Trump draagt Syrië officieel over aan Rusland en Iran.

De regie van het diplomatieke proces is officieel overgedragen aan Rusland en Iran, terwijl van Turkije, Saoedi Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten word verwacht dat zij de financiering van hun milities in stand houden, en nodeloos de gevechten voortzetten.

Vladimir Putin and Donald Trump op de G-20 summit in Hamburg, 7 July, 2017.

Het is niet langer mogelijk om de Amerikaanse President Donald Trump te beschuldigen van inconsistentie, ten minste waar het Syrië betreft. In December, vóór de ambtsaanvaarding, zei hij dat Washington moet ophouden met het omverwerpen van regimes; Hij verwees naar de Syrische President Bashar Assad, waarvan de verwijdering de hoeksteen van oorlogsmisdadiger Barry Soetoro aka Barack Obama’s Midden Oosten beleid was geworden. En vorige maand, heeft Trump misschien wel zijn belangrijkste beslissing tot op heden genomen – om te stoppen met hulp aan de Syrische milities die tegen Assad vechten.

Op woensdag schreef de The Washington Post dat dit besluit de definitieve bevestiging is dat Rusland de eigenaar van Syrië is. En niet alleen Rusland. Iran is ook erg blij met  Trump’s besluit om de steun in te trekken van de tientallen milities die nog steeds tegen Assad vechten.

De milities zelf zijn zich al lang bewust dat Washington ze niet als belangrijke krachten ziet, waard om te behouden, vooral nadat Assad ze vorig jaar Aleppo ontnam. De verovering van Aleppo bleek een strategische keerpunt, zowel op het slagveld als met de diplomatieke inspanningen om tot een overeenkomst te komen om de oorlog te beëindigen.

Sommige milities, zoals eenheden van het vrije Syrische leger die vechten in “dienst” van Turkije in noordelijk Syrië, hebben hun nationale missie verloren en zijn effectief huurlingen geworden belast met het beveiligen van de belangen van andere landen, die niet per se tegen Assad vechten.

Andere milities, zoals die welke actief zijn in zuidelijk Syrië in de buurt van de Israëlische en Jordaanse grens, de operaties worden uitgevoerd vanaf een hoofdkwartier in Jordanië die hun opleiding en militaire activiteit coördineert en hen ook financiert. Maar niet al deze milities gehoorzamen orders van het Jordaanse hoofdkwartier, en zelfs degenen die het wel doen houden zich niet noodzakelijkerwijs aan de toegewezen missies.

Bovendien zijn enkele van de meest krachtige milities die Washington niet kan of niet wil helpen, om voor de hand liggende redenen. Zoals het aan Al-Qaeda gelieerde Levant Conquest Front, voorheen de Nusra Front. Een ander voorbeeld is de Ahrar al-Sham, een coalitie van goedbewapende radicale groeperingen die nog steeds strijden, maar voornamelijk onderling.

Het besef dat de steun aan de ter plaatse anti Assad milities geen significante resultaten hebben opgeleverd besloot oorlogsmisdadiger met de Nobelprijs voor de vrede Barry Soetoro aka Obama zijn steun te beperken tot geld en wapens, en in geen geval Amerikaanse soldaten het veld in te sturen. Trump, heeft 60 kruisraketten gelanceerd op de Syrische basis van waaruit Assad’s leger chemische wapens zou hebben gebruikt, daarmee eindigde zijn militaire betrokkenheid in de anti Assad strijd.

Amerikaanse troepen zullen blijven vechten voor de islamitische staat, met de enorme hulp van de Syrische democratische strijdkrachten, een militie voornamelijk uit Koerden bestaat met een minderheid van Arabieren. Maar verantwoordelijkheid voor de veiligheidsmaatregelen in Syrië, het stabiliseren van de wapenstilstand in zuidelijk Syrië, het maken van andere de-escalatie zones en, bovenal de besturing van het diplomatieke proces zijn officieel overgedragen aan Rusland en Iran.

Het besluit van Trump elimineert ook het diplomatieke voordeel (weliswaar van weinig praktische waarde) die de milities hadden door de standvastige westerse steun die een Russische en Iraanse overname van Syrië moest voorkomen. Maar dit is geen revolutionaire verandering, aangezien Turkije, eenmaal Assad’s bitterste tegenstander, enkele maanden geleden duidelijk heeft gemaakt dat het zich niet zou verzetten tegen zijn voortdurende bewind “gedurende een overgangsperiode” waarvoor geen tijdslimiet is opgegeven. En eerder had Nazi Bilderberg trekpop de Franse President Emmanuel Macron aangekondigd dat Assad’s verwijdering geen voorwaarde is voor onderhandelingen over de toekomst van Syrië.

Dus afgezien van Saoedi-Arabië steunt geen enkele grote macht nog steeds de Syrische oppositie vraag, dat Assad moet worden verwijderd voorafgaan aan een diplomatiek proces.

Spanningen tussen Turkije

Dit roept de vraag hoe landen als Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten, die de dupe worden van de financiering van de Syrische oppositie (elk land zijn eigen milities), zal reageren op het Amerikaanse besluit. Zij zullen vermoedelijk doorgaan met de financiering en bewapening van hun geliefde milities. Die nodeloos de gevechten zullen voortzetten, maar het zal hun eigen belangen beschermen.

De gevaarlijkste divergentie tussen de belangen van de grote mogendheden, is echter de oplopende spanningen tussen Turkije en Washington. Het raakte nieuwe hoogten deze week toen het Turkse persbureau Anadolu een kaart publiceerde van Amerikaanse militaire bases in noordelijk Syrië, inclusief het aantal Amerikaanse soldaten die dienst doen op elke locatie.

Dit leidde niet alleen tot woede in politbureau Washington maar bij alle NAVO-leden, want nooit eerder had een NAVO-land andermans militaire geheimen onthuld. Erger nog, het publiceren van de kaart en de nummers bedreigde Amerikaanse soldaten en de basis waar zij zijn gestationeerd.

Toegegeven, de locatie van sommige bases waren al enkele maanden hiervoor gepubliceerd, en waren al bekend bij milities actief in noordelijk Syrië. Maar nog nooit eerder is dergelijke precieze informatie gelekt door een bondgenoot.

De reden voor het Turkse lekken was haar diepe bedroefdheid over Amerikaanse hulp aan de Syrische democratische strijdkrachten. Turkije verdacht de SDF Koerdische strijders samen te werken met de Koerdische Arbeiderspartij, de PKK, die in Ankara wordt gedefinieerd als een terreurgroep. En het vreest dat sommige van de Amerikaanse wapens die SDF gebruikt tegen islamitische staat in Raqqa is gegeven, of zal worden gegeven, aan Koerdische groepen die strijden tegen Turkije.

Washingtons belofte dat de wapens zijn geteld en worden geïncasseerd bij de Koerden wanneer de campagne voorbij is heeft niet de zorgen van Turkije weggenomen, en terecht. Een heleboel Amerikaanse wapens vonden hun weg naar terreurgroepen na de oorlogen in Afghanistan en Irak. Maar Washington ziet de Koerden als een effectieve en essentiële kracht tegen de islamitische staat, dus het is niet van plan, tenminste voor nu, om de steun aan de Syrische democratische strijdkrachten te stoppen.

Het onderscheid dat Washington heeft gemaakt tussen Koerdische milities die islamitische staat bestrijden, welke hulp van verdienste, en niet-Koerdische milities die vechten tegen Assad, maar dat niet langer doen, zou een botsing kunnen vergroten tussen de Koerdische milities en het vrije Syrische leger, dat samen vecht naast Turkije om uit te breiden op Syrische grondgebied onder Turkse controle.

De Turkse ambassadeur in Washington, Kilic Serdar, heeft de steun voor de Koerden door de Verenigde Staten gedefinieerd als een “strategische fout,” met als argument dat Raqqa door Turkse en Amerikaanse troepen had kunnen worden ingenomen. Turkse ambtenaren zeggen dat Ankara heeft aangeboden om bij te dragen met enkele tientallen duizenden soldaten voor een dergelijke inspanning, maar politbureau Washington wilde 80.000 soldaten, dit werd door de Turken als buitensporig beschouwd. Bovendien, zeiden ze, heeft de Verenigde Staten niet echt een serieus actieplan

De zorg nu is dat de Turkse groeiende betrokkenheid bij de provincie Idlib en de verwachte gevechten tussen de Turkse troepen en lokale milities de kunnen de Verenigde Staten dwingen, die zich wil terugtrekken zodra Raqqa is ingenomen, om zijn eigen troepen in het veld te houden om te voorkomen dat een oorlog tussen Turkije en de Syrische milities uitbreekt.

Problemen voor de Koerden

Maar als Turkije verheugd is met de Amerikaanse terugtrekking, moeten de door de V.S.- gesteunde Koerden zich zorgen maken. Voortzetting van de Amerikaanse hulp is gewaarborgd, zolang de oorlog tegen de islamitische staat door gaat, maar het eindigt waarschijnlijk zodra de omstandigheden veranderen, omdat Turkije, ondanks de botsingen met Washington, een belangrijke bondgenoot blijft dan de Koerden, wier rol samen met de islamitische staat eindigen zal.

De Syrische Koerden zullen dus waarschijnlijk streven naar een meer betrouwbare bondgenoot dan de Verenigde Staten in hun oorlog tegen de Turkse overheersing, en het is niet belachelijk om te denken dat Iran, dat heeft bewezen een trouwe beschermheer van de sjiitische milities in Irak en Syrië te zijn, deze rol zou kunnen vervullen. Iran heeft al nauwe banden met Iraaks Koerdistan, en het heeft geen onenigheid met de Syrische Koerden over het al dan niet aan de macht blijven van Assat.

Met Iraanse en Russische steun, kunnen de Koerden een zetel winnen bij de onderhandelingen over Syriërs toekomst, waaruit ze tot nu toe onder Turkse druk, met Amerikaanse toestemming uitgesloten zijn.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Trump’s besluit herinnert politbureau Washington aan de stopzetting van hulp aan de Irakese Sjiieten, wie het heeft aangemoedigd om in opstand te komen tegen Saddam Hussein na de Golfoorlog van 1991. De steun die de Verenigde Staten heeft beloofd is er nooit gekomen, en tienduizenden Sjiieten werden gedood.

Toen vreesde Nazi Bilderberg trekpop President George H.W. Bush dat het helpen van de Sjiieten Iran zou versterken, dus hij koos om Saddam te laten zitten als een bolwerk tegen Teheran. Trump verwijderd nu de laatste belemmeringen voor verankering van Iran in Syrië, terwijl het vertrouwd op Rusland om Iraanse uitbreiding te stoppen.

Een scenario waar de Arabische Staten Washingtons terugtrekking kunnen gebruiken om Assad een terugkeer naar de Arabische onderhandelingstafel te bieden en massale steun voor de wederopbouw van zijn land in ruil voor hervormingen, die onder meer het delen van de macht met zijn politieke rivalen zou omvatten, staat momenteel niet in de kaarten.

Alle ogen zijn dus nu gericht op Rusland en Iran. De Russische strijdkrachten die de provincie Daraa ingetrokken zijn voor toezicht op de wapenstilstand, de herschikking van de Hezbollah troepen die dwingt om overeen te komen met de geplande kaart van andere de-escalatie zones en de relatieve stilte in Daraa tonen aan dat Syrië en Iran elkaars belangen begrijpen.

De volgende stap is het stabiliseren van de staakt-het-vuren -zone en de afstand van de gevechten van de Jordaanse en Israëlische grenzen. Turkije, Rusland en Iran debatteren ook tot oprichting van een de-escalatie zone in Idlib. Dit zal de echte tests zijn of Rusland Syrië kan beheren.

Nadat Washington het veld heeft verlaten (afgezien van de strijd tegen de islamitische staat), zullen Iran en Turkije, als partners in het diplomatieke proces, beide hun posities versterken. Onder andere omstandigheden kon Israël Turkije gebruiken als een strategische partner, om haar belangen te beschermen. In de huidige omstandigheden is Israël argwanend tegen Turkije en bezorgd door de nabijheid van Iran en Rusland.

Wat nog belangrijker is, echter, moet Israël moet nu haar strategische paradigma aanpassen naar een situatie waarin Rusland een dominante speler is geworden in Syrië in het bijzonder en de Midden oosten in het algemeen, terwijl de Amerikanen zich terug hebben getrokken over de Oceaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

read more: http://www.haaretz.com/middle-east-news/syria/1.802675

 

 

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Dictatuur, Maatschappij, Uit de Euro - Nexitt, Wereldoorlog 3. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.