levens veranderende, en zeer duurzame verliezen.

Hier is de ironie. Het probleem gaat nog dieper. Je ziet, het neoliberalisme is een vreemd mechanisch ding. Het kan geen emotionele, sociale, menselijke, ecologische of culturele kosten zien – zoals een soort killer robot, het kan geen menselijk lijden zien. Het doet dus gewoon alsof dergelijke kosten niet bestaan.

Toch zijn al die kosten precies wat mensen moeten betalen – de kosten van gebroken samenlevingen, relaties, carrières, mogelijkheden, stress, woede, depressie, enzovoort. Maar omdat het niet eens menselijk lijden kan zien, verkondigen neoliberalen nog steeds, stomverbaasd: “Wat is het probleem? De wereld wordt beter!”, zelfs als de vrijheid in omgekeerde richting gaat.

De rekening van de “verliezer” van het neoliberalisme – schrap dat – laten we hem in plaats daarvan het slachtoffer van het neoliberalisme noemen, omdat hij meestal een vrij goed en fatsoenlijk persoon is, is eenvoudig. Het is waarschijnlijk het beste van alles om veiligheid, zekerheid, stabiliteit, inkomen, rijkdom, vertrouwen, geluk en vrijheid te hebben.

Maar als vrijheid je veiligheid, zekerheid, stabiliteit, inkomen, rijkdom, vertrouwen en geluk kost – als het alleen maar lijden is, puur, scherp en op de een of andere manier eindeloos, dag na dag, de ene dag het verlies van een baan, de volgende het verlies van een carrière, de volgende het verlies van je zelfrespect – wat is er dan goed aan? Vrijheid is immers een middel, geen doel op zich.

Het is beter om alle dingen te hebben en vrijheid er is om iemand te helpen leven, dan om vrijheid te hebben, zonder die dingen. Daarin is het slachtoffer van het neoliberalisme een veel rationeler wezen dan de neoliberalen veronderstellen. Zij begrijpen niet waarom hij de vrijheid opgeeft. “Vervloekt u”, roepen ze, “wilt u niet vrij zijn? Wil je geen deel uitmaken van deze wereld die steeds beter wordt? Het slachtoffer lacht en groet de sterke man.

Zijn keuze is de meest verstandige van allemaal, gezien door zijn eigen ogen. Het neoliberalisme heeft hem een goed leven gekost. Hij heeft de kosten te lang betaald, van een mislukte wereldorde, die hem niet veel goeds heeft gebracht – omdat het zijn lijden niet kan zien. Maar er is iemand die kan: de sterke man, de fascist, die hem kalmerende slaapliedjes van grootsheid en kracht zingt. Hij zal weer geweldig zijn! Ah, eindelijk: een einde aan het lijden.

Sommige ideologieën eindigen met een schreeuw, andere met nauwelijks gefluister. Het neoliberalisme eindigt in autoritarisme en fascisme, wanhoop en verlies, angst en woede. Wie zou je dat noemen?

Net zoals Amerika zich heeft afgewend van de vrijheid, omdat het de zielsverwoestende kosten van het neoliberalisme te lang heeft moeten betalen, zo volgt ook de rest van de wereld. En toch, want het neoliberalisme is als een robot die de mens niet kan zien, die die kosten niet kan zien, vraagt het zich af: “waarom faalt de vrijheid?

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Europese Unie, Maatschappij, Nazi/Fascisten, Uit de Euro - Nexitt | Een reactie plaatsen

De Verenigde Staten is een Dead Man Walking

De Verenigde Staten is een Dead Man Walking

Of is het een wandelende dode feministische, homoseksuele, transgender zombie?

De waarheid staat onder zware druk. Als u uw website niet ondersteunt, komt u in totale duisternis terecht.

Gisteren heb ik de autoradio aangezet om te zien of de Russisch-Syrische bevrijding van Idlib, Syrië, van de door Washington gesteunde terroristen was begonnen. Wat ik kreeg te horen, waren twee blanke vrouwen die het witte racisme op National Public Radio (NPR) betreuren.

Ze waren zo schuldig dat ze indirect hadden geprofiteerd van blank racisme. Ik dacht dat ik zou verdrinken in de schuld van een van de vrouwen voordat ze ooit klaar was met haar straf. U gaat niet geloven dat het “indirecte voordeel” dat zo’n enorme schuld in het blanke vrouwtje heeft opgeleverd. Maar misschien ook wel.

Ze had een bakstenen bungalow gekocht Identiek aan de een naastgelegen bungalow waarin een zwarte Amerikaan woonde met het verschil dat de zolder in haar huis was gerenoveerd, maar de zolder van de zwarte man niet. Haar raciale schuld kwam voort uit het feit dat de blanke van wie ze het huis had gekocht de zolder had kunnen opknappen, maar haar zwarte buurvrouw niet, blijkbaar vanwege racisme.

Lijkt dit een redelijke verklaring voor het zich wentelen in racistische schuld? Ik kan veel betere bedenken die in de media niet worden genoemd. Bijvoorbeeld, zoals Eric Zuesse meldt, Saoedi-Arabië, de marionetstaat die Washington heeft ingesloten op Jemen, “blokkeert systematisch voedsel van het bereiken van tientallen miljoenen mensen, Houthi’s, die in Jemen wonen en omringd zijn door de doodseskaders van de Amerikaanse alliantie”. De Houthi’s worden doodgehongerd omdat ze een eigen regering wilden, niet een regering opgelegd door Washington.

Men vraagt zich af wat de extreem beperkte definitie van raciale schuld is die de twee blanke vrouwen op NPR zo moeilijk te dragen vonden: De zwarte buurvrouw had een huis net als de hare, alleen haar zolder werd niet opgeknapt, een teken van racisme waar ze zich schuldig over voelde.

Hoe zouden zulke emotionele en intellectuele zwakkeren, zoals deze NPR-vrouwen, de door de VS afgedwongen hongerdood van tien miljoen mensen in Jemen die momenteel aan de gang zijn, de vernietiging in heel of een deel van 8 landen onder de misdadige Clinton, George W. Bush en Obama Regimes, die zich nu uitbreidt tot het Trump-regime. Hoe zouden deze schuldigen de systematische genocide van de Israëlische staat op de Palestijnen kunnen dragen?

Natuurlijk hoeven ze dat niet te doen, want NPR vertelt ze er nooit over. NPR is de plaats waar blanken hun zelfverloochening als onwaardig beschouwen. Dit proces kan niet worden onderbroken door te laten zien waar de zware schuld ligt. Als blanken zich niet schuldig kunnen voelen, hoe kunnen zwarten en joden dan veilig zijn?

De Amerikaanse print- en tv-media en NPR ontbreken al lange tijd in actie. Russiagate is een orkestratie van het Amerikaanse militaire/veiligheidscomplex om te voorkomen dat president Trump de gevaarlijke spanningen tussen de twee belangrijkste nucleaire mogendheden vermindert door de betrekkingen met Rusland te normaliseren.

Normale betrekkingen kunnen een negatieve invloed hebben op het enorme budget en de macht van het militair/veiligheidscomplex. Daarom moet de mensheid een hoog risico blijven lopen op nucleaire Armageddon om de begroting van het militair veiligheidscomplex te beschermen, met name de belangen van Dick Chaney in Halliburton.

De Russische regering heeft de Verenigde Naties gedocumenteerde en bewezen informatie voorgelegd dat de door Washington gesteunde terroristen in de provincie Idlib een valse chemische aanval op Syrië en impliciet op Rusland hebben voorbereid. Voorafgaand aan de aankondiging van een aanval zijn er online films beschikbaar van de voorbereidende oefeningen die schoolkinderen in Idlib voor de camera’s doen.

Washington/zionisten hebben zo’n controle over de media dat deze valse “Syrische chemische aanval” door kan gaan ondanks de certificering van de internationale organisatie die toezicht houdt op chemische wapens dat de Syrische regering geen chemische wapens heeft. Kijk bijvoorbeeld deze video.

Ik hoop dat de lezers niet zo gehersenspoeld zijn dat ze niet in staat zijn om te zien dat dit een film is die is voorbereid voorafgaand aan een gebeurtenis met een valse vlag die als een echte gebeurtenis aan de corrupte media zal worden vrijgegeven.

De Amerikaanse media hebben nooit het werk gedaan dat de Founding Fathers het hebben gegeven en beschermd met het Eerste Amendement. Maar totdat het criminele Clinton-regime, dat 6 monopolies toestond zich in 6 handen te concentreren in 90% van de Amerikaanse media, kon de waarheid er soms uit komen. Maar niet meer.

De Amerikaanse en Europese corrupte media zijn niet in staat om verslag uit te brengen over de meest dwingende gebeurtenissen van onze tijd die kunnen leiden tot de vernietiging van het leven op aarde. In plaats daarvan redden de voorstanders hun baan door nepnieuws te melden dat de belangen van de heersende elite trekpoppen dient.

Momenteel bereiden Rusland, Syrië en Iran zich voor op de bevrijding van de laatste Syrische provincie die nog steeds in handen is van het volmacht leger van Washington – EU en haar aangesloten corrupte vazallen staten – Al Qaeda, Al Nursa en ISIS.

Washington heeft Amerikaanse troepen gestuurd om zich te verspreiden onder de terroristen die Washington heeft gestuurd om Syrië omver te werpen, in de veronderstelling dat de Amerikaanse aanwezigheid de Russisch-Syrische aanval op de terroristen van Washington’s bondgenoten zou afschrikken. Opnieuw maakte Washington gebruik van de aarzeling van Poetin om de situatie voor hem moeilijker te maken.

Blijkbaar is Washington erin geslaagd de definitieve bevrijding van Syrië van door de VS / EU gesteunde terroristen uit te stellen. Het Russische leger, zo niet de Russische regering, begrijpt echter dat Rusland in dit late stadium van het spel niet kan terugkrabbelen zonder overspoeld te worden met massale provocaties als prijs voor zijn rechtschapenheid.

Daarom is er voor de kust van Syrië een armada van de Russische marine gewapend met de nieuwe hypersone raketten van Rusland waartegen de VS geen enkele verdediging heeft. Als het tot een conflict komt, is het alleen de keuze van de Russische regering of er nog een Amerikaans schip zal drijven.

Het Russische leger heeft ook de nieuwste vliegtuigen, veel beter dan de Amerikaanse junk, gewapend met de hypersonische raketten. Een confrontatie tussen Rusland en Washington in Syrië betekent een vernederende militaire nederlaag voor Washington/EU en haar corrupte vazallen staten.

Dit besef maakt dat de Russische regering aarzelt om haar militaire macht in Syrië te gebruiken. De Russische regering weet dat Washington krankzinnig is, dat de krankzinnige neoconservatieve geloven in Amerikaans exceptionalisme en onmisbaarheid en zich inzetten voor Amerikaans unilateralisme.

De Russen zijn zich ervan bewust dat Trump, hoewel hij van plan was om de spanningen te verminderen, is ingestort in de aanval van het militaire/veiligheidscomplex en waarschijnlijk Amerika’s eer zou redden door op de knop te drukken.

Ik denk dat dit de reden zou kunnen zijn dat de bevrijding van de provincie Idlib nog niet is begonnen. Dit deel van Syrië zou in handen van Washington kunnen blijven als een manier om het einde van de wereld te vermijden.

Aan de andere kant zijn de Russische militaire en Russische nationalisten de beledigingen en provocaties van Washington en het militaristisch impotente Verenigd Koninkrijk moe. Ze zijn ongeduldig aan het wachten op een verdediging van de eer van Rusland. Ze begrijpen dat het accepteren van de ene provocatie tot een andere leidt en dat Rusland uiteindelijk zal moeten vechten.

Poetin is verzwakt door zijn pensioenveranderingen, aangemoedigd door de vijfde colonne van Washington in Rusland – de in Washington opgeleide neoliberale economen. Het is voor iedereen een raadsel waarom Poetin vertrouwt op deze de facto Amerikaanse agenten die de ruïne van hem en Rusland voor ogen hebben.

Met andere woorden, de situatie in Syrië is gevaarlijk en de Amerikaanse / Europese media negeren deze, behalve als propagandamogelijkheid om Rusland te veroordelen voor chemische aanvallen en de dood van burgers. De enige belangstelling van de Amerikaanse / Europese media is namelijk dat zij als eerste melding maken van het gebruik van chemische wapens in Syrië bij de bevrijding van de provincie Idlib.

Met andere woorden, de Amerikaanse media kunnen niet wachten om de wereld de derde wereldoorlog in te duwen. Het andere buitengewone falen van de Amerikaanse / Europese media is de berichtgeving over Israël. De Israëlische zionisten plegen al decennialang genocide op de Palestijnen, wier land ze duidelijk hebben gestolen, zonder effectief protest van de Grote Morele Westerse Wereld of iemand anders. Vandaag de dag bevinden de overblijfselen van Palestina zich voornamelijk in vluchtelingenkampen buiten het land en in het concentratiekamp, het getto van Gaza.

Wat betreft NPR, CNN, de NY Times, of de Washington Post van de CIA, bestaan de zware misdaden van Israël tegen de menselijkheid niet. De National Security Advisor van president Trump, een neoconservatief, heeft onlangs verklaard dat de Amerikaanse regering al haar macht zou gebruiken om elke Amerikaan en Israëliër te beschermen tegen aansprakelijkheid als oorlogsmisdadigers voor het Internationaal Strafhof.

Met andere woorden, de National Security Advisor van Trump verklaarde dat de Amerikanen en Israëliërs boven de wet staan die Washington op alle anderen van toepassing is. Lees bijvoorbeeld: John Bolton escalates blackmail to shield US war criminals.

Dus, wat hebben we? De media in de VS/Europa hebben er begrip voor dat er geen melding wordt gemaakt van Israëlische misdaden tegen de menselijkheid, want dat zou antisemitisme en ontkenning van de holocaust zijn.

De Amerikaanse/Europes media hebben geen belangstelling voor het eigenbelang van het militair/veiligheidscomplex in Rusland, omdat onderzoek naar deze belangstelling zou afleiden van de toezegging van de corrupte media om Trump als Russische agent te laten afschilderen.

De Amerikaanse media, ja, het geheel van de westerse media, heeft geen belangstelling voor het gevaarlijke conflict dat het Westen om niets met Rusland heeft georkestreerd, omdat een dergelijke berichtgeving mensen zich dood zouden schrikken en hen zou doen beseffen dat de Bilderberg agenda – die door de corrupte politiek en media worden gepromoot – het leven van de planeet bedreigen.

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Uit de Euro - Nexitt, Wereldoorlog 3 | Een reactie plaatsen

Wil de opwarming van de aarde Nederland laten zinken ?

Een vriend van mij volgde een les aardrijkskunde aan de universiteit voor de studiepunten. Bij de professor ging het allemaal over het hersenspoelen van de klas over de opwarming van de aarde. De toonhoogte was dat met het verminderen van de luchtvervuiling door auto’s, het mogelijk zou zijn om Nederland te redden, anders zullen de zeeën opstijgen en zal het land in de aardbodem verdwijnen.

Ik vind het echt ongelooflijk hoe deze mensen promoten dat alles op de planeet op de een of andere manier onze schuld is. Het grootste deel van de oude stad Alexandrië, Egypte, uit de tijd van Cleopatra staat onder water. Zeker, dat moet veroorzaakt zijn door te veel strijdwagens in de spits en de winden van paarden zoals nu bij de koeien die de EU reguleert.

Dan is er de ontdekking van oude zee fossielen in het midden van Australië, wat aantoont dat Australië ooit onder water stond. Dinosaurustijdperk versteende resten van uiterst kleine organismen die in de zee zijn gevonden, zijn ontdekt in het centrum van de dorre Australische woestijn. Dit bevestigt dat dit gebied, althans voor een korte tijd, zo’n 40 miljoen jaar onder water stond voordat de grote binnenzee van Australië bestond.

Ik ben opgegroeid in New Jersey. Een van de weinige herinneringen die ik als kind heb, was om met de jongens naar de kleiputten te gaan op zoek naar dinosaurussen sinds ze er een gevonden hadden in de omgeving. Een soort pre-Indiana Jones excursie. Maar ze vonden ook oude zeedieren in het gebied. Tijdens de Precambrium periode was New Jersey bedekt met een ondiepe zee die onderdak bood aan stromatoliet vormende bacteriën.

Tijdens het eerste deel van het Paleozoïcum lag New Jersey nog onder water. In New Jersey werden fossielen van verschillende zeedieren ontdekt. De staat was de thuisbasis van wezens zoals Brachiopoda en trilobieten. In de Siluriaanse periode was het noordelijke deel van de staat de thuisbasis van een riviersysteem. De zeespiegel steeg en daalde in de rest van de paleozoïsche rots formaties in de staat, lang voordat er mensen bestonden.

Er zijn geen lokale rotsen uit het Carboon– of Perzische tijdperk en tijdens de Trias werd de staat een terrestrische eco regio. Dan waren er nog lokale meren die de thuisbasis werden van verschillende schaaldieren. Op het land lieten de dinosauriërs voetafdrukken na en bleven ze dat doen tot in de Jurassische periode. Een groot deel van de staat was bedekt met zand dat bekend werd als de Pinelands.

De stijging en daling van het land is al miljoenen jaren aan de gang. Het maakt deel uit van het ecosysteem zelf en wij zijn een stel narcisten die denken dat we op de een of andere manier zelfs in staat zijn om het klimaat te veranderen. We zijn niet meer dan een vlo op de rug van een hond die kan worden afgeschud als we te vervelend worden.

Toen mijn vriend me sms’te wat de professor zei ”dat als we zouden stoppen met autorijden, we Nederland konden redden”, sms’te ik de oude bron die ik op school had gelezen.

Er was een Griekse geograaf en ontdekkingsreiziger met de naam Pytheas van Massalia, maar er zijn geen kopieën van dit werk bewaard gebleven. Toch hebben we anderen die Pytheas hebben geciteerd – die een verslag van de Lage Landen, of wat wij Nederland noemen, hebben opgenomen.

Pytheas passeerde de Lage Landen op weg naar Helgoland rond ca. 325 voor Christus. Hij schreef dat “in de strijd tegen het water stierven er meer mensen dan in de strijd tegen de mensen”. Dit is ons vroegste verslag van de regio. Dan hebben we de Romeinse schrijver Plinius uit de 1e eeuw na Christus die schreef:

Daar waait tweemaal per etmaal het enorme getij van de oceaan in een vloedgolf over een groot stuk land en verbergt de eeuwige controverse van de natuur over de vraag of dit gebied tot het land of tot de zee behoort. Daar bezetten deze diep ongelukkige mensen hoge grond, of door de mens gemaakte platforms die boven het niveau van het hoogste tij dat ze ervaren; ze leven in hutten die op de gekozen locatie zijn gebouwd en zijn als zeelieden in schepen als het water het omringende land bedekt, maar als het tij is teruggelopen zijn ze als schipbreukelingen. Rondom hun hutten vangen ze vis terwijl ze proberen te ontsnappen aan en vloed. Het is niet aan hun lot om kuddes te houden en op melk te leven, zoals naburige stammen, noch om te vechten met wilde dieren, aangezien alle ondergroei ver teruggedreven is.

Zo’n 2000 jaar geleden was een groot deel van Nederland bedekt met uitgestrekte veenmoerassen. De kustduinen vormden een natuurlijke dijk waardoor de moerassen niet konden droogvallen. De eerste bewoners werden aangetrokken door de rijke grond in vergelijking met de veenmoerassen en zandgrond. Ze lijken zich te beschermen tegen overstromingen door hun huizen te bouwen op kunstmatige heuvels waarover Plinius schreef. Archeologisch bewijs suggereert dat er een cyclus in de regio bestond tussen 500 v. Chr. en 700 n. Chr. waar er periodes van bewoning en verlatenheid waren toen de zeespiegel steeg en daalde.

Pas in de 9e eeuw steeg de zeespiegel weer, waardoor mensen gedwongen werden hun kunstmatige heuvels te verhogen. Deze kleine heuvels werden met elkaar verbonden door dorpen te vormen en ze begonnen met de aanleg van dijken toen de gemeenschappen eendrachtig konden optreden.

Pas na 1000 na Christus begon de bevolking dramatisch te groeien. Dit zorgde voor meer arbeid, maar ook voor een vraag naar meer land. Dan zien we dat de aanleg van dijken zich steeds verder uitbreidt. In 1250 waren de meeste dijken verbonden als een continue zeewering.

Het uitwijzingsedict was een koninklijk besluit van koning Edward I (1272-1307) van Engeland op 18 juli 1290, waarbij alle joden uit het Koninkrijk Engeland werden verdreven, waarom ? De Joden waren de persoonlijke bezittingen van de koning, en hij was vrij om hen naar believen te belasten, terwijl Britse burgers niet belast konden worden zonder hun toestemming, die verkregen werd van het parlement.

Edward I leende uitgebreid van de Joden en belastte hen zodanig dat zij niet langer een bron van inkomsten waren. Hij verdreef  hen vervolgens en zij mochten hun eigendommen niet mee nemen, dus het was de uiteindelijke inbeslagname om zijn oorlog met Frankrijk te financieren.

Ondertussen was het Filips IV (1268-1314 na Christus) van Frankrijk die de Tempeliers in beslag nam, die de katholieke kerk naar Avignon verplaatste en een Franse paus installeerde en de bezittingen van Italiaanse bankiers werden in beslag genomen die geld uitleenden aan Edward I. Deze hebzucht naar belastingen droeg bij aan de eerste migratie van de Joden naar de Lage Landen.

Sefardische Spaanse joden hadden ooit een van de grootste en meest welvarende joodse gemeenschappen ter wereld gevormd en werden beschouwd als de onbetwiste leider van de joodse wereld. Tijdens deze periode eindigde de Spaanse Sefardische Joden definitief met de anti-Joodse rellen van 1391, ongeveer 100 jaar na de uitwijzing uit Engeland in 1290.

Toen, ongeveer 100 jaar later, was er in Spanje het Alhambra-decreet van 1492 tegen de Joden. Het lijkt erop dat telkens als de samenleving de Joodse bankiers niet kon terugbetalen, de leners plotseling ontdekten dat ze OMG Joods waren. Bijgevolg bekeerde de meerderheid van de ongeveer 200.000 Joden in Spanje zich na het Alhambra-decreet  tot het katholicisme. Degenen die weigerden werden gedwongen in ballingschap te gaan en migreerden naar Nederland, waar ze begonnen met het verzekeren en verhandelen van goederen, obligaties en aandelen in Amsterdam.

Dus als ik zelfs maar luister naar de bewering van een universiteitsprofessor dat we Nederland kunnen redden door de CO2-uitstoot te verminderen, kan ik niet geloven dat we zulke idioten hebben die niets weten en de geschiedenis volledig negeren terwijl ze aan studenten belijden wat neerkomt op propaganda. En ze willen jaarlijks tienduizenden Euro’s per student uitlenen om te worden gehersenspoeld. Ongelooflijk!

Vertel vaak genoeg een leugen,
het wordt een feit en dan de waarheid.

Geplaatst in Economie, Geschiedenis, Klimaat, Klimaat leugen, Politiek, Uit de Euro - Nexitt | Een reactie plaatsen

De Euraziatische omhelzing – 02

De Euraziatische omhelzing van het beleg van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog, 1900-1918

Een kleine Royall marine van drie grote schepen of meer, maar in het geval van minder….. lijkt bijna een wiskundige demonstratie, vervolgens onder de barmhartige en machtige bescherming van God, voor een haalbaar beleid om deze zegevierende Britse monarchie in een geweldige veiligheid te brengen en te behouden. Waarna de inkomsten van de Kroon van Engeland en het welvaartspubliek wonderwel zullen toenemen en onze welvaart zal doen opleven; en dan…..de zeekrachten opnieuw proportioneel te verhogen. En zo zullen  roem, vermaardheid, waardering en liefde en angst voor deze Britse Microkosmos over heel de wereld snel en zeker worden opgelost.

John Dee The Brytische Monarchie [1577]1

Het Tweede Rijk: de tragedie van een keizerlijke opleving.

De plotselinge groei van het Duitse Rijk in de tweede helft van de negentiende eeuw dwong het Britse Gemenebest om een grootscheepse manoeuvre uit te voeren tegen de continentale landmassa van de wereld. Het hoofddoel was het voorkomen van een duurzame alliantie tussen Rusland en Duitsland.

Groot-Brittannië schrikt de unie af door een drievoudige alliantie met Frankrijk en Rusland te ondertekenen om het Duitse Rijk te omsingelen (1907). Na het uitbreken van de oorlog werd de operatie verdiept door de hulp van de Verenigde Staten in te roepen in een fase waarin de Russische band van de alliantie het leek te begeven (1917).

Als een hachelijke kloof die in het Oosten werd gedicht, haastte Groot-Brittannië zich om een liberaal experiment aan te moedigen onder de naam Kerensky, een barrister met de naam Kerensky, dat in een paar maanden tijd is opgelost.

Ondertussen werden revolutionaire nihilisten – de zogenaamde bolsjewieken onder leiding van de intellectuele radicaal Lenin – als mogelijk alternatief naar Rusland overgebracht via een labyrintisch netwerk van georganiseerde subversie door obscure ‘agenten’ zoals de Russische Parvus Helphand, met de verwachting dat uit zo’n inflow een despotisch regime zou ontstaan, waarvan de polariteit (materialistisch, antiklerikaal en anti-feodaal) het omgekeerde was van dat van het Duitse rijk.

De betrokkenheid van de Verenigde Staten werd onderdeel van een bredere inzet, variërend van een militaire versterking aan het Westelijk Front tot zionistische propaganda voor de gezamenlijke (met Groot-Brittannië) bezetting van Palestina, die opdoemde als een vitale geopolitieke zone aan de Oost-Westelijke scheidslijn.

De overgave van het Reich aan het einde van de Eerste Wereldoorlog (1918) voltooide de eerste fase van de Duitse vernietiging. Als we de opkomst van het nazitijdperk en het conflict tussen Groot-Brittannië en het Duitse Rijk willen begrijpen, moeten we eerst de internationale betrekkingen van de nieuwe Duitse natie vanaf 1870 onderzoeken.

Tegen 1900 was het allemaal duidelijk. Hoe onwaarschijnlijk het ook leek, uit het post-Napoleontische moeras was een Duits rijk voortgekomen: een natie die uit een verwarde constellatie van feisty vorstendommen was geruimd, ‘door bloed en ijzer’ rond de krijgskern van haar meest vechtbare provincie, het koninkrijk Pruisen.

En zo stond het in de jaren 1870 voor de ogen van het Westen: het Tweede Duitse Rijk. Een onstabiele verbinding: een koppeling van feodale honger en een formidabele wetenschappelijke prestatie. Dit was immers het onfeilbare huwelijk van de onfeilbare Pruisische legers met de beste muziek, natuurkunde, scheikunde, politieke economie, historiografie, filosofie en filologie die het Westen te bieden had.

Een formidabel begin. En al snel genoeg verleidde deze Duitse dynastieke staat, die zich bewust was van zijn potentieel en barstte van het zelfvertrouwen, de nieuwsgierigheid van het grote Britse Gemenebest.2 In die vroege dagen had Engeland weinig aandacht besteed aan de Duitse politiek, bezig met de Franse koloniale rivaliteit en de ‘Great Game’ in Centraal-Azië die haar strijdkrachten tegen het tsaristische Rusland op de proef stelde.3

Duitsland was te versnipperd om een stuk van de geopolitieke overzichten van de Britse generaals op te eisen. Niet dat de Duitse handel er voor Groot-Brittannië niet toe deed: het tegendeel was waar. Maar toen onder leiding van de meester-tacticus en bondskanselier van het rijk, Otto Bismarck (1870-90), de aard van de handel tussen Groot-Brittannië en Duitsland geleidelijk aan werd omgekeerd; dat wil zeggen, dat Duitsland ophoudt te handelen ten opzichte van het Verenigd Koninkrijk als de loutere leverancier van levensmiddelen en ontvanger van haar producten, om op haar beurt een groeiende industriële macht op zich te worden, begonnen de Britse Foreign Office en de dochterclubs met enige vrees over de zaak na te denken.4

Kennelijk waren de Duitsers onder de indruk van de verdiensten van het lenen: ze hadden de kans gehad om een praal van de technologische vooruitgang te boeken. Kennis, kant-en-klaar gemaakt door hun Europese tegenhangers, zij perfectioneerden het op dramatische wijze, zonder de lasten en verzonken kosten van het pionieren.

Maar zelfs als de industriële productie zonder omschakeling problematisch zou blijven: als de fabrikanten een positief effect zouden hebben, zouden de nationale bedrijven zelden op de lokale markten kunnen vertrouwen – ze zouden te klein kunnen zijn, ze zouden snel verzadigd zijn.

Waar moest men het overschot bij een profit dumpen? Waar heeft Groot-Brittannië de hare uitgeladen? In haar koloniën. Vandaar dat ook Duitsland heeft aangedrongen op ‘een plaats in de zon’. De rekening voor de nationale uitgaven voor de financiering van oorlogsschepen en consulaire diensten in het buitenland, die in de regel veel groter waren dan de geldelijke voordelen van de beschermde concerns, was en is uiteraard voor rekening van het publiek.

Inderdaad, kolonies dienden ook als een comfortabele springplank voor keizerlijke intriges. Hoewel de keizerlijke kanselier Bismarck er de voorkeur aan had gegeven om de continentale positie van Duitsland, dat wil zeggen de positie van Midden-Europa, te consolideren door een gestage en diplomatiek doorkruiste terughoudendheid in het midden van de andere ‘grote spelers’ (Groot-Brittannië, Rusland, Oostenrijk-Hongarije en Frankrijk), werden de gevestigde belangen van de commerciële ondernemingen overtuigend genoeg om de geest van de ijzeren kanselier te veranderen en hem ertoe aan te zetten het koloniale bod van het Reich te zegenen. Dit gebeurde in de eerste helft van de jaren 1880.

Zoals te verwachten was, zijn de kosten verbonden aan de penetratie van Afrika (Zuidwest-Afrika, Togoland, Kameroen, een belang in Tanganyika), de Pacific (een deel van Nieuw-Guinea, de Salomonseilanden, Marshall en Caroline-eilanden), en het Verre Oosten (de buitenpost aan de baai van Kiautschou, met zijn state-of-the-art koloniale architectuur, meesterlijke civiele techniek, en de modieuze badplaats Tsing-Tao), werden, afgemeten tegen de winstgevendheid van grondstoffen en voedingsmiddelen, enigszins buitenproportioneel.

Duitsland verwierf ‘koloniale gebieden die ongeveer vier keer zo groot zijn als zijzelf.5 Niettegenstaande (1) de openbare uitgaven voor de afscherming van de handel met ‘de flag’ (2) de serieuze toezegging van de Deutschkolonialer Frauenbund (koloniale vrouwenliga van Duitsland) om Teutoonse vrouwtjes te leveren aan het schamele Duitse kolonistenkorps 6 (er waren 25,000, inclusief de soldaten, in 1914), en (3) de vrij snelle omzet van de Duitse investeringen in hennep, fosfaten, cacao en rubber, werden deze territoriale acquisities door de heersende kringen als “triest, teleurstellend” beoordeeld.7

Te duur, te netelig: het ontbrak de Duitsers aan die keizerlijke betrokkenheid bij de inboorlingen, ze wisten niets van dat kalme evenwicht waarmee de Britten in de ‘lokale geest’ sijpelden om er een grotere greep op te krijgen. Natuurlijk werden de Duitsers geconfronteerd met een aantal gewelddadige opstanden onder hun inheemse onderdanen – anders dan hen meedogenloos te onderdrukken, deden ze niets meer.

Bismarck werd ongeduldig, de grote Berlijnse banken lieten zien geen interesse in deze exotische experimenten, en in het intermezzo was het Britse rijk boos op een steeds grotere Duitse inmenging in de periferie: voor al zijn flamboyante Kultur was het Reich klaarblijkelijk de keizerlijke parvenu van de wereld.

Herbert Bismarck, de zoon van de kanselier, bekende in zijn hoedanigheid van insider dat het voeren van een koloniale politiek ‘populair was en handig aangepast om [Duitsland] op een bepaald moment in een conflict met Engeland te brengen’.8 De Duitsers wilden dus graag de aandacht vestigen op het condominium van de wereld en wilden het met hun Britse neven delen en uiteindelijk met hen botsen, hoewel het een botsing van korte duur zou zijn.

Het bleek dat Duitsland om zijn eigenbelang concurrentie wenste – een concurrentie die, in de verbeelding van zowel Duitse heersers als nationalistische intellectuelen, historisch gezien had moeten leiden tot een theoretische ‘wisseling van de wacht’ tussen Groot-Brittannië en Duitsland, iets wat lijkt op de overgang van het Spaanse naar het Britse rijk in de zeventiende eeuw.

En hoewel Bismarck junior zijn imperialistisch enthousiasme niet verhulde, zou wijlen bondskanselier Bernhard von Bülow (1900-09) in zijn memoires jaren later ontkennen dat het Duitse volk geen enkel politiek vermogen had.9 Mogelijk was het allemaal waar, maar het beloofde niet veel goeds voor de nationale veiligheid van Duitsland. De bekwaamste student uit die tijd, de Noors-Amerikaanse sociaal-wetenschapper Thorstein Veblen, merkte in 1915 op:

Ongetwijfeld een voorliefde voor diepzinnigheid en overleg onder de gewoontes van degenen die de (Duitse) cultuur cultiveren. Maar niets kan diepgaander en zorgvuldiger zijn dan de afgemeten voetstappen van de man die niet meer weet waar hij heen gaat, hoewel hij onderweg is.10

Omdat het niet precies wist waar het naartoe ging, had het Duitse keizerlijke beleid als amateuristisch kunnen worden beoordeeld, maar de feiten waar externe waarnemers mee te maken hadden, bleven bestaan: hier was een goed opgeleide ‘mierenhoop’, vol met techniek en veronderstelling die zich wilde uitbreiden.

En uitbreiden deed het: ondanks zijn naïviteit in de kunst van het keizerlijke schema, legde het Reich de rails – de meest geavanceerde – overal waar het kon, richtte het een benijdenswaardig netwerk van commerciële stations op, voerde een onberispelijk bestuur in, en hoopte uiteindelijk alles te bekronen met de verspreiding van zijn onovertroffen kunsten en wetenschappen.

Niet zo politiek ervaren als de Britten, maar toch een concurrent van verontrustende schittering. De Duitsers in bedwang houden, uitdagen en verslaan zou geen eenvoudige taak zijn.

In 1890 was zelfs de meesterstrateeg Bismarck zelf, die nu door de nieuwe keizer Wilhelm II werd ontslagen, niet in staat geweest om een ‘nieuwe koers’ voor Duitsland te bepalen. Hij begreep duidelijk, zoals hierna zal worden benadrukt, hoe belangrijk het is om Rusland niet tegen zich in het harnas te jagen, hoewel dat zeer moeilijk bleek, gezien het feit dat Duitslands naaste bondgenoot, het Oostenrijkse rijk, eeuwig op gespannen voet stond met de aspiraties van Rusland in Oost-Europa.

Het door Bismarck gekoesterde doel, een hecht bondgenootschap van de drie continentale vorsten (de Dreikaiserbund), is dus nooit verwezenlijkt. De aarzelend ‘vriendelijke’ voelsprieten die hij naar Engeland had gestuurd, waren in Londen altijd met argwaan ontvangen, want het Reich had zich al enige tijd ongegeneerd als rivaal gevormd – er bleef alleen nog over om de mate van vijandigheid te beoordelen. Maar dat was, zoals gezegd, een kwestie die voor Duitsland zelf een beetje wazig was.

Zeker was dat Frankrijk binnen de verschuivende allianties voor Duitsland ‘hopeloos’ was: in 1871, na de Frans-Pruisische oorlog, had het pas uitgeroepen Reich de Elzas en Lotharingen, die industrieel rijk waren, gezworen haat tussen de twee mogendheden. Tegen de tijd dat Bismarck vertrok, had hij weinig gedaan om het ongemak van Groot-Brittannië te verlichten.

De kern van al dit eindeloze diplomatieke manoeuvreren bestond in het onopgeloste complex van politieke minderwaardigheid van de Duitsers ten opzichte van de Britten: Kaiser Wilhelm, de kleinzoon van koningin Victoria; Bismarck, admiraal Tirpitz, de toekomstige vader van de Duitse keizerlijke marine; en een groep van Duitse grande spraken allemaal vloeiend Engels, en waren opgeleid in de manieren van de Britse gentleman: de Duitse aantrekkingskracht op Groot-Brittannië, de fascinatie met haar meesterschap van de macht, waren sterk.

Maar het Duitse Rijk was een ‘ander’ wezen: het wenste alleen maar dat het een even grote mate van keizerlijke scherpzinnigheid bezat om zich te laten horen. En zo probeerde het, met wat het ook had – wat veel was, zoals de geallieerden zich twee decennia later zouden realiseren, maar niet genoeg.

Daarna, met Wilhelm II, kwam de neuer Kurs: en deze ‘nieuwe koers’, die in werkelijkheid maar de voortzetting van de oude was, bracht de vroegere oriëntatie in reliëf en onthulde het vage doel op middellange termijn: in het kort, antagonisme met Groot-Brittannië; antagonisme te regelen door Zee schermutselingen, gedurfde diplomatie en commerciële en technologische branie.

In de omvangrijke stroom van wetenschappelijke productie over het Tweede Rijk en de Gründerzeit (het ‘stichtende tijdperk’ van de Duitse keizerlijke hegemonie aan het eind van de negentiende eeuw) is veel aandacht besteed aan Wilhelm II’s infantiele capriolen en grillige oppervlakkigheid; veel catastrofale actie zijn toegeschreven aan de neurotische schaamte van de keizer voor zijn verdorde linkerarm en hand.

Afgezien van deze psychologische etiologie à bon marché, die op een genadige manier uit de mode raakt, is het misschien meer een opmerking dat de blijvende tendens van de nieuwe koers van Duitsland niet meer dan een verontrustende drang naar ontbinding leek te zijn. Zoals een Duitse historicus onlangs opmerkte, was Wilhelm II niet de schepper van de Duitse overmoedigheid, maar gewoon de meest in het oog springende functie ervan.11

Zo ademden Duitsland en Amerika aan het einde van de negentiende eeuw economisch gezien in de nek van Groot-Brittannië. Maar deze elementaire erkenning van de kant van Groot-Brittannië heeft de zaak nauwelijks uitgeput. Amerika sprak begaanbaar Engels, kon ‘liberaal’ zijn, en het belangrijkste was, net als Groot-Brittannië zelf, een eiland: ze kon geen bedreiging vormen.

Maar de Duitse taal stond even ver van het Engels als Wilhelmshaven in de buurt van Dover. Duitsland was bij de hand, op het continent. En er was meer.

Zee schermutselingen…..

Tegen het einde van de eeuw werd duidelijk dat Wilhelm II het project van de uitbreiding van de keizerlijke marine enthousiast ondersteunde. Thuis waren de kosmopolieten, de socialisten en de liberalen op hun hoede – een dergelijke stap zou natuurlijk een positieve confrontatie met Groot-Brittannië hebben betekend – maar dat geldt ook voor de conservatieve agrariërs: een grote marine heeft een vorm van open handel en zware belastingen.

Het Reich zweeg met beschermende tarieven over zijn huurdersklasse – de zogenaamde Junkers* – en wilde de maritieme inspanning, toegejuicht door de overgrote meerderheid van het land – liberalen, katholieken, pan-Duitsers, de rijke afwezige eigenaars en niet zo rijke socialistische onderklasse – op de een of andere manier allemaal ‘nationalisten’: op dat moment leek het onsmakelijk om niet een deel van die collectieve trots te dragen voor de vele verbazingwekkende prestaties van het jonge Reich.

Propaganda, openbare bijeenkomsten en, om te reageren op het Duitse jingoïsme, de gemiddelde Brit in een patriottische razernij door hem een ‘goede haat’ te geven, kwam neer op zoveel routine voor de Britse gouverneurs en hun betrouwbare persorganen: deze dingen zouden moeiteloos kunnen worden uitgevoerd, als de noodzaak zich voordeed.12

Maar de Duitse inmenging in de wateren van de Noordzee, en daarmee het voorspelbare bereik van de nieuwe vloot voor de maritieme gebieden van de wereld die voor Groot-Brittannië werden gevormd, op zijn zachtst gezegd, een grote zorg. Dit keer was het Reich te ver gegaan.

Het was oprukkend op de eigenlijke middelen van het Britse keizerlijke bestuur, de geheiligde ‘Royall Navy’, die het belangrijkste instrument was geweest voor de verovering van de wereld door Groot-Brittannië sinds de profetische Elizabethaanse dagen van John Dee, de astroloog van de koningin, cartograaf, occultist en intelligence officer.

De Duitsers hadden één intuïtie te veel : ze begrepen langzaam maar zeker dat als ze erin slaagden om continentale macht – die ze gemakkelijk konden hanteren, zijnde de Pruisische divisies, stevig geplant in het hart van Europa, de beste in de wereld – te koppelen aan een krachtige vloot, hun militaire kracht die van Groot-Brittannië zeker zou overmeesteren. Dus toen kwam de kwestie van de allianties op de voorgrond.

Intuïtief wisten de Duitsers sinds het tijdperk van Bismarck dat het niet zou volstaan om zich tussen de ‘hopeloze’ Fransen en de ambivalente Russen in te sluiten. Een langdurige oorlog, zo men dat al moet, moest op twee fronten worden vermeden.

Daarom heeft Bismarck nooit geprobeerd om Rusland volledig te vervreemden; maar de onhandige anti-Slavische intriges van de Oostenrijkse partner op de Balkan stonden in de weg: het Oostenrijks-Hongaarse rijk was het zwakke aanhangsel van het Reich; de Duitse generale staf was zich bewust van deze last. En dat zouden ze betreuren – ‘we zijn gebonden aan een lijk’, zouden ze slechts een maand na het begin van de oorlog jammeren.13

Maar Oostenrijk bleef voorlopig de natuurlijke bondgenoot, omdat ze zich een continuüm van Germaanse controle op de zuidoostelijke streken van Europa veroorloofde en bovendien spraken de Oostenrijkers mooi Duits. Dat Wenen weliswaar symptomen van decadentie vertoonde, maar toch een van de voorhoede, zo niet de voorhoede van de ‘Duitse’ artistieke expressie – een smeltkroes van buitengewone inventiviteit, zelfs niet na Parijs – was, is in dit opzicht een belangrijke overweging.

Oostenrijkers spraken Duits, en de Pruisen waren ervan overtuigd dat ze in ieder geval de grote Europese wedloop van zich af konden houden; ze dachten dat ze de zware militaire tekortkomingen van het Habsburgse rijk ruimschoots konden compenseren. Al deze verwachtingen waren duidelijk misplaatst. Maar terwijl het Reich zich in zijn onnauwkeurigheid wentelde, verloor Groot-Brittannië geen tijd.

Tegen 1900 was het voor de Britten duidelijk dat het Reich het inderdaad kon ‘trekken’. Het zou Groot-Brittannië kunnen overweldigen en een gunstige (voor het Reich), maar tijdelijke, verlamming van de Europese aangelegenheden kunnen veroorzaken, waarbij het zich voor eens en voor altijd weer tegen Frankrijk zou kunnen keren om haar voor eens en voor altijd te onderwerpen, en dan haar blik op Rusland te richten…..

Rusland zou door Duitsland tot een bindend bondgenootschap kunnen worden gemaakt, waarin het laatste uiteraard de eerste zou domineren, of, als alternatief, zouden de Russen langzaam in onderwerping worden gemangeld door de Pruisische legers.

In beide gevallen zou de Britse nachtmerrie uitkomen: als Duitsland en Rusland op de een of andere manier verenigd zouden zijn, zou de Euraziatische Omhelzing ontstaan: dat wil zeggen, een concreet Euraziatisch rijk in het centrum van de continentale landmassa, dat zou rusten op een enorm Slavisch leger en Duits technologisch meesterschap. En dat, veroordeelde de Britse elite, was nooit toegestaan, want het zou een dodelijke bedreiging zijn geweest voor de suprematie van het Britse rijk.

binnenkort deel 3:
De Euraziatische omhelzing – 03

Het hart van het land, de sikkel en de nachtmerrie van de Britse geopolitiek.

Geplaatst in Dictatuur, Geschiedenis, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Politiek, Serie's | Een reactie plaatsen

Illegaal gevestigde tribunalen op nazi gebied – Den Haag

Illegaal gevestigde tribunalen op nazi gebied – Den Haag

Hitlers rechterhand Martin Bormann huldigde een ontsnappings kapitaalprogramma in op 10 augustus 1944 dat hem en de NSDP = PvdA in staat zouden stellen alle rijkdom, het goud, geld, voorraden, schilderijen, obligaties, blue chips, enz.. die de nazi’s tijdens WOII geplunderd hadden in de door hun bezette Europese landen over te dragen naar 750 nieuwe bedrijven in «neutrale» buitenlandse naties, zoals, Nederland, Zweden, Luxemburg, Zwitserland en ook Argentinië en België.

Naast deze 750 nieuwe bedrijven, heeft Martin Bormann ook gebruik gemaakt van IG Farben, een reus in de chemische industrie om een ander stuk van de nazi buit over te dragen door middel van 700-bedrijven in het buitenland waarin zij belangen hadden naast de officiële structuur die al in 93 landen aanwezig was.

I.G. Farben werd uiteindelijk na de oorlog in 47 kleinere bedrijven opgesplitst, en vervolgens gedeeltelijk herenigd in drie grote bedrijven (BASF, Bayer en Hoechst). Men moet zich realiseren dat de nazi-bezetting uiteindelijk was voltooid door het nemen van controle over de banken, stoffen, industrieën, inbeslagneming patenten, obligaties, enz.

Monsanto – Bayer gifmengers van ons voedsel

BAYER, medicijnen en landbouw-business; BASF, landbouw business en Hoechst, dat later werd omgedoopt in ‘Aventis’, dat later een onderdeel werd van farmaceut Sanofi. Dit zijn 3 van de conglomeraten die voorheen het superconglomeraat IG Farben grondvesten.

Zij waren eigenaar van Auschwitz..!

En onze trekpoppen in politiek en media aka ”volksvertegenwoordigers” en ”journalisten” leggen de nazi Bilderberg trekpoppen in politbureau Brussel – die dit allemaal goedkeuren – geen stro breed in de weg.

 

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Europese Unie, Maatschappij, Nazi/Fascisten, NWO, Uit de Euro - Nexitt, Video's, Wereldoorlog 3 | Een reactie plaatsen

”Licht, camera, actie, actie, valse vlag in Syrië”.

”Licht, camera, actie, actie, valse vlag in Syrië”.

De dobbelsteen is ingezet in Syrië. De moeder van alle veldslagen om door de VS, GB, EU en haar corrupte vazallen staten gesteunde ”terroristen” in de provincie Idlib uit te schakelen.

Tijdens een zitting van de Veiligheidsraad van afgelopen Dinsdag, herhaalde de gezant van Rusland Vasily Nebenzia wat hij, de woordvoerder Algemene Igor Konashenkov van het Ministerie van de Defensie, en de Syrische VN-gezant Bashar al-Jaafari vroeger al beklemtoonde.

“Ontegenzeggelijk bewijs” toont aan dat door de VS, GB, en EU en haar corrupte vazallen staten gesteunde terroristen en de Witte Helmen die Idlib bezetten een plan ensceneren  bedoeld om een valse vlag aanval met Chemische Wapens (CW’s) uit te voeren op burgers die als rekwisieten worden gebruikt – het opgevoerde incident moet in de schoenen worden geschoven van Damascus.

Het is een van de oudste verachtelijke vuile trucs in het boek, gebruikt om oorlogen op basis van grote Leugens te lanceren of te escaleren.

Dezelfde lelijke stunt deed zich eerder voor. Geen greintje geloofwaardig bewijs suggereert dat Syrische strijdkrachten ooit CWs hebben gebruikt gedurende de oorlog – of dat het nu nog steeds CWs heeft.

Zijn volledige voorraad werd geëlimineerd. Op 17 juni 2015 heeft de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) als titel “De verwijdering van geneutraliseerde Syrische chemische wapens is voltooid”, aldus de OPCW:

De OPCW “is ingenomen met de voltooiing van de verwijdering van effluenten afkomstig van neutralisatieoperaties aan boord van het Amerikaanse schip Cape Ray”.

“Deze operaties hadden betrekking op de vernietiging op zee van bijna 600 ton zwavelmosterd en Methylphosfonyl difluoride (DF) uit het Syrische programma voor chemische wapens. DF is een belangrijke chemisch ingredient voor de productie van zenuwgas.

Destijds noemde de directeur-generaal van de OPCW, Ahmet Uzumcu, de bovengenoemde inspanningen “de zoveelste mijlpaal op de weg naar het uitbannen van voorraden chemische wapens in Syrië….”.

Alleen door de VS, GB, en EU en haar corrupte vazallen staten gesteunde terroristen gebruikten tijdens de oorlog vele malen chemische en andere giftige stoffen – verboden stoffen geleverd door Saoedi-Arabië, Turkije en misschien andere landen.

Pentagon contractanten in Jordanië hebben door de VS, GB, en EU en haar corrupte vazallen staten gesteunde terroristen opgeleid in het gebruik van CWs, wat waarschijnlijk nog steeds het geval is.

De Syrische krachten bevrijdden de meeste delen van het land en gebruikten alleen conventionele wapens, zeer geholpen door Russische luchtmacht – hun verrichtingen waren – zijn – volledig wettelijk.

Tijdens de zitting van de Veiligheidsraad van afgelopen dinsdag legde de Russische VN-gezant Nebenzia duidelijk uit dat

“het gebruik van chemische wapens door Damascus geen militaire redenen heeft en schadelijk is vanuit militair en politiek oogpunt, omdat het een uitnodiging zou zijn voor het westerse nazi trio om Syrië aan te vallen,” voegt hij eraan toe:

Toestaan dat wat Sergej Lavrov – een “abces” dat in Idlib blijft – noemde, is absoluut onaanvaardbaar.

Afgelopen Dinsdag, zei de Russische Minister van Buitenlandse Zaken Sergej Ryabkov “we kunnen niet toestaan dat Idlib een terroristenbolwerk blijft”.

Een door de VS, GB, EU en haar corrupte vazallen staten georkestreerde valse vlag CW in Idlib is dreigend. Afgelopen Dinsdag zei het verzoeningscentrum van Rusland in Syrië het volgende:

“Volgens de informatie die van inwoners van de provincie Idlib wordt ontvangen, (de VS, GB, EU en haar corrupte vazallen staten gesteunde terroristen en de Witte Helmen) filmen nu een opgevoerde provocatie in de stad van Jisr al-Shugur, waar de ,,chemische wapens” worden afgeschilderd zoals ze wordt gebruikt door het Syrische leger tegen burgers.

“De filmploegen van verschillende Tv-zenders uit het Midden-Oosten arriveerden ’s ochtends in Jisr al-Shugur, evenals het regionale filiaal van een van de belangrijkste Amerikaanse televisienieuwsnetwerken.

“De plot voorziet in geënsceneerde scènes met ‘activisten’ van de…..’Witte Helmen’ die de bewoners van Jisr al-Shughur ‘helpen’ nadat het Syrische leger naar verluidt de zogenaamde vatbommen met giftige stoffen had gebruikt”.

“Alle beelden van de geënsceneerde provocatie in Jisr al-Shughur moeten worden afgeleverd bij de redactiekamers van de tv-zenders, die deze na publicatie op de sociale media moeten uitzenden”.

Ter voorbereiding op de valse vlag werden er bussen met bewerkt chloor afgeleverd op de geplande plaats van de misdaad.

Vooruitlopend op het incident, beweerde de corrupte media dat Assad het gebruik van chloorgas (en mogelijk dodelijke (sarin) – zenuwgas)  in Idlib heeft goedgekeurd- een grove  Leugen, onder vermelding van naamloze Amerikaanse bronnen.

Naakte agressie is altijd gebaseerd op leugens die ad nauseam (door de gevestigde media)worden herhaald, waardoor de meeste mensen geloven wat iedereen die betrouwbare en onafhankelijke bronnen van nieuws, informatie en analyse volgt, weet dat het onwaar is.

The stage is set in Idlib – een andere valse Chemische Wapen -vlag die op handen is – het incident dat door de VS, het Verenigd Koninkrijk de EU en haar corrupte vazallen staten  zal worden gebruikt om Syrische sites te terroriseren, waarschijnlijk agressiever dan eerder het geval was.

Hoe Rusland op het plan wil/zal reageren blijft onbekend. De vele oorlogsschepen in de regio en de state-of-the-art raketverdediging in Syrië kunnen een door de VS geleide aanval neutraliseren wanneer deze wordt gelanceerd.

Veel vraagtekens over de vraag of en hoe het de doelstelling is van het Trump-regime om de bevrijding van Idlib te voorkomen, samen met het willen vervangen door een prowesterse nazi Bilderberg marionettenregering in plaats van het soevereine Syrië.

***
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op StephenLendman.org

Geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Europese Unie, False Flag, Media, Nazi/Fascisten, NWO, Syrie, Wereldoorlog 3 | Een reactie plaatsen