George Orwell

De term ‘Fake News’ is pas sinds kort gemeengoed, maar heeft een lange geschiedenis. Leugens die zich voordoen als nieuws zijn zo oud als nieuws zelf, met royalty’s, regeringen, publieke figuren en de corrupte mainstream media die het gebruiken om de publieke opinie te manipuleren. In een Orwelliaanse wending gebruiken diezelfde groepen het nu als een pejoratieve term tegen de alternatieve media en waarheidsschrijvers en bloggers als manier om ongemakkelijke waarheden af te wijzen en afwijkende meningen te verpletteren. We moeten ons allemaal bewust zijn van de staat als hoeder van de ‘waarheid’.

“Valse geschiedenis” is een ander krachtig wapen dat al lang wordt gebruikt door degenen die bevoegd zijn om die macht te behouden door de massa in het donker te houden. Zoals wijlen George Orwell schreef:

‘Wie het verleden beheerst, beheerst de toekomst.
Wie het heden controleert, controleert het verleden.”.

Het zijn de niet-gekozen, niet-verantwoordelijke individuen die het centrale bankwezen, de regeringen en de mainstream media controleren, die het schrijven en onderwijzen van de nepgeschiedenis controleren, waardoor ze ons tot slaaf kunnen maken. Na bijna zeventig jaar lijkt Orwells observatie misschien wat clichématig, maar nu relevanter dan ooit. De zeer opmerkzame auteur voegde eraan toe:

‘De meest effectieve manier om mensen te vernietigen is door hun eigen begrip van hun geschiedenis te ontkennen en te vernietigen.’

Als we de waarheid van ons verleden konden begrijpen, zouden we dan onze eigen toekomst kunnen bepalen? In eerste instantie moeten de leugens en mythologie worden uitgedaagd door eerlijke geschiedenis, harde maar noodzakelijke waarheden en historische herziening. ‘Revisionisme’, volgens Joseph Stromberg in een artikel dat hij schreef over professor Harry Elmer Barnes, ‘verwijst naar elke poging om een gebrekkig verlaten historisch verslag of interpretatie te herzien.’ [1] Professor Barnes, zelf een van de grootste revisionisten van de 20e eeuw, schreef dat revisionisme het vaakst en effectief is toegepast op het corrigeren van het historische record ten opzichte van oorlogen, omdat ‘waarheid altijd het eerste oorlogsslachtoffer is.’ [2] Houd die belangrijke verklaring dicht. De emotionele misstanden en vervormingen in historisch schrijven zijn het grootst in oorlogstijd. Bijgevolg zijn zowel de noodzaak als het materiaal voor het corrigeren van historische mythen het duidelijkst en overvloedig in verband met oorlogen.

Het jarenlange onderzoek van de huidige auteurs naar de oorsprong en het gedrag van de Eerste Wereldoorlog van 1914-18 (hoewel het doorging tot de ondertekening van de vrede in 1919) toont aan hoe nauwkeurig professor Barnes begrip was. Mainstream historici vertellen ons dat Duitsland schuldig was aan het starten van WO1 en het overal plegen van de meest barbaarse misdaden. Trots, deugdzaam Groot-Brittannië daarentegen werd gedwongen om oorlog te voeren tegen dit Duitse kwaad om te vechten ‘voor vrijheid, beschaving en de integriteit van kleine hulpeloze naties’. Het is allemaal een opzettelijk verzonnen leugen.

Patriottische mythen en de leugens en propaganda van de overwinnaars in oorlogstijd waren gescript in de “officiële geschiedenis” van Groot-Brittannië. In werkelijkheid was Groot-Brittannië – of om preciezere, immens rijke en machtige mannen in Groot-Brittannië – direct verantwoordelijk te zijn voor de oorlog die meer dan 20 miljoen mensen doodde. Keizer Wilhelm II en Duitsland begonnen de oorlog niet, wilden geen oorlog en deden wat ze konden om de oorlog te vermijden.

Maar het is niet alleen de geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog die betrokken is bij de grote misleiding. Onze stelling dat vrijwel de hele ontvangen geschiedenis van de twintigste eeuw is vervalst en dringend en volledig moet worden herzien, zal in verlichte kringen geen wenkbrauwen doen fronsen. Het zal zeker gehuil van bespotting en kreten van “onmogelijke” en “samenzweringstheorie” van de overgrote meerderheid opwekken. Eigenbelang of cognitieve dissonantie?

Deze blogs kunnen niet in gaan op de vele duizenden voorbeelden van historische onwaarheden of omissies die we in ons historisch onderzoek hebben gevonden – onze boeken doen dat – maar het verklaart hoe de mannen achter het gordijn daadwerkelijk nepgeschiedenis creëerden. Hun veelzijdige aanpak varieert van de eenvoudige vernietiging of verzwijging van documenten en boeken, tot de subtielere methoden voor het gebruik van Hof historici en het ‘peer review’-systeem.

Wie is verantwoordelijk voor valse geschiedenis?

Voordat we onderzoeken hoe de geschiedenis wordt vervalst, moeten we begrijpen wie het vervalst en waarom. In dit opzicht waren de belangrijkste invloeden op ons werk boeken van professor Carroll Quigley, Tragedy and Hope, A History of The World In Our Time en The Anglo-American Establishment.

De verbazingwekkende 1.300 pagina’s tellende boek Tragedy and Hope, gepubliceerd in 1966, onthulde het bestaan van een geheim genootschap dat aanvankelijk werd opgericht door Cecil Rhodes in Londen in 1891. Het doel was om het Britse Rijk uit te breiden naar alle bewoonbare delen van de wereld. Het uitgebreide rijk zou worden geleid door rijke elites uit de hogere klasse en gebaseerd zijn op Engelse heersende klassenwaarden. Deze mensen voelden zich verplicht om de hele wereld te regeren omdat ze vonden dat de overgrote meerderheid van het menselijk ras te onwetend was om dit zelf te doen. In de decennia na de dood van Rhodos in 1902 evolueerde het geheime genootschap. Het werd transnationaal aangezien de enkelvoud Britse elite met de Amerikaanse geld-macht fuseerde; Quigley’s Anglo-Amerikaanse establishment.

Dit zou erop gericht zijn een wereldregering te worden. De geografische as verhuisde van Londen naar New York. Later werd de Verenigde Nazi’s opgericht als een van haar instrumenten voor één wereldregering. Leden van het geheime genootschap controleerden de Verenigde Staten, het Witte Huis, het Federal Reserve System en Wall Street. Ze controleerden ook Groot-Brittannië, Downing Street, de Bank of England en de City, het financiële district van Londen. Ze regeerden van achter de schermen en waren niet noodzakelijkerwijs de belangrijkste politieke spelers die iedereen kende. Ze selecteerden belangrijke politieke figuren en financierden en controleerden ze. Zij zouden niet de grote leraren of historici zijn, maar zij besloten wie tot de grote leerstoelen zou worden verheven. Ze financierden historici die de valse geschiedenissen schreven. Deze geheime groep is de belangrijkste historische kracht van de wereld sinds vóór de Eerste Wereldoorlog en volgens professor Quigley is elke belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis sindsdien door hen gedomineerd. [3]

Het geheime genootschap was… een van de belangrijkste historische feiten van de twintigste eeuw. De groep is immers van zo’n belang dat het bewijs van haar bestaan niet moeilijk te vinden is, als men weet waar men moet zoeken. [4]

We keken, volgden de aanwijzingen, paden en namen van professor Quigley en waren volkomen verbaasd om te ontdekken dat er eigenlijk een geheime cabal bestond, met onbelemmerde bevoegdheden in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Quigley noemde ze de ‘Groep’; we hebben ze de Geheime Elite gegeven, maar ze staan ook steevast bekend als de Geldmacht, de Deep State, de Mannen achter het Gordijn enzovoort. Het schokkende bewijs ging veel dieper dan dat van Quigley en bewees ons zonder enige twijfel dat de personen die betrokken waren bij de cabal – zowel in Londen als in New York – verantwoordelijk waren voor het starten en onnodig verlengen van de Eerste Wereldoorlog. Door enorme rijkdom, macht en controle van De Universiteit van Oxford, waren zij in staat om hun sporen uit te wissen en een geschiedenis te fabriceren die Kaiser Wilhelm II en Duitsland de schuld gaf. Een eeuw later wordt die nepgeschiedenis nog steeds als waarheid gepresenteerd door ‘eminente’ mainstream historici met banden met Oxford.

1. Citaat van Jeff Riggenbach, Why American History is Not What They Say: An Introduction to Revisionism, p. 72.
2. Ibid., blz.
3. Voor een uitstekende samenvatting van de rol van het geheime genootschap zie G. Edward Griffin’s talk. https://www.youtube.com/watch?v=ynVqPnMQ2sI
4. Carroll Quigley, Het Anglo-Amerikaanse Etablissement, pp. ix-x.V