Groot Brittannie: ”De verkrachtings-jihad” tegen kinderen

Oxford Child Grooming

“Zoals een politieagent tegen mij zei: ‘Er is geen stad, dorp of gehucht waarin kinderen niet seksueel worden misbruikt.’ We moeten van de veronderstelling uitgaan dat kinderen door het hele land seksueel worden uitgebuit”. – Sue Berelowitz, adjunct-kinderrechtencommissaris voor Engeland.

Een rechtbank in Londen heeft zeven leden van een moslimbende, die kinderen seksueel uitbuit [grooming: het online contact met kinderen leggen met als doel seksueel misbruik] en die gevestigd is in Oxford, veroordeeld tot ten minste 95 jaar gevangenisstraf voor het verkrachten en martelen van en het handelen in Britse meisjes al vanaf de leeftijd van 11 jaar.

De ‘high-profile’ rechtszaak [die erg in de publiciteit kwam] was de laatste van een snel groeiende lijst van gevallen van seksuele uitbuiting, die politiek correcte Britten dwingt om het veelvuldig voorkomen van seksueel misbruik van kinderen door roofdierachtige islamitische pedofielenbendes, wat eerder een taboe onderwerp was, onder ogen te zien.

De rechtszaak, die achttien weken duurde, vestigde ongewenste aandacht op de smerige realiteit dat de politie, maatschappelijk werkers, leraren, buren, politici en de media  decennia lang de ernst van de misdaden tegen de Britse kinderen hebben gebagatelliseerd, omdat ze bang waren beschuldigd te worden van ‘islamofobie’ of racisme.

Volgens schattingen van de overheid, waarvan verondersteld wordt dat die ‘slechts het topje van de ijsberg’ zijn, is van ten minste 2500 Britse kinderen tot nu toe bevestigd dat zij slachtoffers van de bendes zijn, en nog eens 20.000 kinderen dreigen het slachtoffer van seksuele uitbuiting te worden. Minstens 27 politiekorpsen onderzoeken momenteel 54 bendes ’kinderlokkers’ in Engeland en Wales, waarvan verondersteld wordt dat zij kinderen seksueel misbruiken.

Rechter Peter Rook, die de rechtszaak voorzat die op 27 juni werd beëindigd in het ‘Central Criminal Court of England and Wales’ (Centraal Strafgerechtshof; beter bekend als ‘The Old Bailey”)  veroordeelde vijf van de mannen tot levenslang en beval hen om een ​​minimumstraf van tussen de 12 en 20 jaar uit te zitten, alvorens zij in aanmerking zouden kunnen komen voor vervroegde vrijlating. Rook zei dat de zwaarte van de gevangenisstraffen – die langer zijn dan die in andere ‘high-profile’ verkrachtingsgevallen, zoals die in Rochdale, Derby en Telford  –  bedoeld was om een signaal af te geven aan misbruikers dat ze zullen worden vervolgd en berecht. Nadat hij zijn vonnis had uitgesproken, zei Rook tegen de mannen – die afkomstig zijn uit Pakistan en Eritrea (bekijk de profielen hier) – dat zij ‘een reeks seksuele misdaden in de meest ontaarde vorm’ hadden begaan en dat zij zich hadden gericht op ‘jonge meisjes, omdat ze kwetsbaar, minderjarig en ontspoord waren’.

De kopstukken van de bende, de broers Akhtar Dogar, 32, en Anjum Dogar, 31, kregen levenslange gevangenisstraffen en kregen van de rechter te horen dat ze schuldig bevonden  waren aan ‘uitzonderlijk ernstige misdaden’. Ze moeten tenminste voor een minimum van 17 jaar in de gevangenis blijven, voordat zij in aanmerking komen voor vervroegde vrijlating. Een tweede stel broers, Bassam Karrar, 33, en Mohammed Karrar, 38, kreeg ook levenslang. Mohammed Karrar kreeg een minimale straf van 20 jaar voor de ‘vreselijke misdaden’ die hij tegen de meisjes  had begaan, met inbegrip van een kind dat hij had gebrandmerkt met de letter “M” voor Mohammed. Hij werd al pooier van het meisje toen ze nog maar 11 was en dwong haar om een illegale abortus te ondergaan toen ze 12 was.

In een treffende getuigenisverklaring vertelde een van de slachtoffers aan de rechtbank dat Mohammed Karrar mannen £500 (750 $) liet betalen om seks met haar te hebben. Ze zouden haar naar woningen in High Wycombe hebben gebracht, waar ze zou zijn blootgesteld aan groepsverkrachtingen, incidenten die zij omschreef als ‘seksuele folteringen’. De mannen zouden haar hebben vastgebonden en haar [letterlijk] de mond hebben gesnoerd met een bal, zodat haar kreten [om hulp] niet zouden worden gehoord. De mannen zouden gewelddadige fantasieën op haar hebben uitgespeeld; soms werd ze zo achtergelaten dat ze nog dagen bloedde.

In een van haar weinige daden van verzet dreigde ze Mohammed Karrar met zijn eigen stiletto, toen hij voorbereidingen trof om haar te verkrachten, hij sloeg haar met een metalen honkbalknuppel.

De jongere broer van Mohammed, Bassam Karrar, die, terwijl hij cocaïne had gebruikt, schuldig werd bevonden aan brute verkrachting en het aanranden van een 14-jarig meisje,  werd tot minimaal 15 jaar veroordeeld.

Kamar Jamil, 27, kreeg een levenslange gevangenisstraf met een looptijd van minimaal 12 jaar. Assad Hussain, 32, en Zeeshan Ahmed, 28, kregen beiden een gevangenisstraf van zeven jaar.

De zes slachtoffers die als getuigen optraden waren tussen de 11 en 15 jaar toen het misbruik plaatsvond. Zij werden volgestopt met drugs en alcohol, herhaaldelijk verkracht, verkocht en verhandeld als prostituees, dit gebeurde allemaal in een periode waarin werd verondersteld dat zij zich onder de veilige hoede van de lokale autoriteiten bevonden.

Het proces – waarvan de details zo schokkend waren dat de juryleden werden vrijgesteld om ooit opnieuw in een jury te moeten zitten – legde jaren van tekortkomingen door de Thames Valley politie en de sociale diensten van Oxford bloot. De rechtbank vernam dat de meisjes tussen 2004 en 2012 werden misbruikt en dat de politie al in 2006 van de misdaden op de hoogte was gebracht, dat de politie ten minste zes keer door de slachtoffers werd benaderd, maar heeft nagelaten om handelend op te treden.

De moeder van het meisje “A” zei dat de politie en de sociale diensten hadden verzuimd de meisjes te beschermen en zij gaven haar en de andere familieleden het gevoel alsof ze overdreven reageerden. Ze zei: “Ik kan me talloze incidenten herinneren waarbij ik boos en gefrustreerd was door [het gedrag van] diverse professionele organisaties”.

De moeder van het meisje “C” vertelde de Britse krant ‘The Guardian’ dat ze het personeel van de sociale dienst had gesmeekt om haar dochter te redden van de bende verkrachters. Ze zei dat de misbruikers van haar dochter hadden gedreigd het meisje haar gezicht af te snijden en ze beloofden om de kelen van haar familieleden door te snijden. Ze zei dat ze gedwongen was om hun huis te verlaten, nadat de man had gedreigd familieleden te onthoofden.

Ondanks het onweerlegbaar bewijs dat de meisjes seksueel waren misbruikt, was niemand – volgens een rapport dat op 5 juni door het Lagerhuis was gepubliceerd – handelend opgetreden om alle feiten te verzamelen, blijkbaar vanwege de vrees die de politie en de maatschappelijk werkers hadden dat ze zouden worden beschuldigd van racisme tegen moslims.

Het rapport ‘Child Sexual Exploitation and the Response to Localized Grooming’ vermeldt: “Het bewijsmateriaal dat ons aangeboden is, suggereert dat er een patroon zit in het  plaatselijk seksueel misbruik door mannen van Pakistaanse origine, die zich richten op jonge blanke meisjes. Dit moet worden erkend door de officiële instanties, die bezorgd waren toen zij in sommige gebieden hoorden van bepaalde spanning binnen de gemeenschap, en dat zij naar verluidt traag waren met het vestigen van de aandacht  op de kwestie, uit angst om de cohesie in de gemeenschap aan te tasten. De veroordeling van deze verachtelijke misdaad vanuit deze gemeenschappen moet aantonen dat er geen excuus is om geheimzinnig over deze kwestie te doen. Het is belangrijk dat de politie, maatschappelijk werkers en anderen in staat zijn om hun zorgen vrijelijk te uiten, zonder angst als racist te worden bestempeld”.

Deze beweringen werden bevestigd door de imam van de Islamitische Congregatie van Oxford, Taj Hargey, die zegt dat ras en religie onlosmakelijk verbonden zijn met de golf van verkrachtende bendes waarin islamitische mannen zich richten op minderjarige blanke meisjes.

Op 15 mei beweert Hargey in de ‘Daily Mail’: “Wat me, afgezien van de pure verdorvenheid, in deze zaak ook bedrukt, is de wijdverbreide weigering om de harde werkelijkheid onder ogen te zien. Het is een feit  dat de kwaadaardige, wrede activiteiten van de Oxford bende zijn verbonden met religie en ras: met religie, omdat alle daders, hoewel ze verschillende nationaliteiten hadden, moslim waren; en met ras, omdat ze zich doelbewust hadden gericht op kwetsbare blanke meisjes, die ze leken te beschouwen als ‘meegaand vlees = willig slachtoffer’, om een van hun veelzeggende, racistische uitdrukkingen te gebruiken”.

“Maar zoals zo vaak in het angstige, politiek correcte moderne Groot-Brittannië gebeurt,” vervolgt Hargey, “is er  een laffe onwil om deze realiteit onder ogen te zien. Commentatoren en politici draaien om de hete brei heen en verstoppen zich achter verhullend taalgebruik …. Gedeeltelijk heeft dit schandaal  juist plaatsgevonden vanwege zulk politiek correct denken. Alle instanties van de staat, met inbegrip van de politie, de sociale diensten en het zorgsysteem, leken te popelen om de ziekmakende uitbuiting die er voor hun ogen gebeurde te negeren. Doodsbang voor beschuldigingen van racisme, wanhopig om de officiële geloofsbelijdenis van de culturele diversiteit niet te ondermijnen, ondernamen ze geen actie tegen kennelijk misbruik”.

Volgens Hargey is “een ander teken van de laffe aanpak van deze verschrikkingen de constante verwijzing naar de criminelen als ‘Aziaten’ en niet als ‘moslims.’ In deze context is ‘Aziaat’ een volledig nietszeggende term. De mannen kwamen niet uit China of India of Sri Lanka of zelfs Bangladesh. Ze kwamen allemaal of uit Pakistan of uit Eritrea, wat in feite in Oost-Afrika is, in plaats van Azië”.

Hij zegt ook dat de bendes in Groot-Brittannië in feite worden gestimuleerd door imams, die hun volgelingen aanmoedigen te geloven dat blanke vrouwen het verdienen te worden ‘gestraft’. Hij schrijft dat moslims in Groot-Brittannië ‘al jaren [met] een leer die bepaald niet verheffend is, zijn geïnfiltreerd, een leer die alle vrouwen kleineert, maar die blanke vrouwen in het bijzonder met minachting behandelt. In de misplaatste orthodoxie die nu in veel moskeeën heerst, waarvan er een aantal  in Oxford is , wordt blanke mannen helaas geleerd dat vrouwen tweederangs burgers zijn, weinig meer dan slaven of bezittingen, waarover zij een absoluut gezag hebben’.

Hargey wijst op een veelzeggend incident in de rechtszaak, toen bleek dat Mohammed Karrar één van de meisjes met een ‘M’ had gebrandmerkt, alsof ze een koe was. Hij schrijft: “Als je nu seks hebt met iemand anders dan weet hij dat jij van mij bent”, zei deze crimineel, waarmee hij een opvatting naar voren brengt waaruit blijkt dat vrouwen worden gezien als niets meer dan persoonlijke bezittingen. De opvatting van sommige islamitische predikers over blanke vrouwen kan ontstellend zijn. Ze moedigen hun volgelingen aan om te geloven dat deze vrouwen doorgaans lichtzinnig, decadent en verlopen zijn –  zonden die des te erger worden door het feit dat ze kafirs of niet-gelovigen zijn. De manier waarop zij zich kleden, van minirokjes tot mouwloze topjes, weerspiegelt hun onzuivere en immorele opvattingen, vinden zij. Volgens deze geestesgesteldheid verdienen deze blanke vrouwen het te worden gestraft voor hun gedrag, door hen uit te buiten en hen te vernederen”.

Volgens de Britse Minister voor Kinderrechten, Tim Loughton, “zien wij nu pas het topje van de ijsberg. Te lang was het een soort taboeonderwerp in dit land, er werd weinig over gesproken, het werd te weinig benadrukt, te weinig erkend of behandeld”. Hij zei ook dat de gevallen van seksueel misbruik ‘zeer verontrustende vragen over de houding van de daders, die op één na allen een Pakistaanse achtergrond hebben, ten opzichte van blanke meisjes oproepen. Niets wordt gewonnen door het onderwerp te verzwijgen’.

Tijdens een recente hoorzitting van het Lagerhuis over ‘Child Sexual Exploitation and the Response to Localized Grooming’ zei de adjunct-kinderrechtencommissaris voor Engeland, Sue Berelowitz,: “Wat ik wil blootleggen is dat seksueel misbruik van kinderen door het hele land plaatsvindt. Zoals een politieagent, die het voortouw nam in een zeer groot onderzoek in een erg mooi, groen, landelijk deel van het land, tegen mij zei: “Er is geen stad, dorp of gehucht waarin kinderen niet seksueel worden misbruikt”. Het bewijs dat in de loop van mijn onderzoek naar voren gekomen is, laat zien dat dit helaas het geval blijkt te zijn”.

Berelowitz vervolgde: “We moeten uitgaan van de veronderstelling dat kinderen door het hele land seksueel worden misbruikt. In stedelijke, plattelands- en grootstedelijke gebieden, ik heb harde bewijzen van kinderen die seksueel misbruikt zijn. Dat is voor een deel wat er gaande is in sommige delen van ons land. Het is erg sadistisch. Het is erg gewelddadig. Het is afschuwelijk”.

Soeren Kern is een Senior Fellow bij het in New York gevestigde Gatestone Institute. Hij is ook Senior Fellow voor Europese Politiek aan de in Madrid gevestigde Grupo de Estudios Estratégicos / Groepering voor Strategische Studies.

Dit bericht is geplaatst in islammatisering, Maatschappij. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.