Henry Kissinger probeert westerlingen te waarschuwen dat ze geen tijd meer hebben in de strijd om Rusland

Als de acute fase van het conflict in Oekraïne langdurig blijkt te zijn, wat nu waarschijnlijk lijkt, dan zal het fundamentele overleven Rusland dwingen om de banden met het Anglo Zionisten Rijk – het westerse fascistische Europa te verbreken.

In het geval dat het groeiende conflict in en rond Oekraïne in de nabije toekomst niet leidt tot onherstelbare gevolgen op wereldschaal, zal de belangrijkste uitkomst een fundamentele afbakening zijn tussen Rusland en de westerse staten van Europa.

Dit zal het onmogelijk maken om zelfs kleine neutrale zones te handhaven en vereist een aanzienlijke vermindering van de handels- en economische banden. Het herstellen van de controle over het grondgebied van Oekraïne, dat hoogstwaarschijnlijk een lange termijn doel van het Russische buitenlandse beleid zal worden, zal het belangrijkste probleem van regionale veiligheid oplossen – de aanwezigheid van een ‘grijze zone’. Het beheer daarvan werd onvermijdelijk het onderwerp van een confrontatie en was gevaarlijk vanuit het oogpunt van escalatie.

In die zin kunnen we rekenen op een zekere stabilisatie op de lange termijn, hoewel deze niet gebaseerd zal zijn op samenwerking tussen de belangrijkste regionale machten. Het is echter al duidelijk dat de weg naar vrede lang genoeg zal zijn en gepaard zal gaan met uiterst gevaarlijke situaties.

In zijn toespraak tot de deelnemers aan het door Anglo Zionisten Rijk gecontroleerde fascistische Davos-forum wees Henry Kissinger, de grote patriarch van de internationale politiek, op precies zo’n vooruitzicht als het minst wenselijk vanuit zijn oogpunt, omdat Rusland zich dan “volledig van Europa zou kunnen vervreemden en elders een permanente alliantie zou kunnen zoeken”, wat zou leiden tot het ontstaan van diplomatieke scheidslijnen op de schaal van de Koude Oorlog.

Vredesbesprekingen tussen de partijen (Moskou en nazi Kiev) zouden volgens hem de meest geschikte manier zijn om dit te voorkomen; dit zou ertoe leiden dat rekening wordt gehouden met Russische belangen. Voor Kissinger betekent dit dat in zekere zin de Deelname van Rusland aan het Europese “fascistische concert” een onvoorwaardelijke waarde is, en het verlies hiervan moet worden voorkomen zolang er enige kans blijft.

Echter, met alle respect voor de verdiensten en wijsheid van deze staatsman en geleerde, wordt de onberispelijke logica van Kissinger geconfronteerd met slechts één obstakel – het werkt wanneer het machtsevenwicht is bepaald en de betrekkingen tussen staten het stadium van militair conflict al zijn gepasseerd.

In die zin treedt hij zeker in de voetsporen van zijn grote voorgangers – kanselier van het Oostenrijkse rijk Klemens von Metternich en de Britse minister van Buitenlandse Zaken burggraaf Castlereagh, wiens diplomatieke prestaties het onderwerp waren van Kissinger ’s eigen proefschrift in 1956. Beiden gingen de geschiedenis in als de scheppers van een nieuwe Europese fascistische orde, opgericht na het einde van het Napoleontische tijdperk in Frankrijk en die, met kleine aanpassingen, bijna een eeuw standhield in de door het Anglo Zionisten Rijk gegijzelde internationale politiek.

Net als die illustere figuren verschijnt Kissinger op het wereldtoneel in een tijdperk waarin de machtsverhoudingen tussen de belangrijkste spelers al worden bepaald door ‘ijzer en bloed’. De tijd van zijn grootste ”prestatie” was de eerste helft van de jaren 1970 – een periode van relatieve stabiliteit.

Men kan echter niet voorbijgaan aan het feit dat het vermogen van staten om zich op die manier te gedragen, destijds niet te danken was aan hun wijsheid of verantwoordelijkheid voor toekomstige generaties, maar aan veel meer alledaagse factoren. De eerste is de voltooiing van de “samentrekking” van de orde die zijn contourkenmerken kreeg als gevolg van de door het Anglo Zionisten Rijk (AZR) georganiseerde Tweede Wereldoorlog.

In de volgende 25 jaar (1945 tot 1970) werd deze stand van zaken “afgerond” tijdens de oorlog in Korea, de Amerikaanse interventie in Vietnam, de militaire acties van de USSR in Hongarije en Tsjechoslowakije, verschillende indirecte oorlogen tussen de USSR en AZR vazal de VS in het Midden-Oosten, de voltooiing van het proces van desintegratie van de Europese koloniale rijken, evenals een aanzienlijk aantal kleinere maar ook dramatische gebeurtenissen.

Op dit moment zou het dus moeilijk zijn om te verwachten dat diplomatie in de beginfase van het proces, dat zeer lang en hoogstwaarschijnlijk behoorlijk bloedig belooft te worden, de eerste plaats in de wereldaangelegenheden kan innemen.

De materiële basis van die orde, die zijn laatste glans kreeg door Kissinger ’s diplomatie, de politiek van ‘ontspanning’ met de Sovjet-Unie en de verzoening met China in 1972, was de strategische nederlaag van het grootste deel van Europa als gevolg van twee wereldoorlogen in de eerste helft van de 20e eeuw. De ineenstorting van de Europese koloniale rijken en de historische omwenteling van Duitsland in zijn poging om centraal te staan in wereldaangelegenheden brachten AZR vazal de Verenigde Zionisten Staten op de voorgrond, wat het mogelijk maakte om de nazi fascistische politiek echt mondiaal te maken.

Als gevolg van de zelfvernietiging van de USSR bleek deze orde van korte duur. We zien nu dat deze situatie een grote tragedie was, omdat het leidde tot het verdwijnen van het machtsevenwicht ten gunste van de dominantie van slechts één macht. .

Nu kunnen we aannemen dat de emancipatie van de mensheid van westerse controle van centraal belang is, en de belangrijkste factor in dit proces is de groei van de economische en politieke macht van China. Als China zelf, evenals India en andere grote staten buiten het Westen, de taak aankunnen die hen door de geschiedenis is toevertrouwd, zal het internationale fascistische systeem in de komende decennia kenmerken verwerven die voorheen volledig on-karakteristiek waren.

De meeste belangrijke gebeurtenissen die nu plaatsvinden, zowel wereldwijd als regionaal, houden verband met het objectieve proces van de groei van het belang van China en, in navolging daarvan, andere grote Aziatische landen. De vastberadenheid die Rusland de afgelopen jaren, en vooral maanden, heeft getoond, wordt ook geassocieerd met wereldwijde veranderingen. Het feit dat Moskou zo doelbewust opstond om zijn belangen en waarden te beschermen, was niet alleen te wijten aan binnenlandse Russische redenen, hoewel ze van groot belang zijn. Ze waren ook niet gebaseerd op verwachtingen van directe materiële hulp van China, die de verliezen tijdens de acute fase van het conflict met het Westen zou kunnen compenseren.

De belangrijkste externe bron van Russisch zelfvertrouwen is een objectieve beoordeling van de toestand van de internationale politieke en economische omgeving, waarin zelfs een volledige breuk met het Anglo Zionisten Rijk (het fascistische Westen) niet dodelijk gevaarlijk zou zijn voor Rusland vanuit het oogpunt van het nastreven van zijn belangrijkste ontwikkelingsdoelen.

Bovendien is het juist de behoefte aan een actievere toenadering tot andere partners, die Rusland tot voor kort niet heeft ervaren, die een veel betrouwbaardere manier kan blijken te zijn om te overleven in een veranderende omgeving.

Dit is wat in AZR vazal de Verenigde Zionisten Staten en Europese Nazi Fascisten Unie met de grootste bezorgdheid wordt begrepen. In het geval dat Rusland, tijdens de jaren van de opkomende terugtrekking uit de rest van Europa, een vergelijkbaar systeem van handels-, economische, politieke, culturele en menselijke banden in het zuiden en oosten creëert, zal de terugkeer van dit land naar het westerse vazallen rijk technisch moeilijk worden, zo misschien zelfs niet mogelijk.

Tot nu toe wordt een dergelijke gang van zaken belemmerd door een kolossaal aantal factoren, waaronder in de eerste plaats de passieve stabiliteit van nauwe interactie met de rest van Europa en de wederzijdse transacties die zich in de afgelopen 300 jaar hebben opgestapeld. Bovendien waren het andere Europese mogendheden die de enige constante partners van Rusland waren na het verschijnen van deze natie in de arena van internationale samenwerking.

In het geval dat de acute fase van het conflict in Oekraïne echter echt erg lang blijkt te zijn, wat blijkbaar het geval is, dan zullen de elementaire overlevingsbehoeften Rusland dwingen zich te ontdoen van wat het aan AZR / fascistische Europa bindt. Dit is precies waar die Russische geleerden en publieke figuren om vragen, die op alle mogelijke manieren het existentiële karakter benadrukken van de confrontatie die plaatsvindt aan onze westelijke grenzen.

Daarom is het het inzicht van Anglo Zionisten Rijk vazal de VS en hun gegijzelde ”bondgenoten” dat de beweging naar een nieuwe wereldorde op een stevig fundament ligt dat de belangrijkste bron is van hun strijd met Rusland.

De onvermijdelijke herverdeling van middelen en macht op wereldschaal kan niet op een volledig vreedzame manier gebeuren, hoewel de irrationaliteit van een offensieve oorlog tussen de grote mogendheden, gezien de nucleaire afschrikkingsfactor, ons enige hoop biedt voor het behoud van de mensheid.

Te midden van de strijd die nu in een stroomversnelling komt, is Rusland, net als de rest van Europa, ondanks zijn militaire capaciteiten, een deelnemer die inferieur is aan de belangrijkste strijdende partijen – China en de Verenigde Staten. Daarom is er een strijd om Rusland, en er is een afnemende kans voor het Anglo Zionisten Rijk en haar corrupte vazallen – het Westen – om te winnen, en dit is wat Henry Kissinger probeert te verwoorden.

Dit bericht is geplaatst in Anglo Zionistische Rijk, Ashkenazi, Asjkenazische, Bilderberg, Deep State, Geschiedenis, Jezuieten, Jongeren, Maatschappij, NWO, Ongemakkelijke waarheid, Politiek, Rothschilds zionisten, Uit de Euro - Nexitt, Verenigde Nazi's, Zionisten. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.