Griekenland redden betekent dat een in gebreke stelling (insolventie, Griekenland kan niet betalen) wordt voorkomen, hoewel Griekenland in de reële zin van het woord natuurlijk al lang in gebreke is.
Waarom is het voorkomen van een technische insolventie zo belangrijk voor de ECB en het IMF ? Het huidige plan lijkt toch verdomd veel op een in gebreke blijven.
Volgens het plan zal €100 miljard aan Griekse schuld verdwijnen, met dank aan een schuldenruil met privé-investeerders.
De ECB heeft voldoende druk uitgeoefend om schuldeisers een verlies van 70% op hun huidige eisen te laten slikken, zonder dat een ingebrekestelling te noemen.
En toch, hoe bizar, kunnen de Griekse schuldeisers gedwongen worden af te zien van hun claims op hun schuldverzekering aangaande deze ingebrekestelling die geen ingebrekestelling is.
Ja, u begrijpt dat goed: de schuldeisers verliezen 70% van hun investering en komen desondanks niet in aanmerking voor uitbetaling van de schuldverzekering die ze hebben afgesloten.
Dat is zoiets als een brandverzekering die niet uitbetaalt omdat slechts 70% van uw huis is afgebrand.
Dat is natuurlijk uitermate scheef. Maar het is van belang te weten wie de regels bepaalt.
Voor u, voor mij en voor alle anderen in dit universum met gezond verstand komt een niet-vrijwillig verlies van 70% op je staatsobligaties neer op een ingebrekestelling.
Maar u en ik beslissen er niet over wanneer een schuldenaar in gebreke gesteld wordt.
Die eer komt toe aan de International Swaps Derivatives Association (ISDA).
Het is hier belangrijk te weten dat de ISDA een handelshuis is, bestaand uit banken en andere financiële instellingen.
Dit zijn instellingen die het meest te verliezen hebben wanneer Griekenland officieel in gebreke gesteld zou worden. De leden van de ISDA hebben er alle belang bij dat het verzuim van de Grieken om te betalen geen officiële ingebrekestelling genoemd wordt. Hier wordt het allemaal nog wat schimmiger.
De ISDA vertegenwoordigt in feite het wereldwijde banksysteem.
In Europa zijn de banken volgeladen met staatsobligaties.
Wanneer Griekenland niet meer kan betalen wordt er een precedent geschapen
voor de wijze waarop andere landen zullen kunnen omgaan met hun onhoudbare schuldenbergen.
Hiermee zou het onderpand van het volledige Europese banksysteem in gevaar komen.
Eenvoudiger gezegd: laten we zeggen dat het Europese banksysteem is volgeladen met rottend vlees. Sommige investeerders hebben het vlees gekocht in de veronderstelling dat ze de beste stukken vlees gekocht hadden. Maar de rotte lucht komt ze al van ver tegemoet.
Ze eisen compensatie voor het rotte vlees. Maar de ISDA, eigenaar van de koelcellen waarin het vlees is gaan rotten, zegt: “Welnu, we hebben besloten dat het vlees niet rot is en dat je er sowieso minder van bezit dan je dacht, vanaf nu.”
Het is een grove analogie. Maar het is toch wel precies wat er vorige week gebeurd is.
Een ‘vaststellingscomité’ van de ISDA besliste dat het Griekse verzuim geen ingebrekestelling genoemd zal worden.
Men besliste dat er nog geen “credit event” (een ingebrekestelling) had plaatsgevonden voor “houders van schuldverzuimbescherming met betrekking tot Griekenland”.
U ziet het onderliggende probleem: iedereen weet dat wanneer Griekenland (officieel) in gebreke gesteld wordt de waarde van andere staatsobligaties in Spanje, Italië en Griekenland ook de dieperik in zullen gaan.
Een Grieks verzuim zou van geen belang zijn wat betreft de omvang van het verzuim
(hoewel Franse en Duitse banken een aanzienlijk verlies zouden lijden).
Het zou echter wel van belang zijn omdat het een begin maakt met het opblazen van de balansen van de Europese banken.
Wanneer je je bedenkt dat de ISDA, de ECB en de EU eendrachtig samenwerking om het vege lijf te redden, weet je dat het Griekse reddingsplan erom draait andere landen een ingebrekestelling niet als een reële optie te laten beschouwen.
Sterker: het draait er zelfs niet om ze te weerhouden van dat inzicht.
Het draait erom het onmogelijk te maken te verzuimen zijn schulden terug te betalen,
zelfs al zou men zover moeten gaan om het woord ‘ingebrekestelling’ uit het woordenboek te schrappen.
Als het model van de gecentraliseerde Europese welvaartsstaat wil overleven
kunnen banken geen verliezen nemen op hun obligatieportefeuille.
Particuliere investeerders echter zullen gedwongen worden verlies te pakken
op basis van een “collective action clause” (gezamenlijke actie-clausule). Deze clausule maakt het mogelijk dat uw securities (uw verzekeringspolis tegen verzuim)
zonder uw instemming kunnen worden afgewaardeerd als een meerderheid van de obligatiehouders het daar mee eens is.
En daarmee zien we hoe de eieren hier gegeten worden.
De technocraten in Europa voeren oorlog tegen de privé-investeerders.
De leden van de ISDA spannen met de technocraten tegen hen samen om het systeem in stand te houden. Dat deel is niet zo moeilijk te begrijpen.
De technocraten zijn in dienst van de overheid en mogen uw geld uitgeven.
Het systeem is goed voor hen. Het is ook goed voor de leden van de ISDA.
Geld lenen aan de overheid is lucratief.
Rente vangen over de toenemende schuldenberg is gemakkelijk verdiend.
Voor wie is dit systeem niet goed?
Voor alle anderen die buiten staan en toekijken.
Investeerders die willen dat hun kapitaal wat opbrengt hebben pech.
En belastingbetalers die twijfelen aan het nut van de besparingsmaatregelen en de
schuldverminderingsplannen die de schuld niet werkelijk verminderen hebben ook pech.
Geen wonder dat ze boos zijn.
De redding van Griekenland gaat niet over de redding van Griekenland.
De enige reden dat zoiets kleins en onbelangrijks zo groot en belangrijk gemaakt wordt
is dat het belangrijk is om redenen die niemand durft uit te spreken.
Het gaat om het ondermijnen van de soevereiniteit en het democratisch proces door de mensen de macht te ontnemen en haar over te dragen aan de transnationale financiële elite.
Het gaat over het in stand houden van een mondiaal systeem dat is gebouwd op het opstapelen van schuld en toenemende macht van de staat omdat deze twee groepen enorm profiteren van dat systeem, terwijl dat voor het gros van de mensen niet geldt.
De Griekse redding is gewoon het laatste voorbeeld van corrupte regeringsmedewerkers die samenspannen met de financiële elite om de hard werkende en belastingbetalende burgers te beroven van hun geld, hun vrijheid en hun levensvreugde.