Libië – Nicolas Sarkozy en Bernard Henri Levi

Het zijn prachtige tijden voor wie meer wil weten over wat er zich in de wereld allemaal achter de schermen afspeelt. Het lijkt tegenwoordig zelfs alsof niets nog geheim kan blijven. Althans toch voor de wakkere journalist. Recent lekte nu informatie uit over de Franse machinaties in 2011 rond de Libische burgeroorlog en de westerse interventie.

Hillary Clinton - 5

De Republikeinse heksenjacht op de Democratische presidentskandidate Hillary Clinton zorgt opnieuw voor verse onthullingen over het westerse optreden in het Midden-Oosten. Ditmaal over de activiteiten van de Franse president Nicolas Sarkozy.

De DGSE in actie

Het verhaal raakte publiek als een gevolg van de hetze in de VS van de Republikeinse Partij tegen de Democratische presidentskandidate Hillary Clinton. Centraal hierbij staan de emails die ze via haar eigen private server ontving en niet zoals het hoort via die van het ministerie van Buitenlandse Zaken toen ze in die functie overal rondtoerde.

Het betreffen ditmaal enkele emails afkomstig van een zekere Tyler Drumheller, een geheim agent van de CIA, die haar via adviseur Sidney Blumenthal bereikten. Deze mails handelen over wat er in 2011 rond Libië gebeurde en vooral dan over het Franse optreden daar.

De opstand tegen president Moeammar Kadhaffi begon officieel begin februari 2011 in de stad Benghazi en leidde tot de vorming op 27 februari 2011 van de Nationale Overgangsraad met Mustafa Abdoel Jalil en generaal Abdoel Fatah Younis. Waarna Frankrijk die Overgangsraad reeds op 10 maart erkende als zijnde de wettige regering van het land.

Mustafa Abdul Jalil - 5

Mustafa Abdoel Jalil was volgens openbaar geraakte geheime documenten van de Amerikaanse geheime dienst CIA te koop/a vendre. In ruil voor Frans geld liet hij de regering van Moeammar Kadhaffi vallen en hielp hij zijn land zo mee in de vernieling. Op 5 maart 2011 wist hij al te zeggen dat een westerse land zijn Overgangsraad snel als de wettige regering zou erkennen. Hij kon het natuurlijk goed weten.

In wezen echter waren volgens een memo van de CIA van 22 maart 2011 er al eind februari geheime agenten van de Franse buitenlandse spionagedienst DGSE naar Benghazi getrokken en hadden er contact opgenomen met Jalil en Younis en hen geld en advies gegeven om zo’n raad op te richten.

Een ‘spontane’ opwelling

En mits ze de Franse belangen in Libië, vooral dan in de olie-industrie, zouden verdedigen zou men hen als de wettige regering erkennen. Nog volgens dit memo van Drumheller gingen Jalil en Younis hiermee akkoord.

Waarna dan in een zogenaamd spontane opwelling van verontwaardiging de Frans-Joodse intellectueel Bernard-Henri Levy op 4 maart 2011 met Jalil een gesprek had en luidkeels aan Sarkozy vroeg om die door ‘woesteling’ Kadhaffi bedreigde Libiërs te redden.

In wezen, zoals een memo van 5 mei 2011 stelt, was Levy daar alleen om de Franse zakelijke belangen te dienen. Misbruik makende van zijn status van journalist had hij nieuwe gesprekken met zijn Libische vrienden en zorgde hij ervoor dat de leiders van die Overgangsraad hun handtekening zetten onder de belofte zorg te dragen voor de Franse zakelijke belangen.

Bernard Henri Levy - 2

De Franse filosoof Bernard-Henri Levy (foto) wou het Libische volk in ‘bescherming’ nemen. Feitelijk verdedigde hij echter de Franse zakelijke belangen en offerde hij hiervoor zeer veel Libische mensenlevens op. Hier op deze foto wil hij eveneens het Syrische volk ‘helpen’. Ook in Oekraïne stond hij aan de kant van het ‘volk’ en steunde deze opperzionist volbloed fascisten zoals Pravy Sektor, de erfgenamen van de SS en de Holocaust.

Het eerste memo van Drumheller heette daarom ook: “How the French created the National Libyan Council, ou l’argent parle’ (Hoe de Fransen de Nationale Libische Raad stichten, of hoe geld praat). De contacten met de DGSE liepen volgens die nota’s via agenten van de DGSE in Cairo.

Franse zakenlui

Volgens het memorandum van 5 mei 2011 zouden daarbij ook zakenlui van onder meer Total, Vinci, EADS en Thalys gebruik makende van zogenaamd humanitaire vluchten in Libië verdere gesprekken gehad hebben met die Overgangsraad. Volgens een derde nota van de CIA van september 2011 zouden de Fransen daarbij geëist hebben dat ze 35% van de Libische olierijkdom zouden krijgen.

In de praktijk liep echter alles mis. Zo was er ook de Italiaanse oliegigant ENI – en Italië is de vroegere kolonisator – en lagen verder nog Russische en Chinese firma’s op de loer voor die buit. Bovendien werd Younis nadien op 28 juli 2011 in onopgehelderde omstandigheden vermoord. Volgens een nota van Drumheller op vraag van Jalil, toen de voorzitter van de Libische Overgangsraad.

Moeammar Kadhaffi - 5

Nicolas Sarkozy liet de Libische president Moeammar Kadhaffi (foto) vermoorden om zo beter de Franse zakenbelangen te dienen. In ruil kreeg Frankrijk sindsdien echter al een serie aanslagen van salafisten met links naar Libië.

Mustafa Abdoel Jalil nam op 21 februari 2011 ontslag als minister van Justitie onder Kadhaffi. De dag nadien was het de beurt aan Abdoel Fatah Younis, op dat ogenblik minister van Binnenlandse Zaken. Deze laatste werd toen gezien als ‘s lands machtigste man na Kadhaffi. Zij namen dus ontslag rond het ogenblik dat de Franse DGSE met hen gesprekken voerden.

Een salafistisch paradijs

Het optreden van Sarkozy en Levy heeft natuurlijk heel zware gevolgen gehad, niet alleen voor Libië zelf maar ook voor de ganse wereld. Het land zit nu al jaren zonder een echte regering en is een paradijs voor salafistische jihadisten voor wie moorden, verkrachten en plunderen dagelijkse kost is. Waarbij zij kunnen beschikken over de grote voorraden van het vroegere Libische leger. Een salafistisch paradijs dus.

Het ruïneerde via terreuraanslagen recent de voor Tunesië zeer cruciale Tunesische toeristische sector en vormt feitelijk een bedreiging voor de ganse wereld. Vanuit een niet onder een centrale controle zijnde Libië kunnen salafistische terroristen zoveel aanslagen plannen als ze maar willen. Niemand die hen kan of wil stoppen. Zowel de NAVO, de EU, de Arabische Liga en de VN kijken gewoon toe.

Nicolas Sarkozy - 2

Volgens geheime nota’s van de CIA was Nicolas Sarkozy (foto) de ware stichter van de Libische Overgangsraad die Frankrijk zeer snel erkende als de enige wettige Libische regering. De vraag die men dan stelt is in hoeverre er voor hem daar ook iets uit de boom viel. Een der beschuldigingen en lopende gerechtelijke onderzoeken tegen Sarkozy betreft de beschuldiging dat Kadhaffi zijn laatste kiescampagne mee financierde. Maar die zal natuurlijk mede dankzij Sarkozy nu niet meer kunnen getuigen. Handig!

Ooit was Libië het meest welvarende land in Afrika, nu is het een complete chaos waar de bevolking in zoverre dat ze niet wegvluchtte moet leven onder de terreur van allerlei roversbendes. Waarbij men het onder Kadhaffi netjes opgespaarde geld nu aan het opsouperen is zonder dat er veel voor in de plaats komt. En eens het oliegeld op…

En met het verschijnen van ISIS in het land zijn er nu al drie regeringen, een in de hoofdstad Tripoli die zich Libische Dageraad noemt, een in Toebroek vlakbij Egypte waar de internationaal erkende ‘regering’ huist en dan ISIS in de stad Sirte.

Drugs à la volonté

En dat omdat volgens de geheime nota’s van de CIA een Sarkozy zijn hebzuchtige ogen op Libië had laten vallen en de anderen in het westen hem met al even begerige ogen volgden. Waarna men onder het mom van het beschermen van die Libiërs dan ten strijde trok.

Ten tijde van de opstand waarschuwde Kadhaffi voor de jihadisten en drughandelaars die de boel gingen overnemen. Onze pers en regeringen lachten hem weg. Hij sprak echter zoals nu gebleken is de harde waarheid.

Zo schrijft Joanie de Rijke in Knack van 27 mei 2015 in ‘De Islamitische Staat in Libië’:

“Na de oorlog met Kadhaffi is de drugsinvasie in Libië begonnen. Ze kwamen binnen met tonnen gelijk… Ook Zarooq haalt de drugsproblematiek aan als grote zorg. ‘Het gaat niet om een kleine groep, we hebben het over zo’n tien procent van de mannelijke jeugd in de stad. Het zijn de jongeren die drugs gebruiken, met name diegenen die mee streden voor de revolutie.”

Het resultaat van de interventie van Sarkozy, Herman ”schoft”, Jezuïet en graaf Van Rompuy en onze andere westerse leiders is een vernielde natie, een islamitisch schrikbewind en een wereldwijde verspreiding van de salafistische terreur.

Herman Van Rompuy - 5

Herman ”schoft” Van Rompuy deed als ongekozen president van de Europese Nazi Fasciste Unie duchtig mee aan het vernielen van Libië. Sindsdien mag hij zich Herman graaf Van Rompuy noemen. Waar een mens groot in kan zijn.

Vandaag had onze generaal Marc Compernol op radio 1 het over de dreiging van een immer groter wordende vluchtelingenstroom uit oorlogsgebieden als Libië. Ons leger moet hierop voorbereid zijn en kunnen optreden stelde hij tegen VRT-journalist Jens Franssen.

Misschien had men hem de vraag kunnen stellen of het probleem niet juist is ontstaan toen de NAVO met onze F 16’s erbij hoogstnodig Libië moest aanvallen en de regering doen vallen. Hadden ze er met hun poten afgebleven dan was er veel minder miserie geweest. Het is een vraag die men hem echter niet stelde. Wegens een gebrek aan durf?

Nu de Libiërs zoals nooit voorheen kreunen onder de terreur keert de Europese Nazi Fascisten Unie hen de rug toe. En van pseudohumanist Bernard-Henri Levy hoort men hierover niets meer. Sarkozy, beoogd ongekozen president van de Europese Nazi Fascisten Unie, wil zich intussen zelfs opnieuw in Frankrijk presidentskandidaat stellen. Met een Compernol die roept op een nieuwe militaire interventie. Onvoorstelbaar.

ODVN - Logo

Dit bericht is geplaatst in Bilderberg, Nazi/Fascisten, Uit de Euro - Nexitt. Bookmark de permalink.

Laat een reactie achter

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.