Zionistische krokodillen tranen
“Jack zei het wel eens tegen me. Hij zei: ‘Oh God, kun je je ooit voorstellen wat er met het land zou gebeuren als Lyndon president was.'” (Jacqueline Kennedy, 1964) [1]
“President Kennedy’s niet aflatende steun aan de zaak van Zion Reborn heeft zijn nagedachtenis verankerd in de harten van ons volk overal”, schreef de rabbijn Max Nussbaum uit Los Angeles, president van de Zionistische Organisatie van Amerika en voorzitter van de American Zionist Council, in een boek gepubliceerd in 1965 door de Theodor Herzl Foundation, onder de titel John F. Kennedy over Israël, Zionisme en Joodse kwesties (hier online). Het boek bevat een magere verzameling van de zeldzame vriendelijke woorden die Kennedy sprak over Israël, meestal tijdens zijn ambtstermijn als senator. Nussbaum schreef ook:
Zijn hechte vriendschap voor Israël, zijn zorg voor zijn veiligheid en voor zijn voortbestaan als baken van democratie in het Midden-Oosten waren natuurlijke uitvloeisels van zijn diepe overtuiging dat de wedergeboorte van de staat Israël de rectificatie vertegenwoordigt van het wrede onrecht dat een volk is aangedaan dat tweeduizend jaar lang onderdrukking en vernedering heeft geleden. [2]
Tot op de dag van vandaag blijven zionistische ‘Joden’ vertellen over hun wederkerige liefdesrelatie met Kennedy. Kennedy wordt genoemd onder “de vijf Amerikaanse presidenten die van het ‘Joodse’ volk hielden”, het ‘bewijs’ is een foto van Golda Meir en Kennedy die door dezelfde deur lopen en twee Joodse namen in Kennedy’s regering (Abraham Ribicoff en Arthur Goldberg), evenals het feit dat,
nadat Kennedy op 22 november 1963 was vermoord, beantwoordde het Joodse volk zijn liefde voor hen door de jaarlijkse vredesprijs van de Synagogue Council of America te hernoemen tot “The John F. Kennedy Peace Award”, waardoor hij de enige Amerikaanse president is naar wie een nationale Joodse prijs is vernoemd.
Meer ‘bewijzen’ van Kennedy’s liefde voor de Joden worden gegeven door Ron Kampeas op Haaretz. Bijvoorbeeld:
“In 1961 verleende Kennedy gratie aan Herman Greenspun, de Las Vegas Sun Publisher die in 1950 was veroordeeld op beschuldiging van wapenhandel naar de ontluikende zionistische staat.”
In ruil daarvoor bewezen Joden hun liefde voor Kennedy toen
“De nacht van de moord, nachtclubeigenaar Jack Ruby een herdenkingsdienst voor de president bijwoonde in Temple Shearith Israel in Dallas”
(overigens behoorden Ruby en Greenspun eigenlijk tot hetzelfde wapensmokkelnetwerk van “gangsters voor Zion” onder leiding van Meyer Lansky). Bovendien werd de film van Kennedy’s executie “gemaakt door een zionist (Joodse) Kennedy-aanhanger uit Dallas genaamd Abraham Zapruder.” Zin in! Zapruder, wiens kantoor zich in het Dal Tex-gebouw bevond met uitzicht op Dealey Plaza, hield zoveel van Kennedy dat zijn camera niet trilde toen Kennedy’s hoofd ontplofte. Kijk eens hoe geschokt hij is als hij twee uur later op Dallas TV wordt geïnterviewd.
Zapruder (rechts) op Dallas TV twee uur na het filmen van Kennedy’s dood
En stel je voor hoe hij zich voelde toen hij de volgende dag zijn film voor $ 150.000 (meer dan $ 1 miljoen vandaag) verkocht aan het tijdschrift Life. Er is net een grappig boek uitgekomen over Zapruders “toevallige ontmoeting met het kwaad”, “door puur toeval”, dat “uiteindelijk de rest van zijn leven vernietigde”, en ook zijn familie zoveel leed berokkende. Stel je voor: in 1999 ontvingen ze 16 miljoen dollar nadat ze de Amerikaanse overheid hadden aangeklaagd voor het in beslag nemen van de film.
Maar terug naar Ron Kampeas. Hij is het hoofd van het Bureau in Washington DC van het Jewish Telegraphic Agency, dus tenzij een deel uitmaakte van de functieomschrijving, neem ik aan dat hij de Amerikaanse Goy meeneemt voor een ritje. En hoe moeten we de titel van het artikel nemen, “John Kennedy: een martelaar die zich zorgen maakte over de verspreiding van kernwapens”, na het lezen van de afsluitende alinea:
Kennedy wilde dat Amerikanen de [Dimona] fabriek zouden inspecteren; Israël bleef de verzoeken ontwijken. In mei 1963 dreigde Kennedy Israël te isoleren, tenzij het de inspecteurs zou toelaten. Noch hij, noch Johnson hebben ooit de dreiging waargemaakt, en vandaag zijn de nucleaire capaciteiten van (illegale zionisten staat) Israël het slechtst bewaarde geheim.
Misschien is Kampeas toch een insider. Geïnformeerde Israëli’s, denk ik, begrijpen nu dat het eigenlijke doel van Kennedy’s moord was om te voorkomen dat hij de dreiging zou waarmaken, en om hem te vervangen door Johnson, die “geen Dimona zag, geen Dimona hoorde en geen Dimona sprak”, zoals Stephen Green ooit schreef. [3] Mijn beste gok is echter dat Kampeas ironisch is, want hij schreef zelf over Johnson, in een artikel getiteld “Israël heeft geen betere vriend gehad”:
Historici beschouwen Johnson over het algemeen als de president die het meest uniform vriendelijk is voor Israël … LBJ liet de druk op Israël al snel varen om schoon schip te maken over de Dimona-reactor. Hij verhoogde de wapenverkoop aan Israël en in 1968, nadat de belangrijkste leverancier van Israël, Frankrijk, een embargo had opgelegd als een middel om banden in de Arabische wereld te cultiveren, werden de Verenigde Staten de belangrijkste leverancier van wapens van Israël, met name het lanceren van de gesprekken die zouden leiden tot de verkoop van Phantom-straaljagers aan Israël. … tijdens de [1967 Zesdaagse] oorlog beval hij oorlogsschepen om binnen 50 mijl van de Syrische kust te komen als een waarschuwing aan de Sovjets om zich er niet mee te bemoeien. In een toespraak in de onmiddellijke nasleep van de oorlog smoorde Johnson effectief elke speculatie in de kiem dat de Verenigde Staten Israël onder druk zouden zetten om eenzijdig het land op te geven dat het had veroverd. [4]
In een reflex denk ik dat de reden waarom zionisten hun uiterste best doen om Kennedy als een vriend van Israël te presenteren, is om de belangrijkste omkering van het buitenlands beleid te verbergen die plaatsvond na zijn moord, omdat die omkering de grootste begunstigde van de moord identificeert. Als een voorbeeld van deze verdraaiing van de historische waarheid, beweerde professor Abraham Ben-Zvi van de Universiteit van Haifa in een artikel gepubliceerd in Israel Affairs getiteld “Struikelen in een alliantie: John F. Kennedy en Israël”, dat Kennedy, niet Johnson, verantwoordelijk is voor de speciale relatie van Amerika met Israël, omdat hij
“veiligheidsgaranties heeft verbeterd zonder langer aan te dringen op een wederzijdse Israëlische concessies met betrekking tot Dimona.” [5]
Dat is aantoonbaar niet waar, en Ben-Zvi moet het weten. De meester van dergelijke misleiding is Noam Chomsky, die herhaaldelijk verklaarde dat de moord op JFK niet het onderzoeken waard is, omdat het geen effect had op het Amerikaanse beleid en daarom onmogelijk een staatsgreep kon zijn. Hier wordt hij geciteerd door Jim DeBrosse in See No Evil: The JFK Assassination and the U.S. Media:
Er is een belangrijke vraag over de moord op JFK: was het een complot op hoog niveau met beleidsimplicaties? Dat is heel belangrijk en zeer de moeite waard om te onderzoeken. Ik heb er uitgebreid over geschreven en alle relevante documentatie doorgenomen. De conclusie is duidelijk, ongewoon duidelijk voor een historische gebeurtenis: nee. / Dat laat de vraag open wie hem heeft vermoord: Oswald, maffia, Cubanen, jaloerse echtgenoten, …? Persoonlijk interesseert die vraag me niet meer dan de laatste moord in het zwarte getto in Boston.
Maar Chomsky liegt. Want, zoals DeBrosse opmerkt, “er was ten minste één duidelijke beleidswijziging in de overgang van de Kennedy – naar de Johnson-administraties: de Amerikaanse bereidheid om offensieve wapens aan Israël te leveren en de andere kant op te kijken terwijl Israël in het geheim een nucleair arsenaal ontwikkelde in de tondeldoos van het Midden-Oosten.” [6]
Chomsky weet dit. Maar hij wil niet dat Amerikanen het weten, want als ze het wisten, zou hun interesse in de moord op president Kennedy opnieuw worden aangewakkerd en zouden ze zich gaan afvragen of Israël er iets mee te maken had. Daarom is het belangrijk voor zionisten – zelfs voor antizionistische zionisten, zoals Gilad Atzmon mensen als Chomsky noemde – om te blijven zeggen dat Kennedy van Israël hield en nooit iets zou hebben gedaan dat zijn veiligheid ondermijnde. Immers, werd zijn broer niet vermoord omdat hij ook van Israël hield? [7]
Waarom Israël de ontspanning moest ondermijnen
22 november 1963 was een staatsgreep. Dat is het uitgangspunt van waaruit elke discussie over de moord op JFK zou moeten beginnen. De staatsgreep was destijds onzichtbaar, omdat Johnson een illusie van continuïteit creëerde. Wat drastisch veranderde, werd pas in de jaren 1990 algemeen bekend. In het Washington Report on Middle East Affairs in 2009 lezen we dat “Lyndon Johnson de eerste was om het Amerikaanse beleid af te stemmen op het beleid van Israël.”
Tot johnsons presidentschap was geen enkele regering zo volledig pro-Israël en anti-Arabisch geweest als de zijne. … Niet alleen was hij persoonlijk een sterke voorstander van de Joodse staat, maar hij had ook een aantal hoge ambtenaren, adviseurs en vrienden die zijn mening deelden. … Deze functionarissen bekleedden hoge ambten als de ambassadeur bij de Verenigde Naties, het hoofd van de Nationale Veiligheidsraad en de nummer twee post op het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze waren ijverig in het naar voren brengen van de belangen van Israël in memoranda als “Wat we voor Israël hebben gedaan” en “Nieuwe dingen die we in Israël zouden kunnen doen” en “Hoe we Israël hebben geholpen”. De invloed van de aanhangers van Israël tijdens johnsons ambtstermijn was zo alomtegenwoordig dat CIA-directeur Richard Helms geloofde dat er geen belangrijk Amerikaans geheim was dat Israël beïnvloedde en waarvan de Israëlische regering in deze periode niet op de hoogte was. [8]
Hoewel Dimona waarschijnlijk de meest urgente reden was om JFK te vervangen door LBJ, zoals Michael Collins Piper heeft aangetoond in zijn baanbrekende boek Final Judgment, was het niet de enige. Het probleem van Dimona kan niet los worden gezien van de bredere geopolitieke context van de Koude Oorlog. Want de Sovjets maakten zich net zo druk als Kennedy over nucleaire proliferatie. [9]
Tegen de theorie van Piper in, is betoogd dat Kennedy geen macht had om te voorkomen dat Israël de Bom kreeg, en dat er daarom geen noodzaak was voor Israël om hem te doden. [10] Dat kan waar zijn: het echte gevaar voor Israël was als zowel de Verenigde Staten als de Sovjet-Unie zich bij hun inspanningen zouden aansluiten om de nucleaire ambitie van Israël te dwarsbomen.
Toen Chroesjtsjovs minister van Buitenlandse Zaken Andrei Gromyko op 3 oktober 1963 het Witte Huis bezocht om manieren te bespreken om de voortgang van het Limited Test Ban-verdrag uit te breiden, gaf Kennedy zijn minister van Buitenlandse Zaken Dean Rusk de opdracht om de kwestie van het geheime kernwapenprogramma van Israël met Gromyko aan de orde te stellen in zijn avondvergadering op de Sovjet-ambassade. [11] Als Amerikanen en Russen ermee instemden om te voorkomen dat Israël de bom kreeg, had Israël moeten voldoen.
Maar erger dan het risico om van hun “Samson-optie” te worden beroofd, vormde de ontluikende samenwerking tussen Kennedy en Chroesjtsjov in de richting van ontspanning een nog verontrustender gevaar: hun gemeenschappelijke steun aan de grootste vijand van Israël, Egypte. Dit punt is goed gemaakt door auteur Salvador Astucia in Opium Lords: Israel, the Golden Triangle, and the Kennedy Assassination (2002, in pdf hier) [12]:
Zowel Kennedy als Chroesjtsjov hadden sterkere banden met de Egyptische president Nasser dan met Israël. Hun vriendschap met Nasser, een levend icoon dat de Arabische eenheid symboliseert, was een signaal aan Israël dat beide supermachten meer interesse hadden in de Arabische wereld dan in het voortbestaan van Israël als zionistisch ‘joods’ thuisland, laat staan in de uitbreiding ervan naar naburige Arabische gebieden. [13]
“Kortom”, schrijft Astucia, “detente zou het begin van het einde betekenen voor Israël als wereldmacht, omdat geen van beide supermachten een strategisch belang had in Israël.” [14]
Wat dringend nodig was, was Egypte om te vormen tot een terrein voor confrontatie in plaats van toenadering.
Astucia publiceerde zijn boek in 2002 en miste achteraf op 9/11 de parallel die nu kan worden getrokken tussen de moord op president Kennedy en de zionisten valse vlag-aanvallen van 11 september 2001. De parallel zou duidelijk moeten zijn voor degenen die nu begrijpen dat 9/11 zowel een enorme psychologische operatie als een staatsgreep in het buitenlands beleid was, gericht op het trekken van de VS aan de kant van Israël tegen zijn Arabische vijanden (zie het Unz Review-artikel).
Zoals ik schreef voor de film 9/11 en Israel’s Great Game: “In 2001 was de reputatie van Israël gedaald tot het laagste niveau in de internationale publieke opinie. Van alle kanten werden veroordelingen uitgesproken tegen haar apartheids- en kolonisatiebeleid en haar systematische oorlog tegen Palestijnse leiderschapsstructuren.
De aanslagen van 9/11 keerden deze trend onmiddellijk om. Amerikanen ervoeren de aanvallen als een daad van haat van de kant van de Arabische wereld en voelden dus onmiddellijk sympathie voor Israël. … Van de ene op de andere dag, na de aanslagen van 9/11, had de westerse opinie de Arabische wereld en het Palestijnse verzet samengevoegd met islamitisch terrorisme.
In 1963 was de situatie vergelijkbaar. Israël kreeg sterke veroordelingen van wereldleiders en zware druk van Kennedy’s regering. In zijn eerste maanden in het Witte Huis had Kennedy zich verbonden aan president Gamal Abdel Nasser en andere Arabische en Afrikaanse staatshoofden om VN-resolutie 194 voor het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen te steunen. In de herfst van 1962 had de Israëlische premier David Ben-Gurion op Kennedy’s aanhoudende druk gereageerd met een brief die onder Joods-Amerikaanse leiders moest worden verspreid, waarin hij verklaarde:
“Israël zal dit plan beschouwen als een ernstiger gevaar voor haar bestaan dan alle bedreigingen van de Arabische dictators en koningen, dan alle Arabische legers, dan alle raketten van Nasser en zijn Sovjet MIG’s. … Israël zal tot op de laatste man tegen deze implementatie vechten.” [15]
Op 20 november 1963 drong Kennedy’s delegatie bij de Verenigde Naties er opnieuw bij Israël op aan om resolutie 194 uit te voeren.
Tijdens Kennedy’s presidentschap was de zionistische invloed op de publieke opinie nog steeds beperkt en Kennedy had genoeg speelruimte om een evenwichtig beleid in het Midden-Oosten te implementeren. De meeste Amerikanen hadden nog steeds de niet-uitgelokte agressie van Israël tegen Egypte in 1956 in gedachten, gesteund door Frankrijk en Engeland.
Overigens had die crisis een groot verschil tussen Kennedy en Johnson aan het licht gebracht. Toen Eisenhower het besluit van VN-secretaris-generaal Dag Hammarskjöld steunde om sancties op te leggen aan Israël, gebruikte Johnson al zijn politieke spierballen als meerderheidsleider in de Senaat om Israël van die schaamte te redden. Hij schreef zelfs een protestbrief aan minister van Buitenlandse Zaken John Foster Dulles, die op 20 februari 1957 de voorpagina van de New York Times haalde.
John Kennedy daagde Johnson, een collega-Democraat, niet openlijk uit. Maar vijf maanden later kwam hij op de senaatsvloer naar voren als een sterke voorstander van arabisch nationalisme en hekelde hij de Franse koloniale bezetting van Algerije. Zijn toespraak haalde ook de voorpagina van de New York Times. Zoals Astucia schrijft:
“Door de onafhankelijkheid voor Algerije te steunen, had Kennedy zich indirect aangesloten bij de aartsvijand van Israël, de Egyptische president Nasser.” [16]
Dit zorgde voor een rode vlag in Israëlische kringen. Het is niet vergezocht om aan te nemen dat vanaf dat moment werd besloten dat, als Kennedy Johnson zou verslaan voor de Democratische voorverkiezingen in 1960, elke mogelijke chantage moest worden gebruikt om Johnson vlak achter zijn rug te plaatsen. In tegenstelling tot het publieke verhaal koos Kennedy Johnson niet als zijn running mate om politieke redenen:
“Ik had geen keuze … die probeerden me te framen”,
was Kennedy’s privé-uitleg. [17]
Als president bleef Kennedy trouw aan zijn sympathieën voor Nasser en het Arabische nationalisme. In oktober 1962 nodigde hij de eerste Algerijnse president Ahmed Ben Bella uit in het Witte Huis. Historicus Philip Muehlenbeck schrijft in Betting on the Africans: John F. Kennedy’s Courting of African Nationalist Leaders:
“Terwijl de regering-Eisenhower had geprobeerd Nasser te isoleren en zijn invloed te verminderen door koning Saoed van Saoedi-Arabië op te bouwen als een conservatieve rivaal van de Egyptische president, volgde de kennedy-regering precies de tegenovergestelde strategie.” [18]
Aangezien de Sovjet-Unie, vaandeldrager van antikolonialisme, ook een natuurlijke voorstander van Arabische onafhankelijkheid was, werden Israëli’s steeds meer bedroefd bij de aanblik van zowel Rusland als Amerika die vriendelijk waren voor hun meest angstige vijand, en in paniek bij het vooruitzicht dat het Midden-Oosten de plaats zou worden waar de VS en de USSR eindelijk in het reine zouden komen en de Koude Oorlog zouden beëindigen, op kosten van Israël.
Kennedy was een grote bedreiging voor Israël geworden. In een cultuur die geen rem heeft op gerichte moorden op lastige goyim (“Daden waar mensen in andere landen zich misschien voor schamen om toe te geven zijn in plaats daarvan een bron van trots voor Israëli’s”, legt Ronen Bergman uit in Rise and Kill First (19), was de moord op JFK een kwestie van nationale veiligheid geworden.
De hinderlaag in Dallas in 1963 was een zionistische staatsgreep om de Egypte-vriendelijke Kennedy te vervangen door de Israël-vriendelijke Johnson. Als Amerikanen het niet zo zagen, is het omdat Johnsons pro-Israëlische staat van dienst inmiddels uit de nieuwsmedia was gewist. “Ironisch genoeg”, merkt Astucia op, “was de enige plaats waar ik iets las over Johnsons damage control voor Israël in 1957 – anders dan in de New York Times zelf – uit de pen van Louis Bloomfield in zijn boek uit 1957, Egypte, Israël en de Golf van Akaba, p. 152. [20] Astucia vindt het ironisch omdat hij zionist Bloomfield identificeert als een kernlid van de samenzwering om Kennedy te vermoorden. (21)
Onder de Joodse journalisten die een beslissende rol speelden in het ondersteunen van het coververhaal van Lee Harvey Oswald als eenzame schutter, noemt Astucia Martin Agronsky, Elie Abel, Irving R. Levine, Peter Hackes, Kenneth Bernstein, Lief Ede, Gabe Pressman en Walter Lippmann. [22] Ze steunden niet alleen het officiële verhaal, ze verloren ook geen tijd om Johnsons imago als de man van de situatie te versterken.
“As it Happened, een vier uur durende film met NBC-TV’s live verslaggeving van de moord op president Kennedy op 22 november 1963, onthult dat Agronsky Lyndon Johnson agressief promootte als een bekwame vervanger voor de vermoorde Kennedy in plaats van alleen de tragische gebeurtenissen te melden.” [23]
Met Johnson aan de macht waren de voorwaarden voor Israël om Nasser omver te werpen en nieuw grondgebied te annexeren veel gunstiger dan in 1956. Astucia schrijft:
In de tien jaar voorafgaand aan de Zesdaagse Oorlog waren de dingen veel veranderd. De meest invloedrijke tegenstanders van Israël waren gestorven of hadden een openbaar ambt verlaten. Eisenhower was jaren eerder met pensioen gegaan en verkeerde in een zwakke gezondheid. John Foster Dulles was in 1959 overleden aan kanker. Dag Hammarskjöld was in 1961 omgekomen bij een mysterieuze vliegtuigcrash in de Congolese provincie Katanga. President Kennedy was natuurlijk in 1963 in Dallas vermoord. En de oude bondgenoot van Israël, Lyndon Johnson, was opperbevelhebber van de Verenigde Staten geworden. In juli 1965 had President Johnson rechter Arthur Goldberg van het Hooggerechtshof benoemd tot Amerikaans ambassadeur bij de VN. Goldberg – een Jood en fervent aanhanger van Israël – verving Adlai Stevenson als Amerikaanse afgevaardigde bij de VN nadat Stevenson op 14 juli 1965 plotseling stierf aan een hartaanval. De oorlog in Jemen had de Arabische eenheid uitgehold sinds het conflict in 1962 begon. Tegen 1967 hadden de Egyptische troepen zware verliezen geleden en waren verzwakt na vijf jaar militaire betrokkenheid bij de oorlog in Jemen. (24)
In juni 1967 lanceerde Israël een aanval op Egypte, onder een vals voorwendsel van zelfverdediging. De Zesdaagse Oorlog, zo zou de Israëlische premier Menachem Begin in 1982 toegeven, was geen ‘oorlog van noodzaak’ geweest, maar een ‘oorlog van keuze’. … Nasser viel ons niet aan. We besloten hem aan te vallen.” [25]
De aanval was groen licht gegeven door Johnson en in een bijeenkomst in Washington DC op 30 mei had de CIA Mossad-chef Meir Amit voorzien van foto’s van satellieten en spionagevliegtuigen, waardoor Israël de Egyptische luchtmacht in een dag kon vernietigen. Dat was het begin van een langdurige samenwerking tussen CIA en Mossad, onder toezicht van James Jesus Angleton, Israëls man in Langley.
Johnson gaf toestemming voor de valse vlag-aanval van Israël op de USS Liberty. Sterker nog, hij heeft het hoogstwaarschijnlijk van tevoren gepland samen met zijn bende sayanim, zoals Phillip Nelson betoogt in LBJ: From Mastermind to “The Colossus” en in Remember the Liberty. Op 23 mei 1967 kreeg de USS Liberty het bevel om zijn patrouille aan de westkust van Afrika te verlaten in wat binnenkort een oorlogsgebied voor de kust van het Sinaï-schiereiland zou worden, terwijl een ander spionageschip, de USNS Private Jose F. Valdez, werd bevolen het gebied te verlaten. Nelson merkt op:
Misschien was de reden dat de Liberty door Johnson als een “offerlam” werd bestempeld vanwege de naam: zoals gesuggereerd door auteur Tourney, een overlevende, zou “Remember the Liberty”, zoals de Alamo, of de Maine, een veel betere strijdkreet zijn om de troepen te verzamelen dan de naam van het schip dat het verving.924 “Remember the Private Jose F. Valdez” had gewoon niet dezelfde panache. (26)
Toen de bemanning erin slaagde een SOS te sturen nadat de Israëli’s de antennes eerst met machinegeweren hadden beschoten, herinnerde Johnson zich persoonlijk de luchtredding en beval aan admiraal Lawrence Geis, commandant van de Zesde Vloot:
“Ik wil dat dat God verdomde-schip naar de bodem gaat. Geen hulp. Denk aan de vleugels.” (27)
Maar de Israëlische torpedo’s slaagden er niet in het schip tot zinken te brengen. Johnson accepteerde Israëls valse excuus van “verkeerde identiteit” en verzweeg de affaire. Vijf maanden later nodigde hij de Israëlische premier Levi Eshkol uit in het Witte Huis en gaf hem het zeldzame compliment om hem uit te nodigen op zijn ranch [bovenste foto].
Naast Israëls verovering van de oude stad van Jeruzalem, de Sinaï en de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogten, had de Zesdaagse Oorlog drie grote gevolgen. Ten eerste verhitte het de Koude Oorlog en markeerde Nasser als een vijand van de Verenigde Zionisten Staten, terwijl het Israël verhief als een strategische troef van de Verenigde Zionisten Staten (VZS).
Nasser verbrak de diplomatieke betrekkingen met de VZS en beval alle Amerikanen Egypte te verlaten. Hoewel hij tot dan toe had geprobeerd een neutrale positie te behouden, plaatste hij zich nu volledig onder de bescherming van de Sovjet-Unie. In 1970 voorzagen de Sovjets hem van een krachtig luchtverdedigingssysteem en stuurden hem 1.500 Sovjettechnici. De regering-Nixon werd vervolgens onder druk gezet om de Sovjets tegen te gaan door Israël te voorzien van 125 extra gevechtsvliegtuigen.
Interessant is dat toen Nasser op 28 november 1970 stierf, zijn opvolger, generaal Anwar el-Sadat, probeerde van kant te veranderen, maar tot zijn verbazing werd zijn aanbod afgewezen door ultra zionist Henry Kissinger onder zware Israëlische invloed. Opnieuw in februari 1973 stuurde Sadat een privé-afgezant naar ultra zionist Kissinger om een door de Verenigde Zionisten Staten bemiddelde deal te bespreken, met weinig meer succes.
Ten tweede heeft de snelle overwinning van Israël in de Zesdaagse Oorlog de Amerikaans-zionisten ‘Joodse’ gemeenschap bijeengebracht ter ondersteuning van Israël. Joodse geleerden Michael Kazin en Maurice Isserman schreven in America Divided: The Civil War of the 1960s:
Voor veel Amerikaanse Joden wekte en inspireerde het conflict van 1967 passies die veel deden om de betekenis van hun identiteit te transformeren. Israël was niet langer alleen een reden voor Joodse trots, een woestijnwonder van sinaasappelboomgaarden en bloeiende kibboetsen, waarvan de creatie werd geromantiseerd in Exodus – een populaire roman en film van de late jaren ’50 en vroege jaren ’60. Israël was nu het thuisland van mede-Joden die alleen hadden gevochten voor hun overleving en berustten in het leven in eeuwig gevaar. [28]
Bovendien, zoals Norman Finkelstein uitlegde:
“Na de oorlog van 1967 kon het militaire elan van Israël worden gevierd omdat zijn geweren in de juiste richting wezen – tegen de vijanden van Amerika. Zijn krijgshaftige bekwaamheid zou zelfs de toegang tot de innerlijke heiligdommen van de Amerikaanse macht kunnen vergemakkelijken.” [29]
Het derde belangrijke gevolg van de Zesdaagse Oorlog was een transformatie van Israels karakter. George Ball, voormalig onderminister van Buitenlandse Zaken, schreef in The Passionate Attachment:
de ultieme les van de Liberty-aanval had veel meer effect op het beleid in Israël dan in Amerika. De Leiders van Israël concludeerden dat niets wat ze zouden kunnen doen de Amerikanen zou beledigen tot het punt van represailles. Als de Amerikaanse leiders niet de moed hadden om Israël te straffen voor de flagrante moord op Amerikaanse burgers, lijkt het duidelijk dat hun Amerikaanse vrienden hen met bijna alles zouden laten wegkomen. [30]
Dit, en de nieuwe escalatie van de Koude Oorlog in het Midden-Oosten, stelde de meest hard-core zionisten – degenen die premier Moshe Sharett (1954-55) de schuld had gegeven van het “verhogen van terrorisme tot het niveau van een heilig principe” [31] – in staat om het leiderschap van de Joodse staat te grijpen.
Israël werd een schurkenstaat, de psychopaat onder de naties. Tien jaar na 1967 werd Menachem Begin, voormalig commandant van de Irgun Zvai Leumi die in 1946 de valse vlag bomaanslag op het King David Hotel pleegde, premier (1977-1983). Hij werd opgevolgd door Yitzhak Shamir, voormalig operationeel hoofd van de Lehi (ook bekend als de Stern Gang) die de Britse diplomaat Lord Moyne en VN-vredesbemiddelaar graaf Folke Bernadotte vermoordde, de Britse ambassade in Rome bombardeerde en briefbommen stuurde naar elk hooggeplaatst Brits kabinetslid in Londen. [32]
Na Shamir werd de hoop op vrede hersteld door Yitzhak Rabin, die Yasser Arafat de hand schudde en de Oslo-akkoorden ondertekende. Hij werd hiervoor vermoord en een nieuwe generatie machiavellistische extremisten kwam aan de macht: zionist Benjamin Mileikowsky ‘Joodse’ naam Netanyahu, Ehud Barak en Ariel Sharon, de aanstichters van de staatsgreep van 9/11.
Conclusie
Met John Kennedy als president tot 1968, mogelijk opgevolgd door zijn broer Robert tot 1976, zou er geen Zesdaagse Oorlog zijn geweest en zou de Palestijnse kwestie mogelijk een vreedzame en duurzame oplossing hebben gevonden. De ‘hartstochtelijke band’ tussen de Verenigde Zionisten Staten en illegale zionisten staat Israël, die begon onder Johnson en nu is veranderd in een psychopathische band, zou zich nooit hebben ontwikkeld. En de weg naar 9/11 zou niet geasfalteerd zijn.
Deze maand worden in Dallas twee conferenties gehouden over de moord op JFK: een door de Citizens Against Political Assassination (CAPA), de andere door de JFK Historical Group. In geen van hen zal de naam van Israël worden uitgesproken, tenzij mijn vriend Karl Golovin, die van plan is daar te zijn, de gelegenheid vindt om de kwestie aan de orde te stellen. Hij probeerde me uitgenodigd te krijgen, maar werd teruggeduwd met de insinuatie dat mijn boek antisemitisch is.
CAPA noemt hun conferentie “de voortdurende zoektocht naar waarheid”. Er is een Orwelliaanse draai in hun gebruik van “waarheid”, niet zo verschillend van toen Arlen “Magic Bullet” Specter zijn autobiografie Passion for Truth noemde. Cyril Wecht, de voorzitter van CAPA en hoofdspreker op de conferentie, steunde Arlen Specter in 2004 voor de Amerikaanse Senaat. Dat is geen uniek geval van een halve waarheidsgetrouwe die hand in hand werkt met een volledige leugenaar. Je hebt ook Mark Lane, de vroegste criticus van het Warren-rapport (Rush to Judgment, 1966), die werkt voor Gerald Posner, de laatste apologeet van hetzelfde rapport (Case Closed, 1993).
De zaak tegen illegale zionisten staat Israël in de moord op JFK is zo duidelijk en eenvoudig dat zelfverklaarde waarnemers die het censureren het verdienen om hypocrieten, lafaards of Israëlische trekpoppen te worden genoemd.
Maar de dingen bewegen, en hopelijk zullen ze volgend jaar anders zijn, voor de 60e verjaardag van de staatsgreep die Amerika veranderde in een klantstaat Israël (zoals Philip Giraldi zojuist schreef). Kunnen we ons een internationale JFK-conferentie voorstellen die specifiek de Israëlische connectie onderzoekt? Ron Unz zou de beste keynote spreker zijn.
Phillip Nelson zou gevraagd moeten worden om een lezing te geven over Lyndon Johnson en Peter Janney zou kunnen spreken over James Jesus Angleton. Ook Salvador Astucia en Jim De Brosse moeten worden uitgenodigd. Een eerbetoon aan Michael Collins Piper zou op het programma moeten staan. Een bijdrage van de heldhaftige Mordechai Vanunu zou ook welkom zijn (hij heeft de mening geuit dat Kennedy is vermoord vanwege zijn oppositie tegen Dimona), [33] hoewel we niet willen dat hij nog meer in de problemen komt.
Deel in de tussentijd de film Israel and the Assassinations of the Kennedy Brothers
Notities
[1] Jacqueline Kennedy, Historische gesprekken over het leven met John F. Kennedy, Hyperion , 2011.
[2] John F. Kennedy on Israel, Zionism and Jewish Issues, Theodor Herzl Foundation, 1965, op https://drive.google.com/file/d/19pqGMZjd4__mJ3oyIZu6zJOpRlwh0hwm/view.
[3] Stephen Green, Taking Sides: America’s Secret Relations With a Militant Israel, William Morrow & Co., 1984, p. 166.
[4] Ron Kampeas, “Lyndon Johnson: Israël heeft geen betere vriend gehad”, Haaretz, 9 mei 2018, op www.haaretz.com/
[5] Abraham Ben-Zvi, “Struikelen in een alliantie: John F. Kennedy en Israël,” Israel Affairs 15, n°3 (2009), pp. 224-245, geciteerd in Jim DeBrossse, See No Evil: The JFK Assassination and the U.S. Media, TrineDay Press, 2018, p. 143.
[6] Jim DeBrossse, See No Evil: The JFK Assassination and the U.S. Media, TrineDay Press, 2018, p. 15.
[7] Judy Maltz, “Bobby Kennedy’s weinig bekende bezoek aan het Heilige Land dat hem pro-Israël maakte – en hem liet doden”, The Forward, 8 juni 2018, op www.haaretz.com/
[8] Donald Neff, “Lyndon Johnson was de eerste die het Amerikaanse beleid in overeenstemming bracht met het beleid van Israël,” Washington Report on Middle East Affairs, november / december 1996, pagina 96, opnieuw gepost in 2009:
[9] Over Kennedy’s plan voor wereldwijde nucleaire ontwapening wil je James Douglass’ JFK and the Unspeakable lezen, terwijl je je afvraagt waarom Douglass Kennedy’s meest serieuze zorg in 1963 weglaat: Israëls vastberadenheid om de eerste kernmacht in het Midden-Oosten te worden.
[10] Bijvoorbeeld Jim DeBrossse in See No Evil, op. cit., p. 150: “Maar had JFK een nucleair bewapend Israël kunnen voorkomen? Misschien niet, niet toen Israël in 1963 een beslissende start had in Dimona en een ijzeren wil om het door te zetten. Maar er kan weinig twijfel over bestaan dat Kennedy, tot het moment van zijn dood, van plan was het te proberen.”
[11] Michael Beschloss,De crisisjaren: Kennedy en Chroesjtsjov, 1960-1963, HarperCollins, 1991, pp. 646-649.
[12] Ik dank David Martin voor het aanbevelen van dit boek aan mij. Ondanks het gebrek aan duidelijke focus, bevat het enkele waardevolle inzichten.
[13] Salvador Astucia, Opium Lords: Israel, the Golden Triangle, and the Kennedy Assassination, Dsharpwriter, 2002, p. 11.
[14] Astucia, OpiumHeren, op. cit., p. 5.
[15] Geciteerd in George and Douglas Ball, The Passionate Attachment: America’s Involvement With Israel, 1947 to the Present, W.W. Norton & Co., 1992, p. 51.
[16] Astucia, Opium Lords, op. cit., p. 10.
[17] Phillip Nelson, LBJ: The Mastermind of JFK’s Assassination, XLibris, 2010, p. 320.
[18] Philip Muehlenbeck, Betting on the Africans: John F. Kennedy’s Courting of African Nationalist Leaders, Oxford UP, 2012, p. 122.
[19] Ronan Bergman, Rise and Kill First: The Secret History of Israel’s Targeted Assassinations, John Murray, 2019, p. xv.
[20] Astucia, Opium Lords, op. cit., p. 272.
[21] Astucia, Opium Lords, op. cit., p. 13.
[22] Astucia, Opium Lords, op. cit., pp. 23-24:
[23] Astucia, Opium Lords, op. Cit., p. 30.
[24] Astucia, OpiumHeren, op. cit., p. 13.
[25] Bal, De gepassioneerde gehechtheid, op. cit., p. 22.
[26] Nelson, LBJ: Van Meesterbrein tot “The Colossus”, op. cit., p. 508.
[27] Phillip F. Nelson, Remember the Liberty, Trine Day, 2017, Kindle l. 1307.
[28] Kazin en Isserman, America Divided, p. 253, geciteerd in Astucia, Opium Lords, op. cit., p. 192
[29] Norman Finkelstein, The Holocaust Industry: Reflections on the Exploitation of Jewish Suffering, Verso, 2014, p. 6.
[30] Bal, De gepassioneerde gehechtheid, op. cit., p. 58.
[31] Livia Rokach, Israel’s Sacred Terrorism: A Study Based on Moshe Sharett’s Personal Diary and Other Documents, Association of Arab-American University Graduates, 1986, pp. 42-49.
[32] Ronan Bergman, Rise and Kill First: The Secret History of Israel’s Targeted Assassinations, John Murray, 2019, pp. 18-20.
[33] Ariah O’Sullivan, “Vanunu – Israel Was Behind JFK Assassination”, 25 juli 2004, op rense.com
